Uitzicht bji Chinamada vlakbij restaurant La Cuave

Tenerife woensdag
Na een heerlijke nachtrust kon iedereen heerlijk ontbijten in hun studio. Tegen half 9 waren Chi en Sebastian in de lobby om de chauffeurs toe te spreken, hoe de route van vandaag zou gaan. Het zou een schitterende dag worden.
Stipt 9 uur vertrokken we richting La Laguna, de oude hoofdstad van Tenrife. Via de snelweg was het ruim 70 km naar La Laguna. Dit prachtig stadje wat op de Unesco werelderfgoed lijst staat werd met een lokale gids bezocht. De prachtige authentieke brede straten zijn nog geheel in originele staat. Dat we de rondleiding kregen van de Duitstalige gids was zeer welkom zodat men veel meer te weten kwam en het zeer interessant maakte. Ook de diverse lokale cafeterias en terrasjes kon men heerlijke koffie krijgen. De lokale baraqito koffie was heerlijk; koffie met melkschuim likeurtje erin en een topping van dikke melk; genieten!!!
Na dit bezoek reed de beste vriend van Sebastian voorop richting Chimanada, dit bergdorpje met huizen in de grotten is uniek en absoluut niet toeristisch. De weg ernaar toe was al uniek, panorama vergezichten over de heuvels en bergen en de oceaan. Kronkelende bergwegen met prachtig uitzicht EN Groen groen groen. We zitten dan ook aan de noordkant van het eiland en is wezenlijk anders dan het zuiden waar ons hotel/ studio is. Dit deel is lokaal en niet toeristisch en uniek. Maar vooral ook een stuk vochtiger, omdat de vulkaan de Teide de wolken tegenhoud. Er heerst hier dan ook een lagere temperatuur. Onderweg ook vele terrassen waar veel vruchtbaar landbouw grond is en er dan ook flink groente verbouwd. Ook zagen we over het hele eiland vele bananenplantages die onder een doek verstopt waren. Eenmaal aangekomen op Chinamada parkeerden we aan het einde van de weg bij het grot restaurant La Cuava om daar volgens een wandeling te maken door smalle bergpaden waar men kon genieten van het prachtige uitzicht. Een van de woorden was dan ook betoverend mooi!
Mensen die naar Tenerife zijn geweest denken dat het echt een strandvakantie moet zijn en dat het heel droog is, maar na dit gezien te hebben heeft Tenerife zoooveel meer te bieden.
Tijd om in het restaurant La Cuave te gaan lunchen/dineren. Typische canararische gerechten werden op tafel gezet, waaronder kip met aardappel, bijzondere groenteschotel en viskroketjes met frietjes, ook hier vloeide de lokale wijn rijkelijk. Deze lokale wijn is een jonge wijn zeer fruitig en heel natuurlijk zonder toevoegingen. Helaas hoog in de bergen begon het tijdens het eten te regenen, en besloten naar beneden te rijden voordat het donker zou worden. Rustig rijden over de smalle bergweggetjes en claxonneren bij elke bocht zodat eventuele tegenliggers ons konden horen. Na een dik half uur waren we uiteindelijk beneden en reden we weer richting snelweg om zo via deze snelweg weer naar Los Cristianos te rijden. Ook nu weer rechts de bergen en links een panoramisch uitzicht over de oceaan. De grens van Noord en Zuid is mooi middels een korte tunnel als grens getrokken. Het noorden kenmerkt zich door het groene landschap en het zuiden is een stuk droger, dat was wel typisch want eenmaal de korte tunnel door en het hield op met regenen, toeval??
Net voor het echt donker werd konden we de reizigers weer bij het hotel afzetten en was de avond ter vrije besteding. Iedereen wist nu inmiddels wel de weg in dit (toeristische) deel.
Morgen staat een interessante dag op het programma en rijden we naar de lavatunnel en daarna naar puerto de la Cruz en La Orotava.
Enkele foto’s op www.facebook.com/reishuis

Tenerife donderdag
Vandaag vroeg uit de veren voor onze spannende tour door de bergen. Nadat de chauffeurs uitleg hadden gekregen voor de rit naar de cueva del viento kon de rit beginnen. Deze startte wat moeizaam omdat er al direct verkeerd werd gereden. Uiteindelijk reden we over de kronkelwegen met af en toe een behoorlijk steile helling naar de Cueva. Het uitzicht was wederom fenomenaal. De bevolking van de vele bergdorpen waar we door heen reden leven van de landbouw. Ook diverse coöperaties reden we voorbij. Wat is het leven hier heerlijk rustig. Ook kregen we diverse haarspeldbochten te verwerken en hadden we ook regelmatig spectaculair uitzicht op de vulkaan de Teide. De 30 km werd in een 1,5 uur afgelegd omdat we niet sneller konden rijden over deze overigens prima wegen. We zaten ongeveer 1100 meter hoog en reden door een mooi vulkaan landschap. Alles nog wat dor en niet echt groen. Nadat we over een bergkam waren gereden kwamen we aan de noordkant van het eiland en meteen veranderde het landschap naar groen. Wat een verschil in slechts enkele kilometers. Tegen half 12 kwamen we aan bij de cueva del viento. Massa toerisme was hier ver te zoeken en dat wil men hier ook niet. Ook kunnen grote bussen hier niet eens komen, doordat de wegen smal en zeer steil zijn. Onze groep werd in 2 groepjes verdeeld en konden een half uurtje na elkaar in het informatie centrum terecht. We kregen een toelichting van het gebied en wat lava nu precies is. Ook hoe de lavastroom zich beweegt en gedraagt. Middels duidelijke foto’s, tekeningen en een video werd er al veel duidelijk. Vervolgens werden we in busjes naar boven vervoerd vlakbij de ingang van de lava tunnel. Hier konden we al diverse stromen zien van de lava. De gids liet ons het verschil zien van de verschillende lava stromen. Het bos wat hier groeit was enkele jaren geleden afgebrand maar was er al weer helemaal bovenop gekomen. De natuur is wat dat betreft echt sterk. Ook kon men zien dat de bomen specifiek aan de rand van de lavastroom konden groeien. Op de plekken waar de lava tunnel zich heeft gevormd groeide totaal geen bomen, omdat dit eenmaal niet kon, vanwege die tunnel. Deze geheel natuurlijke tunnel is ontdekt doordat een geitenhoudster door een dun lavadek was gezakt en 16 meter lager in de tunnel viel. Door het hulpgeroep kon ze gevonden worden en het was toen een wonder dat ze de val overleefde. Deze ontdekking was dus puur toeval. De plek waar ze door de grond zakte was duidelijk te zien. Iets verderop werden de uitgedeelde helmen met koplamp opgezet. We gingen nu daadwerkelijk de tunnel in. Eenmaal onder de grond was het dan ook donker en heerste er een constante temperatuur van rond de 12 graden. De gids liet ons de verschillende lava stromen zien. Het ontstaan van de tunnels werd toegelicht en het feit dat je in de lava tunnel staat wat in feite onderdeel is van de vulkaan is heel erg bijzonder. Tenerife is een nog steeds actief vulkaan gebied waarvan de hoogste top de Teide is met meer dan 3500 meter. In werkelijkheid is hij tot wel 8000 meter hoog vanaf de zeebodem. Wat een natuurgeweld moet dit zijn geweest. Ook zijn de vulkanen hier maar babyvulkanen want ze zijn pas 160.000 en 27.000 jaar oud!?!
Het deel van de tunnel wat toegankelijk was is 200 meter en we daalde dan ook verder af. Afdalen wilde niet zeggen dat we ook dieper de grond ingingen want de lava stroom stroomt zoals water naar beneden richting de zee. Er is in totaal op deze plek 18 km lavatunnel ontdekt. Ook de diverse natuurlijke verdiepingen in de tunnel was uniek. Over enkele maanden kan men zelfs een verdieping lager, waarvoor momenteel de voorbereidingen bezig zijn. Ook is men bezig dit unieke verschijnsel op het werelderfgoed lijst te krijgen van Unesco. Aan het einde van de 200 meter liepen we rustig terug over het oneffen lava pad. Halverwege kwamen we de andere groep tegen. Tegen het einde van de tunnel deden we nog een experiment. Alle koplampen gingen uit en we moesten stil zijn……. Wauw absoluut donker geen hand voor ogen kon je zien, geheel blind en muisstil. Minuten lang geen geluid en absoluut geen zicht. Vervolgens vertelde de gids dat er aansluitend een 2e experiment kwam namelijk op de tast en gehoor (zijn stem) moesten we de uitgang vinden. Iedereen stond al klaar met een hand aan de wand en de andere hand op de voorganger om het 2e experiment uit te voeren. Maar toen ging de zaklamp van de gids alweer aan, want hij wilde gewoon onze houding bekijken. Grapje!!!
Terug boven liepen we richting de busjes die ons weer naar het infocentrum bracht. Ondertussen begonnen onze maagjes alweer te knorren, maar het was nog wel een half uur rijden naar ons lunchadres. Dit adres wederom een guachince had een prachtig uitzicht over de oceaan. Ook hier liet de wijn, en het lokale eten zich goed smaken. Na deze gezellige maaltijd, die iets uitliep door die zelfde gezelligheid reden we gauw door naar La Orotava. Een prachtig oud stadje waar de vrouw van Raffa, Katja ons vergezelde en ons dit prachtig plaatsje liet zien. Ook de lokale kerk werd bezocht. De drakenboom was heel apart om te zien. Meer dan 1000 jaar oud.
Na een mooie wandeling en een groepsfoto liepen we terug naar de parkeerplaats om onze weg te vervolgens naar onze laatste bestemming Puerto de la Cruz. Deze kustplaats is de bakermat van het toerisme en hier is het dan ook begonnen. Na onze auto te hebben geparkeerd was het al ondertussen donker en liepen we gezamenlijk naar de promenade. Door enkel straatje waar de terrasje op straat stonden was het een gezellige boel. Eenmaal bij de promenade had men een prachtige blik op het rotsstrand waar het water woest tegen aansloeg. Een uurtje vrije tijd om van de omgeving te genieten of een terrasje te pikken. Men kon op eigen gelegenheid terug rijden naar het hotel of met Chi mee terug rijden. Er werd dan ook een meetingpoint en tijdstip afgesproken. Het grootste gedeelte van de groep reed mee terug via de snelweg van Puerto de la Cruz naar Los cristianos, via Santa Cruz. Deze weg was verder in kilometers maar wel sneller. Korter zou zijn de bochtige bergwegen die we vanmorgen hadden gereden, maar dan zouden we 3 uur onderweg zijn. Nu we de snelweg namen zijn we vandaag helemaal het eiland rond geweest. Een lange en vermoeide dag komt ten einde, maar een dag om niet te vergeten, zo mooi!!

entree van de bijzondere lava tunnel

Tenerife vrijdag
Na de fantastische dag gisteren zijn we nog aan het nagenieten en ook een beetje aan het bijkomen. Het bijkomen komt vandaag goed uit want we hebben de hele ochtend en bijna de hele middag ter vrije besteding. Ook komt de zon vandaag heel goed door. Alhoewel we gisteren schijnbaar geluk hebben gehad omdat het in Los Cristianos veel geregend had terwijl wij in het noorden maar weinig hebben gehad. Vandaag in ieder geval 20 graden en heerlijk in de zon flaneren over de boulevard en een van de vele terrasjes pikken. Iedereen heeft het heerlijk naar de zin en geniet met volle teugen.
De vriendelijkheid van de mensen en het amicale zou eigenlijk overal moeten zijn.
Tegen 4 uur in de middag verzamelden we ons in de lobby en werd er uitgelegd waar we onze auto’s konden parkeren in Santa Cruz wat ongeveer 45 minuten rijden is. De tom toms werden ingesteld en we konden richting de hoofdstad van Tenerife. Het was al een drukte in Santa Cruz met verkeer want carnaval leeft hier als nergens anders. Rio is de nummer 1 wat betreft (straat) carnaval, maar Tenerife en dan met name Santa Cruz nummer 2 in de wereld. Tegen 20.30 begon dan ook de canavals optocht welke zou duren tot 00.30 uur. Nadat we de auto’s hadden geparkeerd liepen we richting de stad en kregen we de tijd om op eigen gelegenheid de winkelstraat te bezoeken. Er werd dan ook een meetingpoint en tijdstip afgesproken. Ook hier weer flaneren door de stad met een heerlijk zon om ons hoofd. De meesten van ons liepen naar de plek die Sebastian ons aanbeveelt en het uitzicht op de wagens was hier dan ook uitstekend. Ook hier werd er een meetingpoint afgesproken zodat na de optocht we gezamenlijk terug konden lopen. Wat een pracht en praal, prachtige wagens, kleren, versierselen en de enorme veren die de dames droegen. Wat een kleuren, veel glitter en natuurlijk veel dans, de een beter ingestudeerd dan de ander maar dat mocht de pret niet drukken. Zo enthousiast zoals iedereen was. Er wordt veel geld uitgegeven aan carnaval dat blijkt wel. Sommigen zelfs een maandsalaris. Carnaval Tenerife; überhaupt Tenerife, je moet het hebben meegemaakt. De schrijver van dit verslag heeft het al in zijn agenda staan voor 2013.
Tegen 23.15 had iedereen het wel gezien en na het lange staan wilde de meesten toch richting hotel. Raar eigenlijk carnaval met een zomerse temperatuur. Uiteindelijk onze auto’s gevonden. Achter elkaar terug rijden in de avond is erg lastig en dus iedereen op zijn eigen snelheid terug naar Los Cristianos. Rond 01.15 waren we weer terug in het hotel. Een latertje is het dus wel geworden, maar we zouden het voor geen goud willen missen.
Morgen gaan we naar de plek waar Tenerife überhaupt ooit begon de vulkaan de Teide, wel natuurlijk uitslapen, we hebben afgesproken om 12 uur. De smalle bergweggetjes gaan we dus morgen weer doen, super!

Carnaval Santa Cruz

Tenerife zaterdag
De laatste gasten van gisterenavond kwamen rond 02.00 uur weer aan bij het hotel en konden toen lekker hun bedje opzoeken. Vandaag konden we namelijk enigszins uitslapen omdat we pas om 12 uur hadden afgesproken. Iedereen was er klaar voor om de El teide te bedwingen. In de lobby legde Chi verder uit wat vandaag precies de bedoeling was en tevens wat er morgen op het programma staat. Alle tom toms ingesteld en daar reden we weer. Via lokale wegen richting Arona, reden we middels haarspeldbochten al gauw omhoog. Ondertussen moest er natuurlijk ook weer getankt worden. Het verbruik is in de bergen natuurlijk hoger dan wij in Nederland gewend zijn. Na het tanken reden we al gauw flink de hoogte in en het weer was dan ook fantastisch en hadden dan ook een super uitzicht. De bomen waren nog groen op ongeveer 110 meter, maar de echte klim was nu pas begonnen. We reden op wolkniveau en hadden spectaculair uitzicht over de wolken en het dal, maar ook al prima uitzicht op de Teide met ruim 3600 meter hoogte.
De bomen verdwenen langzaam en het landschap veranderde in rotsen en maanlandschap. Op sommige plekken kon men goed zien hoe de lava heeft gestroomd. De Teide is in feite maar een baby vulkaan want deze is veel later ontstaan dan het hele gebied. Een deel van het eiland is zelfs in zee gezakt want het bleek onlogisch dat de bergwand heel raar stond tov. De Teide en andere vulkaanmonden. Het blijkt dat er completen bergwanden van de oude vulkaan de zee is ingezakt en daarna dus pas de Teide is uitgebarsten. We leren hier nog eens wat. Uiteindelijk kwamen we bij een informatie centrum waar we een landkaartje kregen bij de toeristen info balie en konden we aan de koffie en gebak. De kaart leerde ons dat er diverse wandelroutes zijn. Enkele van ons hadden daar wel zin in en namen dan de kortste welke ook al 2 uur zou moeten duren. De meesten kozen echter om een stukje door te rijden naar de basis van de vulkaan, dus waar het echt spits begon te worden en namen de kabelbaan omhoog. De kosten van de kabelbaan waren duur, maar volgens de gasten die boven zijn geweest absoluut de moeite waard. Iedereen kon op eigen gelegenheid verder met zijn of haar autogroepje. Wij reden met ons busje verder door waar het vulkaanlandschap echt op zijn mooist is. Na de nodige foto’s tijd om de weg naar beneden weer te vinden en middels dezelfde route reden we naar beneden. Ondertussen waren de wolken tegen de bergen aangekomen waardoor er op een gegeven moment er door de wolken gereden moest worden, wat een flinke mist was. Voorzichtigheid geboden dus. Dit stuk was gelukkig maar kort en de zon kwam al gauw weer tevoorschijn. Eenmaal beneden was het alweer bijna tijd voor het diner, echter omdat het weekend is en de lokale bevolking massaal vrij is was het erg lastig om in een lokaal restaurant te reserveren voor de hele groep. Gekozen om dan maar ieder voor zichzelf te zorgen en lekker ergens een hapje te eten. De avond was dan verder ook ter vrije besteding en morgen gaat de wekker vroeg. We moeten namelijk om 8 uur al in de haven zijn, want om 8.45 vertrekt onze ferry naar La Gomera.
Het weer is prima en iedereen vermaakt zich dan ook opperbest.
De groetjes uit Tenerife.
Voor foto’s klik hiernaast op www.facebook.com/reishuis

Vulkaan El Teide

Tenerife zondag
Na de spectaculaire El Teide dag van gisteren stond vandaag een rustige dag op het programma. We gingen van de natuur genieten op het buur eiland La Gomera. Om kwart voor 8 vertrokken we van ons hotel naar de haven van Los cristianos wat slechts 5 minuten rijden was. We stelden ons op bij de ferry en konden tegen half 9 aan boord rijden. Nadat de aanwijzingen waren opgevolgd wat betreft parkeren konden we boven van het uitzicht genieten. De zee was rustig en het was helder weer. De Teide was zeer goed te zien. De overtocht duurde ongeveer 1 uur en na aankomst reden we rustig van boord. La Gomera is een groot natuurreservaat en middels diverse routes kon men het eiland ontdekken. De hoofdstad San Sebastian is tevens de havenstad waar we aanmeerden. De route leidde ons naar het ouderlijk huis van de moeder van Sebastian. De route naar toe El Cedro was bijzonder avontuurlijk. Het laatste stukje was dan ook steil, smal en donker door de begroeiing. De auto geparkeerd en volgens een mooi stukje gewandeld wat overigens ook nog behoorlijk steil was en koffie gedronken in een lokale restaurantje. Terug gelopen naar de auto’s om onze weg te vervolgens naar de branding. We moesten daarvoor dus helemaal naar beneden rijden voor dit stukje unieke uitzicht. Eerst een stuk door de mist (wolken) om vervolgens flink af te dalen. Bij aankomst stond er een harde wind maar met een prachtig uitzicht op de rotsbranding. De golven sloegen hier ook hard tegen de rotsen aan. Ook was er een groot openlucht zwembad. Na hier de nodige foto’s te hebben gemaakt reden we terug de berg op om weer richting het hoofdstadje San Sebastian te rijden. Ook nu weer omhoog via de bergwegen en weer omlaag. We waren ruim op tijd en hadden enkele uurtjes de tijd om rustig rond te lopen in dit oude stadje waar ook weer de voorbereidingen bezig waren voor het carnavals feest. Sommigen pakten een terrasje en met de heerlijke zon was dit natuurlijk goed toeven. Tegen 6 uur reden we naar de haven op een steenworp afstand en konden we tegen 7 uur inschepen in de ferry. Dit was wederom een uurtje varen om in Los cristianos te komen. De avond was verder te vrije besteding en sommigen deden de grote winkelstraat van Los cristianos aan, aan de playas de Americas. Een prachtige boulevard met winkels, bars met terrasjes en restaurants. Ook veel live muziek.
Morgen de laatste dag van onze reis en doen we de idyllische plaatsjes Masca en Garachic en de vuurtoren.

vuurtoren bij Punta Teno

Tenerife maandag
Vannacht weer heerlijk geslapen en pas rond de klok van 9 uur vertrekken vandaag. De meesten hadden weer op een goed eetadresje gegeten en waren vandaag weer heerlijk fris aan de start verschenen. Vandaag staat een mooie rit door de bergen op het programma met als eerste punt Masca. Via een klein stukje autosnelweg kwamen we al gauw op lokale wegen en soms zelfs heel lokaal en vooral smal. De bergdorpjes waar we doorheen reden waren erg rustiek. Uiteindelijk moesten we flink klimmen en de weg was ook nog erg smal, waardoor we heel goed moesten opletten . Zodra er tegenliggers kwamen moesten we echt de bochten gebruiken om elkaar te kunnen passeren. Het past allemaal prima, maar het is in zulke gevallen gewoon rustig rijden. Na de klim volgde een afdaling en kwamen we in het bergdorpje Masca terecht, wat slechts 5 jaar geleden volledig werd verwoest door brand. Het enige wat daaraan nog herinnerde waren de zwart geblakerde stammen van de palmbomen. Die overigens prima zijn hersteld. De palmhoning wordt hier op Tenerife nog gewonnen uit de palmbomen en is een lokale specialiteit. Overigens de weg naar Masca toe was door een echt tuinbouw gebied en we zagen dan ook kilometers terrassen met bananenplantages. Na de auto’s te hebben geparkeerd in Masca liepen we steil naar het dorpje omlaag om van het uitzicht te genieten. Een enorme kloof met op de achtergrond de oceaan. Er lopen hier wandelpaden richting de zee en daar kan men dan een boottaxi pakken naar Garachico. Het plaatselijke barretje zorgde voor een goed kop koffie en stukje gebak en daarna liepen we weer steil omhoog om naar het volgende punt te gaan. De Punta teno. Deze aan de uiterste west kust gelegen punt is heel bijzonder met een mooie vuurtoren. Het uitzicht is bij de teno fenomenaal. De weg er naar toe trouwens ook, die permanent eigenlijk is afgesloten. Er staat dan ook een groot bord met verboden in te rijden. Echter dit staat er alleen ter waarschuwing dat inrijden op eigen risico is. Dat bleek wel want na dit bord was het wederom klimmen via een bergweg dat op de klif was gebouwd en dus direct naast ons, naar schatting 50 tot misschien wel 80 meter diep de woeste oceaan. Prachtig uitzicht. De weg liep aan de rand en boven ons ook overhangende rotsen. Deze weg was gelukkig maar ongeveer. 2 km en de harde wind maakte het spannend. Aan het einde van de weg was het vieuwingpoint waar we niet de enige waren, alhoewel de weg ernaar toe dat wel deed vermoeden. Prachtige foto’s kunnen maken van deze unieke plek. Heerlijk uitwaaien met de harde wind maar met de zon erbij helemaal niet koud.
Dezelfde weg terug om door te rijden naar Garachico. Het kustdorpje wat aan de voet van de berg ligt en in de 17 e eeuw bedolven werd onder de lava. Het enige wat echt nog authentiek was is de oude haven wat nu een botanische tuin is en de havenpoort was nog authentiek. Het rustieke dorpje konden we op eigen gelegenheid bezoeken en afgesproken werd dat iedereen op eigen gelegenheid terug zou rijden.
Op de weg terug werd er nog even gestopt op driekwart van de berg bij een restaurant om van het uitzicht te genieten. Precies in het midden kon je Garachico zien liggen. Wat een uitzicht, genieten geblazen. Door de harde wind koos iedereen er weer voor om de auto in te stappen. Hoog in de bergen is het dus echt een stuk frisser. Ook kan het weer hier snel omslaan. Ook nu reden we af en toe in de wolken.
Vanaf Garachico reden we via Icod (waar we eerder al geweest waren bij de lavatunnel) in 1,5 uur terug via de bergen naar ons hotel. Daar kwamen we rond half 6 weer aan en was de avond ter vrije besteding. Er werd gekozen om ieder voor zich wederom de avond maaltijd te gebruiken. Een georganiseerde reis met een individueel karakter. Vandaag was onze laatste dag op Tenerife en morgen is de week helaas alweer voorbij. De week was zo snel voorbij gegaan omdat we natuurlijk ook zoveel mooie natuur hebben gezien. Tenerife heeft zo veel meer te bieden dan alleen het strand.
Morgen vertrekken we om half 9 lokale tijd richting luchthaven en checken we in en zal onze vlucht om 10.55 uur vertrekken. We komen lokale Nederlandse tijd aan om half 5 in de middag in Charleroi.

Tenerife dinsdag
Vandaag onze terugreis van Tenerife naar Nederland.
De week is voorbij gevlogen en het was tijd om weer naar huis te vliegen.
Om 8 uur werden de sleutels ingeleverd en stond iedereen al klaar. Koffers in de auto’s en met wat pas en meetwerk konden alle koffers wederom mee.
Het was erg rustig op de weg omdat het vandaag het toppunt is van de carnaval. Het was dan ook maar een kort stukje over de snelweg naar het vliegveld aeropuerte sur. We volgde netjes de borden car rental en parkeerde onze auto’s in de vakken en leverde vervolgens onze auto sleutels in bij de balie direct bij de parkeerplaatsen. Klein stukje lopen naar de vertrekhal en we konden al in de rij staan om in te checken. De check in verliep vlot en soepel. Nog even door de controle en naar de gate wat ook maar een kort stukje was. We konden tegen kwart over 10 al aan boord en het vliegtuig was een behoorlijk nieuw toestel met meer beenruimte en het nieuwe Boeing sky interior light. Het plafond licht past zich aan de omstandigheden aan en was mooi lichtblauw gekleurd.
Stipt op tijd vertrok de Boeing richting Charleroi. En landde iets eerder dan verwacht.
Koffers van de band en naar de Munckhof bus die al mooi klaar stond. De bus bracht ons eerst naar Stein om vervolgens door te rijden naar Horst en Venray. Tijdens de busrit werd er afgesproken om foto’s uit te wisselen tijdens een reünie.

Reishuis bedankt alle reizigers voor deze fantastische reis en met name groot compliment en dankwoord aan de chauffeurs!!
Ook speciale dank voor Sebastian die zijn vrije tijd opofferde om ons zijn geboorte eiland te laten zien.
Deze primeur was dan ook een belevenis en wij hopen nog meer mensen een plezier te doen met deze reis. Halverwege maart vertrekt wederom een groep samen met Paul en Sebastian en wensen hen ook heel veel (kijk) plezier. Deze groep is vol. In oktober staat dezelfde reis nogmaals gepland en daar zijn nog enkele plaatsen voor beschikbaar, alsmede de reis naar China in september doe Chi gaat begeleiden.

Nu nog de groetjes vanaf Tenerife en graag to gauw.
Foto’s zullen zsm tussen de tekst van dit verslag worden gezet en ook in de galerij. Nu nog even via www.facebook.com/reishuis

Sebastian
Chi

• Beschrijving
• Programma
• Data & Prijzen
• Reisinformatie
• Boeken

China Reis maandag 12 & dinsdag 13 september 2011

8 september was inmiddels een deel van de groep al vertrokken naar China met vanwege een langer verblijf in Beijing. Deze groep vertrok via Amsterdam naar Frankfurt om vervolgens met Lufthansa’s nieuwste en grootste passagiersvliegtuig ter wereld de Airbus A380 naar Peking te vliegen.

12 september vertrok de rest van de groep op weg naar het verre oosten. Met ruim een half uur vertraging van Amsterdam naar Frankfurt kwamen we binnen de overstaptijdslimiet aan en werden we met een aparte bus naar de klaarstaande A380 gebracht. Eerst nog door de paspoortcontrole, want die hadden we op Schiphol niet gehad i.v.m. het reizen binnen de Schengen landen. We konden vervolgens instappen in deze joekel van een vliegtuig met een capaciteit van meer dan 500 passagiers. Het bovendek was volledig First en business class en het hoofddek was economy. De vriendelijke crew bediende ons prima en ook de maaltijden lieten zich goed smaken. Het entertainment aan boord was ook het nieuwste en met de 3 verschillende camera’s kon men goed zien hoe we opstegen. Met name de camera op de staart welke een 3d zicht gaf was zeer bijzonder. De vlucht verliep uitstekend zonder enige turbulentie en de landing werd dan ook na ruim 8,5 uur ingezet alvorens de Airbus soepeltjes landde op Beijing airport. Aangekomen in Terminal 3 welke speciaal voor de Olympic van 2008 is gebouwd is de thuishaven van Air China waar Lufthansa samen in het team zit. Na de paspoortcontrole werden we middels de monorail naar de aankomsthal gebracht en konden we onze koffers oppikken. Eenmaal buiten stond onze gids mevrouw Jessica Guo ons al op te wachten en met een 3 kwartier waren we in het hotel. Het hotel welke zeer centraal ligt en op loopafstand van het plein van de hemelse vrede is de komende 2 nachten onze verblijfplaats.

Aan het thuisfront laten we weten dat alleen in geval van nood begeleider Chi te bereiken is op het nieuwe Chinese telefoonnummer: 0086 187 0107 7136. Het oude welke eerst verstrekt was is helaas niet meer actief.

Vanuit Beijing de groetjes aan het thuisfront.

Na een heerlijke douche troffen we de rest van de groep welke al eerder naar Peking was afgereisd in de lobby. De eerste verhalen kwamen al gauw. Buiten stond de bus ons op te wachten en met een graad of 20 echter zonder de zon reden we naar het zomerpaleis. Dit enorme complex bestaat uit 2/3 water met een kunstmatig meer. Ook herbergt dit parkcomplex de langste corridor ter wereld en heeft dan ook een vermelding staan in het Guiness book of records.

Het park was het zomerverblijf van de keizer en met een aangename wandeling door dit park kwamen we bij diverse hallen, waaronder het huis van de keizermoeder. Dat Chinezen van symboliek houden was zeer duidelijk aanwezig.

Vele Chinese toeristen recreëren hier aan het meer d.m.v. boottochtjes en waterfietsen. Na diverse duidelijke toelichtingen van Jessica besloten we na dit mooie bezoek de Hutong tour te doen. Middels riksja’s werden we door de smalle steegjes uit de Ming tijd gereden en stopten we bij een gezellige barstreet met leuke lounge terrasjes en kregen we de gelegenheid om hier in een oude winkelstraat te winkelen en met name de bouwstijl te aanschouwen. Of all places in the World kwam Henk een oude Nederlandse zakenrelatie tegen in deze straat. Hoe klein is de wereld!

Na dit bezoekje aan de oude winkelstraat werden weer met de riksja’s naar een oude mevrouw gebracht die in een van de kleine hofwoninkjes woont. We werden gastvrij ontvangen met thee en kleine appeltjes op tafel. Jessica vertaalde keurig en vertelde over het leven van deze mevrouw van 78. Deze kleine woning met de keuken buiten en geen toilet of douche kostte haar ongeveer € 10 huur per maand. Indien deze woning later zal worden bewoond door directe familie dan blijft de huur zo laag, komt er iemand anders in gaat de huur naar minimaal € 130 per maand. Het geheel is niet groter dan 30m2. Toilet en douches zijn buiten openbaar en elke toilet en douche maken ongeveer 50 bewoners gebruik van. Als laatste stop welke we nu te voet aflegde was een lokale groente en fruit markt. Alles vers, tja heel vers!

Na deze prachtige tour reden we terug naar het hotel wat niet ver weg was maar door het drukke verkeer wel even rijden was. Daar aangekomen werd mede gedeeld dat we morgen al om 8 uur vertrekken. De grote Chinese muur staat op ons te wachten.

Woensdag 14 september
Vandaag ging de wekker al vroeg en wel rond de klok van half 7. Op  naar ons ontbijt waar we niet de enige waren die van het buffet gebruik maakte. Een gezellige drukte. Na dit ontbijt verzamelde we ons in de lobby om vervolgens onze busrit te maken naar de grote Chinese muur, overigens noemen de Chinezen het de lange muur. Lang is de muur inderdaad met haar 6300 kilometers. Onderweg naar de muur wat op ongeveer anderhalf uur rijden was stopten we voor een intermezzo bij een parel fabrikant waar we een demo film zagen van de oester kweek. Een medewerker liet vervolgens de oesters zien en ook de parels die daarin zaten. De parels ontstaan doordat men stukjes oestermembraan terug in een ander levend oester plaatst en doordat de oester deze wil afstoten; wat niet lukt, ontstaan de parels. Ook werd gedemonstreerd hoe men de echte van de imitatie kon onderscheiden.

Nu was toch echt de muur aan de beurt en nadat we waren aangekomen liepen de moedige reizigers een deel van de muur welke je rond kon lopen. De eerste etappe naar de eerste wachttoren was meteen de zwaarste want deze trap was erg steil en de treden erg hoog. Na een kleine anderhalf uur melden de helden zich weer bij de bus en hadden ze het traject behoorlijk snel gedaan. Chapeau!
Het middaguur was inmiddels geslagen en dus tijd voor de lunch welke werd genuttigd in een groot staats restaurant waar tevens een cloisonee workshop was. We kregen hier een uitleg van cloisone; emaille, wat een echt monniken werk was. De lunch liet zich overigens goed smaken. Op naar onze volgende unieke bezienswaardigheid en wel de Ming graven. Deze Ming tombes liggen vlakbij de muur in een dal waar in totaal 13 ming graven liggen met de graven van 13 van de 15 Ming keizers. Er is slechts 1 graf geopend en de kunstschatten zijn daar uit gehaald en tentoongesteld in het grootste Ming tombe complex waar een enorme houten gedenkhal staat. Ook hier kregen we rustig de tijd om het te bekijken, echter werd het af en toe door een grote groep binnenlandse Chinese toeristen even geduwd. Nadat we deze gedenkhal hadden bekeken liepen we door naar een uitkijktoren waarachter een heuvel met het daadwerkelijke graf ligt. Op eigen gelegenheid liepen we vervolgens terug naar de bus waar we na 15 minuten aankwamen bij de laan der zielen. Deze prachtige laan van 1,5 km was een prettige wandeling. Deze laan heeft aan weerszijden diverse marmeren beelden staan van hoge officieren en dieren welke allemaal bij de Chinese symboliek behoren. Het middenpad is normaliter altijd voor de keizer echter alleen op deze laan dus niet. Hier liep de keizer aan de zijkant want het middenpad was voor de ziel van de overleden keizervader.

Terug in de bus reden we in ruim een uurtje naar de stad waar we het Olympisch terrein bezochten. Middels een brede en hele lange boulevard liepen we richting het Olympisch stadion waar we prachtige foto’s konden schieten. Jammer dat er nog maar weinig in gebeurt.  Ook reden we langs het Olympisch dorp wat bestaat uit een enorm appartementen complex. Ook de watercube; Olympisch zwembad, lag er futuristisch bij. Voor gesteld werd om het diner te gebruiken in een restaurant in de omgeving van het stadion en het liet zich hier heerlijk smaken. Heerlijke soep; wat overigens niet per definitie voor het hoofdgerecht wordt genuttigd en diverse gerechten kwamen op tafel. Helaas was het bier lauw, maar dat schijnt normaal te zijn in China.

Met een half uurtje rijden waren we weer bij ons hotel en was het ook al goed donker, zodat we een soort van lichttour meemaakten. Veel lichtreclame knalt van de gevels af. Morgen een beetje uitslapen en rijden we om 9 uur aan naar het plein en de verboden stad.

Het verslag van Donderdag zal wat vertraging oplopen aangezien we donderdag avond met de nachttrein naar Xian rijden en de trein geen internet verbinding heeft. Dit zal ook van het weekend het geva zijn omdat we dan afhankelijk zijn van de internet verbinding op het cruise schip

Donderdag 15 september
Vandaag een beetje mogen uitslapen want we zouden pas om 9 uur vertrekken. Helaas verliep het uitchecken niet zo gesmeerd, want dat duurde erg lang. De kamers worden namelijk direct gecheckt of die Hollanders het interieur nog hadden heel gelaten. Tegen kwart over 9 konden we dan uiteindelijk vertrekken. Onze bus bracht ons vervolgens naar het immense plein van de hemelse vrede. Dit plein is ruim 500 bij 800 meter en er kunnen 1 miljoen mensen gelijktijdig op.

Middels een tunnel kwamen we uiteindelijk op het plein en legde de gids de diverse gebouwen uit welke op en langs het plein staan. Even een foto momentje om daarna de verboden stad in te gaan ofwel het paleis van de keizer. Weer middels een tunnel om de brede 8 baans weg over te steken kwamen we dan uiteindelijk bij het enorme poortgebouw met het beroemde grote portret van Mao. Door een van de poorten van het gebouw door en we stonden in de verboden stad. Het voorste deel betreft het politieke gedeelte en het achterste gedeelte het privé woon complex. De stad meet rechthoekig 1 km bij 700 meter. En heeft in totaal 9999 kamers/vertrekken. In totaal regeerde 24 keizers in de verboden stad. De Ming dynasty en de laatste Qing dynasty waarvan de laatste keizer slechts 3 jaar oud was. De stad is in slechts 14 jaar gebouwd en voor die tijd was dat ongelofelijk snel. Om de stad ligt een gracht ter verdediging.
Met onze gids liepen we rustig door de stad van plein naar plein liet ons de leuke plekjes zien waar niet veel toeristen komen nl. de slaapkamers van de keizer en de woonvertrekken van de keizermoeder. Het was hier dan ook heerlijk rustig.

Uiteindelijk middels de keizerlijke tuinen kwamen we aan de zuidzijde weer buiten de verboden stad. Na een kleine wandeling stapte we weer in de bus en reden we naar ons lunchadres. Na een zeer royale en smakelijke lunch was de tempel van de hemelse vrede. Deze hemelstempel is een enorm parkcomplex waar vele lokale mensen hun tijd verdrijven. De ouderen van de stad kunnen tegen gereduceerd tarief hier naar binnen en vanaf 70 jaar geheel gratis. De tempel zelf is een groot rond gebouw geheel uit hout met 3 daken. Zonder een enkele nagel gebouwd staat dit als een huis.  In enkele in originele staat zijnde bijgebouwen stonden diverse maquettes en hingen tekeningen hoe het gebouw er technisch uitzag. Middels een wandeling door een overdekte corridor; waar vele ouderen hun hobby’s uitoefenden verlieten we het park weer om nu in ruim een half uur naar Silkstreet te rijden. Silkstreet is een gebouw waar handelaren die vloeiend Engels spreken hun waar probeerde te verkopen op handige en soms iets wat agressieve wijze. Kleding, kleding en nog eens kleding met allemaal nepmerken. Op de 6 verdieping van silkstreet nuttigde we in een buffet restaurant ons diner. Inmiddels kwart over zes en tijd om naar het west railway station te rijden en met de enorme verkeersdrukte viel dat nog niet helemaal mee. Er rijden hier in Beijing zoveel auto’s dat er inmiddels maatregelen zijn genomen en elke dag mogen bepaalde auto’s met een bepaalde eindcijfer in het kenteken niet de stad in, althans binnen de 4e ring road.

Aangekomen bij het enorme treinstation werd afscheid genomen van de chauffeur die prima had gereden en Jessica bracht ons vervolgens door de mensenmassa naar het perron. De trein stond al klaar en al gauw konden we ons settelen in onze kamers. Het was wel heel erg warm in de trein maar nadat de trein zich in beweging zetten richting Xian, begon de airco te draaien en werd het aangenaam. Stipt op tijd vertrokken we uit Beijing en rijden we de nacht tegemoet naar Xian wat op 1200 km ligt. Vrijdag komen we tegen 8 uur aan in Xian en hebben we een zware dag voor de boeg. Omdat we na onze bezichtigingen in Xian direct doorvliegen naar Chongqing om in te schepen op de cruise.

Ivm de slechte internetverbinding aan boord van ons cruiseschip (we varen tussen de kloven) verwachten wij vanaf maandag middag het verslag weer on line te kunnen plaatsen.

Vrijdag 16 september
De harde bedden in de trein deden ons niet helemaal goed, waardoor voor sommigen het een kort nachtje was. Helaas wist de trein; die normaal toch wel stipt is, de 1200 km niet exact in de geplande tijd af te leggen waardoor we ruim een uur te laat aankwamen. Het station verlaten en vervolgens naar de bus toe met onze nieuwe lokale gids ging ook niet heel snel waardoor we deze dag toch wel in tijdnood zouden komen ’s avonds immers was onze vlucht naar Chongqing voor de cruise. Aangekomen in het hotel had Chi geregeld dat ieder een eigen kamer kon krijgen waardoor we meer tijd hadden om ons op te frissen. Aanvankelijk hadden we 2 kamers tot onze beschikking. Het ontbijt buffet was speciaal voor ons langer open gebleven zodat we nog heerlijk konden ontbijten. Dit ontbijt was zelfs super, onverwachts heerlijke kaas. Na het ontbijt konden we dus heerlijk douchen om vervolgens richting de stadsmuur te gaan. Helaas was ons busje wat aan de kleine kant waardoor het passen en meten was voor de koffers. Gelukkig kon onze lokale gids mevrouw Han een aparte wagen bestellen die onze koffers direct alvast naar het vliegveld zou brengen, enige extra kosten was dan een beetje fooi, echter dat hadden we er graag voor over. Op naar de stadsmuur van Xian welke de oude stad ommuurd en is nog de enige volledig intact zijnde stadsmuur welke je geheel rond kunt. De omtrek is 13,7 km, hoogte 12 meter en breedte ook zo rond de 12 meter. Erg indrukwekkend om deze te bezichtigen en vanwaar we een prima uitzicht hadden op de binnenstad. Ook was er een grote landkaart waar we exact konden zien dat Xian als oude keizerlijke hoofdstad het eindpunt was van de Zijde route. De stad heeft tegenwoordig 8 miljoen inwoners en is een middelgrote stad en met ruim 60 universiteiten en hogescholen een echte studentenstad.
In verband met de tijd moesten we helaas de grote moskee laten voor wat het was en was ons belangrijkste reden om Xian te bezoeken het terracotta leger. Dit was ongeveer een uur rijden en eenmaal daar aangekomen konden we al gauw het museum complex op. Eerst werden we naar een cinema gebracht alwaar we een film kregen te zien van het ontstaan van het terracotta leger. Toen was het eindelijk tijd om het echte grote terracotta leger te aanschouwen en in een enorme hangar  stonden ze prachtig opgesteld. Dat men nog steeds bezig was met het opgraven en restaureren was goed te zien. Hierna bekeken we nog enkele andere hallen met opgravingen en tevens bezochten we de museum shop waar een van de ontdekkers zat om handtekeningen uit te delen, maar natuurlijk alleen als je het boek kocht; deze werd dan gesigneerd.

Na dit bezoek reden we richting het vliegveld van Xian, daar aangekomen kregen we de zeer late lunch aangeboden in het airport restaurant. Maar na het late en uitstekende ontbijt was dit meer een vroeg diner. Het inchecken was inmiddels door de medewerker van het reisagentschap in Xian die onze koffers ook naar het vliegveld bracht gebeurt waardoor we direct in het restaurant onze instapkaarten kregen. Na de maaltijd liepen namen we afscheid van onze gids en liepen we door de security check. Henk werd bij deze check grondig doorgelicht, want de scan apparaat vond ietswat niet te plaatsen was voor de lokale securitymedewerkers. Helaas door het regenachtige weer was onze vlucht in eerste instantie 1 uur vertraagd en na een tijdje te hebben gewacht werd ook nog eens de gate veranderd. Aangekomen bij de gate konden we al gauw boarden en werden we middels bussen naar het vliegtuig gebracht. Het regende inmiddels best hard. Uiteindelijk bleven we nog eens bijna een half uur staan, nog meer vertraging. Uiteindelijk kwam er dan beweging in het vliegtuig van China eastern airines, maar nu was er weer file bij de startbaan, waardoor we nog eens vertraging opliepen en zo was de uiteindelijke vertraging ruim 2 uur.

De vlucht verder verliep overigens zonder enige turbulentie vlekkeloos en nadat we waren geland konden we al snel onze koffers van de band halen en stond onze gids al te wachten. Deze spontane dame vertelde in de bus veel over de stad Chongqing. Deze stad is qua oppervlakte de grootste van China en met haar 32 miljoen inwoners heeft het de status van stadsprovincie. Het is zo groot als Oostenrijk. Ook is dit gebied erg bergachtig en dat was te zien aan de straten ook de snelweg van de luchthaven naar de haven was heuvelachtig. Chongqing is tevens een industriestad met veel industrie en met name qua motorfietsen een hoofdstad. 40% van alle motorfietsen van de wereld wordt hier geproduceerd.

Suzuki heeft hier ook fabrieken en dat was te zien aan de taxi’s want dat waren allemaal suzuki’s op LPG. Voordat we zouden inchecken reden we nog even langs de supermarkt om inkopen te doen. Aangekomen in de haven werden de koffers door lokale kofferdragers naar het schip gedragen en middels een kabelbaan gleden we richting oever. Eenmaal via de rode loper kwamen we dan eindelijk aan bij het schip. En bleken we de laatste reizigers te zijn die aan boord kwamen. Na de check in kregen we van de River guide nog wat informatie en mochten we onze kamers opzoeken. Het schip verliet niet veel later de haven. Morgen hebben we een vroeg ontbijt en verlaten we het schip voor een excursie naar Fengdu het geestenstadje.

Zaterdag 17 september
Na een heerlijke nachtrust konden we tegen half 8 naar het ontbijt in het restaurant op het 1e deck. Het buffet liet zich goed smaken. Aan tafel maakte we kennis met een alleenreizende man waarvan we nog steeds niet exact achter zijn welke nationaliteit hij heeft, echter woont hij nu in Mexico en spreekt Amerikaans Engels. Deze man was erg excentriek en goed aanwezig. Zijn reis begon van Hong Kong naar Beijing in 3 weken. Na het ontbijt werden we in de lobby verwacht voor onze excursie naar Fengdu; het geestenstadje. Aan boord kwam een lokale gids die ons op haar beste Engels wegwijs maakte in Fengdu. In totaal moesten we 400 traptreden beklimmen om uiteindelijk boven aan te komen. Onderweg naar boven konden we diverse tempels bezoeken en diverse beelden met ieder hun eigen betekenissen. Warm is het vandaag wel, want het kwik steeg boven de 30 graden en het omhoog lopen was dan ook even afzien. Na deze excursie liepen we naar beneden en werden we middels elektro karren naar de kade gebracht. Hier weer trappen omlaag naar de oever om dan via bruggetjes die met drijvende pontons verbonden waren met elkaar terug naar ons schip. Aan boord werden we ontvangen met thee en een koud doekje.

Stipt 12 uur begon de lunch en konden we het lunchbuffet gebruiken. Vandaag een Chinees buffet met rijst pikante kip en beef en diverse groente. Ook een heerlijke salade was aanwezig. Het dessert; vers fruit en diverse stukjes gebak lieten ons goed smaken. De rest van de middag was vrij en kon men genieten van het uitzicht. Elke hut had een balkonnetje met 2 stoelen echter was het toch wat aan de warme kant om daar te toeven, ook het zonnedek was even nog te warm. in de middag kon men diverse workshops of lezingen bijwonen.

In de avond verwachtte men ons om 18.30 in de bal zaal voor een captainstoast en waar we door de kapitein welkom werden geheten. Hierna konden we naar het restaurant waar het diner werd geserveerd. Na het diner was er in de balzaal een vrije dansavond, wat later een karaoke avond bleek. Alleen weggelegd voor onze Chinese gasten. Morgen vroeg uit de veren want dan varen we door de kloven en is er om 6.45 al op het zonnedek een uitleg van wat we te zien krijgen.

Zondag 18 september
Erg vroeg uit bed en dat ging ons niet allemaal makkelijk af, maar de kloven deden veel goed. Prachtig natuurgebied. Om 7 uur was er gratis koffie of thee in de balzaal en om half 8 stonden we weer aan het ontbijt buffet. Na het uitgebreid ontbijt werden we om half 9 verwacht in de loby voor onze excursie van vandaag op een nevenrivier van de Yangtze. Via een drijvend ponton werden we naar een andere boot geloodst die ons een 3,5 uur durende boottocht bezorgde. Het was goed te zien hoe hoog het in de winter kan komen met regenval en regulatie van de grote stuwdam. Het water onder ons was meer dan 60 meter diep. Deze diepte komt door de dam welke verder stroomafwaarts ligt. Complete dorpen en kleine steden zijn verdwenen onder het water en tegen de bergwanden aan zijn compleet nieuwe dorpen en steden verrezen. We keken dan ook op een stadje met 100.000 inwoners welke compleet nieuw is.
Naarmate de boottocht vorderde werd deze zijrivier steeds nauwer en de bergwanden steeds steiler. Na een tijdje werden we geattendeerd op een uniek graf welke enorme hoogte in een grot was gelegen. De beroemde hanging coffins. Hoe deze doodskisten er zijn geplaatst is tot op heden nog een raadsel en men schat dat enkele kisten er inmiddels 2000 jaar zouden moeten liggen. Men wist te vertellen dat er een doodskist voor onderzoek uit is gehaald en die bleek meer dan 200 jaar oud.

Nadat onze boot ons terug bracht naar het cruiseschip stond het lunchbuffet al op ons te wachten. Deze liet ons heerlijk smaken met diverse lekkernijen waaronder deze keer gehaktballetjes in jus.
Tijdens de lunch had Chi kunnen regelen dat wij als enige groepje een kijkje konden nemen in de stuurhut bij de kapitein.
Tegen 15.30 uur kwam Jens onze riverguide ons halen en maakte Chi de groep wakker, want de meeste waren een dutje aan het doen. De stuurhut was eigenlijk anders dan we verwacht hadden, namelijk oude techniek. Natuurlijk wel computers, GPS en radar. Na een korte rondleiding zocht iedereen zijn buitenhut weer op. Tegen 18.30 uur begon het captain goodbye banquet en werd er een woord van dank uitgesproken door de kapitein. Hierna startte het diner wat aan tafel werd geserveerd middels de door ons nu bekende ronde draaiplateau.

Tijdens het diner bood Al onze Canadese bijzondere vriend die woont in Mexico en een gepensioneerde psychiater bleek te zijn ons drankjes aan.

Na het diner lag het schip al stil bij het enorme sluizencomplex. Tijdens het schrijven van dit verslag zijn we net de 1e sluis ingevaren en zal het nog even duren voordat de sluisdeuren dicht gaan want elke sluis is 280 meter lang en 34 meter breed waardoor er in totaal 6 cruiseschepen in zouden passen. Nadat de sluisdeuren achter ons dicht gaan, zal het water 20 meter zakken om vervolgens door te kunnen varen naar de volgende sluis, dit gaat dan 5x en wil dus zeggen dat we vandaag 100 meter omlaag gaan. Het verschil in hoogte tussen de ene kant van de dam en de andere bedraagt met de huidige waterstand 100 meter. Tijdens het naar binnen varen van de 1e sluis kon men zien dat we ongeveer 160 meter boven zeeniveau lagen.

Morgen vroeg wordt het een vroegertje want dan worden we gewekt om 6 uur en is het ontbijt al om half 7. Half 8 volgt een excursie naar de stuwdam waarna we onze koffers pakken en gaan uitchecken. Vervolgens is het een busrit van 4 uur naar de stad Wuhan waar we in de avond een overnachting hebben.

Maandag 19 september
Vandaag klonk het al tegen 6 uur de muziek zachtjes op de achtergrond zodat we rustig wakker konden worden. Het ontbijt liet ons vervolgens goed smaken.

De excursie van vandaag bracht ons bij de 3 klovendam. Middels bussen werden we naar een security check vervoerd en vervolgens reden we over een brug waar we een van de sluizen konden zien. Door het regenachtige weer was dit niet goed zichtbaar vanuit de bus. Daarna stopten we bij een uitkijkplatform waar we de dam goed konden zien. Ook de scheepslift was goed te zien die nog in aanbouw was. Na de nodige uitleg reden we door naar een maquette van het hele project en zo kon men het allemaal goed overzien en begrijpen. De dam is meer dan 2 km breed en 185 meter hoog. 26 generatoren verwekken de energie welke momenteel 3% van de totale energie levert voor China. Terug bij het schip werden we weer met thee ontvangen en een vochtig doekje. Even later kwam er weer beweging in het schip en vaarde we door de Xiling kloof en tegen 12 uur kwamen we dan eindelijk aan in Yichang. Tevens werd er samen met Al nog getoast op de reis met een glaasje Franse cognac. Na afscheid genomen te heben van onze riverguide en ook van Al onze Canadese vriend kwam de lokale gids ons op het schip ophalen. Michael was de naam en bracht ons met de gereedstaande bus naar een lokaal restaurant welke een zeer goede en smaakvolle lunch serveerde. Pikante aardappeltjes en hete kip. Nu stond ons een lange busrit te wachten naar de stad Wuhan. Een reis van 280 km werd in 4,5 uur gereden en eenmaal aangekomen in de stad Wuhan met haar 8 miljoen inwoners konden we al gauw onze kamers betrekken in het Holiday inn hotel. In de avond was het voor een ieder vrij en de gids maakte ons attent op de voetgangerszone direct achter het hotel met de mogelijkheden om lekker te dineren. Morgen worden we om 8 uur gewekt en vertrekken we om half 10.

Dinsdag 20 september
Na een heerlijke nachtrust konden we de lift nemen naar de 27e verdieping voor ons ontbijt in een ronddraaiend restaurant met mooi uitzicht over de stad. Gisterenavond had de groep op eigen gelegenheid gedineerd bij Pizza hut en liet zich goed smaken. Het bestellen ging echter met handen en voeten. Na het uitchecken bracht onze bus ons in het provincie museum wat de groep als zeer interessant bestempelde. In dit museum werden oude schatten tentoongesteld van meer dan 2400 jaar oud. Er werd een grafkamer opgegraven met daarin diverse kisten, bronzen gebruiksvoorwerpen en instrumenten. Het toenmalige koninkrijk is bij ons erg onbekend, omdat wij als westerlingen China altijd hebben gekend als keizerrijk. De originele opgegraven kisten waren allen nog in zeer goede staat. We kregen ruim de tijd om alles te bekijken en onze goede Duitssprekende gids kon ons alles goed uitleggen. Na dit museum bezoek reden we naar een universiteitscomplex/campus waar meer dan 40.000 studenten wonen en studeren. De buschauffeur was op de campus op onbekend terrein en we moesten de weg vragen want zo groot was het. Uiteindelijk stapte een studente in om ons de weg te wijzen. Ze studeerde economie en kwam uit de regio Beijing. Wuhan’s universiteit staat in China erg hoog aangeschreven.

Tijd voor de lunch welke weer eens lekker pikant was. Pikant waar de een beter tegen kan dan de ander. We konden rustig natafelen, want het verdere programma bestond eigenlijk uit een bezoek aan een markt, maar die bogen we om in shoppen in een voetgangersgebied. Tegen 16 uur was het dan tijd om naar het vliegveld te rijden en eenmaal aangekomen namen we afscheid van onze chauffeur. Opvallend voor alle steden overigens die we aandoen is de enorme bouwzucht van de Chinezen. Zoveel wordt er gebouwd. De ene hoge flat na de andere en soms erg dicht op elkaar. Op het vliegveld ging de check in vrij vlot maar schijnbaar stonden we bij een incheck balie waar de bagage band niet zo groot was, want de meeste van onze koffers moesten naar een andere balie: oversized bagage; vreemd. Nog heel even tijd om wat te eten bij FKC en dat liet zich voor een keer ook erg goed smaken, voor sommigen zelfs zo goed dat men nog wat bestelde. De vlucht met China southern airlines; member van Skyteam waar KLM ook in zit verliep goed echter bij het landen in Hangzhou met wat turbulentie. De koffers werden opgehaald bij de bagage claim en onze koffers kwamen er als eerste uit. Onze lokale gids die vloeiend Duits sprak heette ons welkom en al gauw reden we in ons busje richting hotel. Onderweg vertelde de gids ons over Hangzhou en werd er al gauw lol gemaakt met de gids, die 2 jaar in Keulen gewoond heeft.

Tegen 21 uur waren we dan eindelijk in het hotel en konden we onze kamers opzoeken voor de komende 3 nachten. Morgen gaan we lekker fietsen door de stad. Hangzhou heeft namelijk in de stad op bijna elke blok wel een fietsverhuur punt waar men fietsen met speciale pasjes kunt pakken en elders in de stad weer terug kunt zetten.

Woensdag 21 september
Vandaag ging de wekker pas om 8 uur en konden we aan ons ontbijt. Deze liet ons wederom goed smaken. Na het ontbijt reden we richting de oude binnenstad waar we eerst via een parkachtige omgeving omhoog klommen naar een pagode. hier werd door een groepje gedanst en werd er door ons spontaan meegedanst. Deze nieuwe pagode met lift gaf een prachtig uitzicht over de stad, de groene bergen en het West meer. Deze prachtige stad is heel erg groen en de binnenstad staat sinds dit jaar op het cultureel en natuur efgoedlijst van Unesco.

Op de pagode stond een oude Chinese man met een fluit en maakte mooie muziek. Het was tijd voor een wandeling richting de oude stad en weer via dit rustig en mooi parkje kwamen we in de oude winkelstraat van Hangzhou. De huizen waren in de stijl van de Ming tijd en velen waren gerestaureerd. Een bezoek aan de oude apotheek mocht niet ontbreken en daar werd ons uitgelegd wat voor een geneeskunde de Chinese nu eigenlijk  was. Er was ook een westerse apotheek en sommigen kochten zich daar een kruidenthee in poedervorm. We hebben namelijk enkele reizigers die wat verkouden zijn. We kregen ruim de tijd om door dit leuke straatje te slenteren en tegen half 1 stond iedereen op de afgesproken plek elkaar op te wachten. Tijd voor de lunch en deze was smaakvol, echter hebben we beter gehad. Na de lunch was het tijd voor wat actie en huurde we fietsen en konden we op de fiets door deze stad. De fietsttocht beperkte zich om het meer en we hadden dan ook prachtig uitzicht op het meer en al zijn parken. Overigens waren we zelf ook een bezienswaardigheid!

Tijdens onze pauze bij Starbucks kwamen we 2 dames tegen die KLM stewardessen bleken. KLM vliegt als enige Europese luchtvaartmaatschappij 3x per week op Hangzhou. Even gezellig bij gekletst en afgesproken dat we vanavond na de show; Impressions of West lake even een drankje met elkaar zouden doen.

Weer op de fiets en richting hotel gefietst, vlakbij het hotel konden we de fietsen weer parkeren bij een van de geautomatiseerde fietsverhuur plekken.

Even wat vrije tijd voor iedereen tot half 7 want dan gaan we naar de show. Ondertussen hoorde we via het nieuws dat we geluk hebben, want in Xian waar we een aantal dagen geleden waren heeft hevige regenval aardverschuivingen veroorzaakt. Ook de Yangtze rivier heeft in Chongqing voor overstromingen veroorzaakt. Het water staat daar meer dan 165 meter hoog boven zeeniveau terwijl dit normaal gesproken ongeveer 160 meter is.

Straks naar de show, nu even rusten.

Met de bus vertrokken we richting de show op het west meer. In de bus waren wij join in bij een groep van 8 Duitsers. Aangekomen waren we iets te vroeg en konden we al plaats nemen op de tribunes; niet wetende wat ons nu echt te wachten stond werd tegen kwart voor 8 het prachtige decor ineens belicht. Met de bomen op de achtergrond en het water als podium werd het een adembenemende voorstelling. Deze show met licht, geluid en drama werd gespeeld door ruim 300 acteurs.

Na de show hadden we afgesproken met 2 dames van de cabin crew van KLM. Ze reden met ons mee in de bus en dronken gezellig mee in de hotelbar.

Donderdag 22 september
Vandaag ging de weker om half 8 en namen we de lift naar de lobby waar het restaurant is gevestigd voor het ontbijt. We waren niet de enige en het was even wachten voor een tafeltje. Na het ontbijt reden we met de chauffeur en onze gids dhr. Zhang richting de gele draak park. Een prachtig park waar veel oudere inwoners komen van Hangzhou. Er stonden op een plein dan ook een grote groep te dansen. In het park was ook een open lucht theater waar een opera bezig was met voornamelijk wat ouder publiek. Opera en dat om half 10 in de ochtend. Na dit zeer aangename bezoek aan dit park waar we het echte dagelijkse leven konden zien gingen we naar de Lin Yin tempel. Dit enorme tempelcomplex waar nog vele monniken leven was een echte publiekstrekker, want we waren niet de enige. In een van de rotsen waren eeuwenoude Boeddhabeelden uitgehouwen. De tempel zelf bestond uit 5 grote hallen die op een na allemaal toegankelijk waren. Iedereen kreeg ruim de tijd om alles goed te bekijken en tegen 12 uur verzamelden we ons weer. Tijd voor de lunch en die liet zich goed smaken. Na de lunch reden we de bergen in wat maar een kwartiertje rijden was. Al aan de voet begonnen de theestruiken op te doemen en algauw zagen we niets anders dan bergen en theeplantages. We stopten bij een thee museum en kregen daar door onze gids een duidelijk toelichting. Uiteindelijk kwamen we bij een thee proeflokaal en kregen we een theeceremonie en konden we de thee prima proeven. Verschillende thee en verschillende natuurlijke smaken. Na dit bezoek reden we weer naar het west meer waar we een mooie wandeling maakten door een park en uiteindelijk met een boot een tocht maakte op het meer. Met ee heerlijk zonnetje was het prima toeven. Het achterdek was al door ons groepje vol, maar er kwam een echtpaar bij waarvan de vrouw met de dames maar al te graag op de foto wilde. Er werd veel gelachen en we kwamen te weten dat dit echtpaar uit Xian kwamen en daar een fabriekje hadden. Na dit heerlijk; iets te kort boottochtje reden we terug naar ons hotel en was de rest van de dag vrij. Morgen op tijd op voor onze hogesnelheidstreinrit naar Suzhou; het Venetië van China.
Vanuit China de groetjes

Vrijdag 23 september
Vandaag gaan deze prachtige groene stad verlaten middels de high speed train, maar niet voordat we eerst een goed ontbijt hadden gehad. Wederom druk in de ontbijtzaal. Het weer is vandaag prachtig met tegen de 25 graden goed te doen. Onderweg van het hotel naar het station was het druk, maar toch waren we snel op het station. Aldaar door de security check zoals dat op een vliegveld gaat en dan door naar de wachtruimte. Daar namen we afscheid van onze lokale gids dhr. Zhang. Ongeveer 20 minuten voorafgaand mochten we het perron op en middels de trap; helaas heeft Hangzhou nog geen nieuw trein station speciaal voor de high speed train, moesten we de koffers naar beneden sjouwen. De trein stond al klaar en we konden al snel onze gereserveerder plaatsen innemen. Veel beenruimte  en zeer comfortabel reden we richting Suzhou. Topsnelheid vanmorgen was dan ook 299 km/u. Aangekomen op het high speed trein station stond onze lokale gids Dino op ons te wachten. Deze zeer goed Duits sprekende gids bracht ons naar de bus en we reden in 20 minuten naar ons hotel om ons even op te frissen. Tijd voor de lunch en deze was weer verrassend anders. Gebakken aardappelen, garnalen en uienringen stonden o.a. op het menu.

Na de lunch vertrokken we richting het Suzhou museum waar diverse historische kunststukken tentoon gesteld. Na dit bezoek was het tijd voor de tuinen van de meester van de netten. Prachtige Chinese tuin met water partijen, rotsen en paviljoens en een bonsai tuin. In de galerij dronken we nog een kop koffie om vervolgens naar ons hotel te gaan voor een uurtje pauze. In de avond deden we allemaal mee aan een lichttour door het oude historische en nieuwe hightech Suzhou. Na de tour was het tijd voor de bar waar live muziek was en een lekker koud getapt pilsje.

Zaterdag 24 september
Vandaag werden we om 8 uur gewekt en konden we aan het prima ontbijt buffet. Combinatie van westers en Chinees ontbijt. Om half 10 reden we naar de Silk factory no.1 waar we door onze gids een rondleiding kregen door een demo ruimte van deze zijde fabriek. Ook lagen er zijde rupsen in bamboe manden de bladeren te vreten. Middels de demo ruimte kwamen we in een enorme winkel waar tevens een fashion show was. Speciaal voor ons groepje werd de modeshow gehouden en zagen we lange slanke Chinese dames de zijde mode showen. Er werd weer flink ingekocht en na dit bezoek reden we naar de supermarkt om nog eens te kijken wat voor producten er in een Chinese supermarkt liggen.

Tijd voor de lunch en er zaten weer eens wat pikante gerechten bij, erg smaakvol. Tijd voor de boottocht over het keizerkanaal. Het prachtige weer met een temperatuur van ongeveer 30 graden was het goed toeven op het water. Het kanaal werd steeds smaller en we konden zowat bij de mensen binnen kijken. Halverwege stapten we uit om een lokale markt te bezichtigen en dat was erg primitief. Eenden en kippen in nauwe kooien en verse krab en garnalen. Ook veel soorten fruit en groente. Na de heerlijke boottocht reed onze bus naar onze laatste bezienswaardigheid namelijk de zijde boorduur atelier. Prachtige kunststukken waar sommige borduursters jaren mee bezig waren. De prijzen waren er ook naar. Tegen half 4 kwamen we alweer terug in het hotel en was de rest van de dag vrij en konden we rustig aan doen. Lekker middagdutje of even zwemmen in het hotel zwembad.

Morgen rijden we om half 10 richting onze laatste bestemming en wel metropool Shanghai. Een enorme stad met enorm veel hoogbouw. De laatste 2 dagen zijn dan ook voor Shanghai en o.a. de acrobaten show zal super zijn, maar we gaan ook de JinMao toren op. Een hotel toren van ruim 400 meter hoog en de lift gaat ons naar de 88e verdieping brengen.

Zondag 25 september
Vandaag weer wat langer in bed, want we zouden pas om half 10 worden opgehaald door onze nieuwe gids en chauffeur vanuit Shanghai. De koffers werden ingeladen en in 1,5 uur reden naar Shanghai. Gauw doemde de wolkenkrabbers al op en waande we ons in een futuristisch landschap met alle hoogbouw. Onze eerste bestemming was dan ook ons Xuhui international suites hotel. Prachtig hotel met prachtige kamers. Mooie afsluiting van de reis. Reactie van Henk was dan ook kunnen we nog extra nachtjes doen .
Na ons even opgefrist te hebben voegde het zusje van Chi met een vriendin uit Nederland zich bij de groep. We reden tegen 11.45 uur richting de bund waar we prachtige skyline van Shanghai konden zien. Shanghai wordt in tweeën gedeeld en wij stonden dan ook aan de oude koloniale kant genaamd de Bund. We konden de skyline aan de overkant van de rivier prachtig bekijken met al haar wolkenkrabbers. Ongelooflijk dat er 25 jaar geleden louter akkerland te zien was. Ook geen tunnels of bruggen naar de overkant maar alleen pontjes.

Tijd voor de lunch. Middels een wandeling bereikten we het restaurant waar we prima konden lunchen. Na de lunch reden we naar het nieuwe gedeelte van Shanghai bij de wolkenkrabbers en bezochten we wolkenkrabber Jin Mao tower. 420 meter hoog en we gingen naar de 88e verdieping. We hadden goed weer en we hadden dan ook een prachtig uitzicht. Midden op de verdieping kon je middels een atrium 50 verdiepingen naar beneden kijken. Prachtig!!

Bij de ingang van de toren was een prachtig smaakvol fruitkraampje gevestigd waar ze fruitsapjes maakten. Heerlijk fris en gezond. Onze bus bracht ons vervolgens naar de oeverpromenade aan deze kant en nu konden we de Bund zien met haar prachtige koloniale gebouwen. Volgende halte Tianzifang area. Wauw Old Shanghai een beschermd gebied met allemaal huisjes uit de early Shanghai time. Je waant je in de jaren 20. Allemaal leuke winkeltjes en galerijen en veel bars en restaurantjes. Heerlijk toeven. Heerlijk rondslenteren. Het weer werkt super mee. We willen bijna niet meer naar huis.

Terug in het hotel konden we ons opfrissen om tegen 17.15 uur te verrekken naar het Franse area waar de hippe en trendy restaurants, bars met live muziek etc. zitten en gaan daar even lekker eten. Daarna tijd voor Acrobaten show. Prachtige dag, zoals gezegd helaas bijna het einde van de reis. Nu nog even genieten.

Maandag 26 september
Vandaag op tijd uit bed om onze laatste volle dag in Shanghai te benutten. Om half 8 ging dan ook de wekker en konden we ontbijten in de ontbijt zaal. De prima bedden in dit hotel waren helemaal super. Onze eerste bezichtiging waren de Yu Yuan tuinen en de bazaar aldaar. Deze mooie tuin was een oase van rust in de hectische stad.  Onze gids dhr. Yu leidde ons rond en vertelde wat meer over deze tuin. Vele paviljoens met authentieke meubels uit de Ming en de Qing tijd. Direct buiten de tuinen was de bazaar gevestigd en dit waren typische Chinese huisjes uit de Ming tijd die nagebouwd waren. Hier konden de dames even hun hart ophalen. Na enige tijd verzamelden we ons bij Starbucks en reden we naar een Jade shop, waar we een toelichting kregen wat nu Jade eigenlijk precies is. Tijd voor de lunch. Deze liet zich weer goed smaken en in dit restaurant werd tijdens de lunch een dansvoorstelling gehouden. Het restaurant was een thema restaurant van een minderheid uit de Yunnan provincie. Ook de medewerksters hadden allen de typische klederdracht aan van deze provincie. Onze laatste bezienswaardigheid van deze middag was de 5 km lange Nanjing road. De grootste winkelstraat van Shanghai, hier kregen we dan ook ruim de tijd om eens goed rond te kijken wat men zoal aanbood. Onze bus bracht ons vervolgens naar het hotel en hadden we de rest van de middag lekker vrij. Vanavond staat het afscheidsdiner op het programma en een laatste tour namelijk een rondvaart op de Huangpu rivier zodat we vanaf het water de verlichtte skyline kunnen bekijken.
Morgen uitslapen want onze vlucht is pas in de middag en we komen naar verwachting zo rond 22.00 uur in Nederland aan, dus het wordt nachtwerk voordat we echt thuis zijn.

Dinsdag 27 september
Vandaag vertrekken we weer terug naar huis. Het vliegtuig vertrekt pas om 13.15 dus we hadden ruim de tijd. We werden dan pas ook om  8 uur gewekt en de afspraak was dat we de koffers om 9 uur op de gang zouden zetten. Het ontbijt werd geserveerd en stipt om 10 uur reden we aan richting de magneetzweeftrein. Aangekomen bij het station pakten we onze koffers en namen we afscheid van onze chauffeur. Door de security check en door de ticketcontrole. Nu namen we afscheid van onze gids en moesten we nog even 10 minuten wachten voordat we konden instappen in de magneetzweeftrein. Deze trein legt ruim 30 km af in slechts 8 minuten en vandaag haalde hij de topsnelheid van 431 km/u. Wat een snelheid we stegen net niet op. Nadat de trein was aangekomen was het even lopen naar de terminal en konden we al snel inchecken. Toevallig kwamen we ook weer een groep Duitsers tegen die ook op de cruise waren. Na het inchecken en de security check liepen we naar de gate en konden we tegen 12.30 al aan boord van onze Boeing 747. Het vliegtuig vertrok stipt op tijd. We hadden wel wat turbulentie tijdens het opstijgen en later ook tijdens het serveren van de maaltijden. Bijna een passagier minder, want Petra vond de turbulentie niet prettig en wilde al bjina uitstappen…….Een uur vroeger dan gepland landen we heel soepeltjes al op Frankfurt airport. Het was even wachten want onze aansluitende vlucht naar Amsterdam was pas om 21.10 uur.

Een prachtige reis is ten einde gekomen en we hebben allemaal heel erg genoten en veel gelachen. Ook het eten en de litertjes bier en wijn lieten zich goed smaken. De cruise was rustgevend en de steden en bezienswaardigheden waren bijzonder, de shows spectaculair.

Reishuis bedankt de reizigers voor de mooie momenten wensen jullie veel plezier bij het herbeleven van de reis middels dit verslag en de foto’s

Maandagmorgen 10 uur was het eindelijk zover. Waar al lange tijd naar uitgekeken was werd nu werkelijkheid. Met een kleine vertraging nadat we nog een 2-tal verstekelingen in Castenray hadden opgehaald vertrokken we met ons gezelschap richitng Duisburg. Omdat de rit voorspoedig verlopen was konden we de ICE  van 11.08 uur al nemen richting Frankfurt. Na een hele snelle en voorspoedige check in hadden we ruim de tijd om nog wat rond te kijken op dit enorme vliegveld.

Uiteindelijk 15 minuten later dan verwacht vertrok onze vlucht richting Doha. Over de service van deze airline was van tevoren niet te veel verteld. De service was perfect. Ruime zitplaatsen, lekker eten en persoonlijk entertainment op de in de stoel ingebouwde schermen. We kregen een warme maaltijd en na enkele uren nogmaals een warme snack.

Uiteindelijk niet veel later dan gepland arriveerden we rond 11.00 uur op de luchthaven van Doha. Hier was heel goed duidelijk hoe groot deze airline is. Een enorm vliegveld met enorm veel toestellen die stonden te wachten om te vertrekken. Wij hadden hier echter de gelegenheid om onze benen te strekken en de nodige Arabieren te zien rondlopen. Op dit draaipunt in het midden oosten verzamelen zich reizigers uit alle windstreken die hier naar hun eindbestemming vliegen. Al ruim voor vertrek konden we instappen d.w.z.  we werden met een airconditioned bus naar het vliegtuig gereden. Op dit moment van de nacht zo rond 1.30 uur was het nog 39 graden! Overdag vertelde men ons werd het gemiddeld zo´n 46 graden!  In de wintermaanden slechts! 15 a 16 graden. Om ons niet onnodige te laten opwarmen bleven we in de bus totdat onze voorgangers reeds het toestel waren binnen gegaan. Ook weer zo´n attente service om het de gast zoveel mogelijk naar de zin te maken.

Wederom een erg vriendelijke crew begroete ons aan boord. Punctueel vertrokken we weer vanaf Doha naar onze eindbestemming Jakarta. Ook nu weer de nodige service met 2 maaltijden en de formulieren die nodig waren om Indonesiè binnen te komen. Ook deze vlucht verliep ook weer heel voorspoedig. Het was wel vreemd dat korte tijd na vertrek het buiten al licht was terwijl het voor ons gevoel nog midden in de nacht was. Dan merk je pas het tijdverschil! Ook deze vlucht verliep weer geheel volgens planning en klokslag 15.30 uur lokale tijd landden we op Jakarta airport. Dat wij niet de enigen waren die hier aankwamen bleek uit de lange rij bij de immigratiedienst. Eerst moesten er visa aangeschaft worden en vervolgens aansluiten in de lange rij wachtenden voor de immigratiedienst. Echter het wachten werd beloond, want we mochten het land binnen! Uiteindelijk konden we onze koffers bij de band ophalen en doorlopen naar de uitgang. Daar stond een vriendelijke jongeman al met het naambord van REISHUIS.NL op ons te wachten om ons vervolgens naar de bus te brengen voor de transfer naar ons fraai hotel Santika  voor de komende nacht.  Met een tropisch welkomstdrankje werden we welkom geheten en al snel konden we de kamers in gebruik nemen. Vanavond is het diner in het hotel wat er op het eerste oog heel chique uitziet voor Indonesische begrippen.

Nadat iedereen zich heeft opgefrist was het om 19.30 uur verzamelen in de lobby.  Eerst even naar een ATM om de nodige Rupiahs te pinnen. Je voelt je echt een miljonair als je 500.000 rupiahs gepind hebt. In werkelijkheid is het nog geen € 50,-! Het eten in buffetstijl met verschillende thema’s beviel iedereen uitstekend. De eerste sateetjes werden al meteen geprobeerd.  Na de maaltijd gingen we met een gedeelte van de groep nog even een wandeling maken in de buurt van het hotel.

Meteen een echte verkenningstocht!  Nadat we in een lokale buurtwinkel een lekker Ola ijsje hadden gekocht liepen we zomaar een steegje in.

Paul ; onze reisleider vindt dit nu net leuk om te doen.  Korte tijd daarna kwamen we bij een naaiatelier waar mannen en vrouwen ijverige achter de naaimachines zaten om o.a t-shirts te maken. De werktijd tijdens de Ramadan is van 9.00 uur s’avonds tot 5 uur in de ochtend. En dat 7 dagen per week voor iets meer dan € 100,- per maand!  Maar ze waren met volle toewijding bezig de order bestemd voor Singapore en Maleisië klaar te maken. Nadat we verder liepen kwamen we uiteindelijk via kleine steegjes weer bij ons hotel uit. Het bed zal iedereen vanavond hopelijk een goede verdiende nachtrust geven. Morgenvroeg loopt de wekker om 6.30 uur af om vervolgens een uur later naar het vliegveld terug te rijden voor onze binnenlandse vlucht naar Medan op het eiland Sumatra.

Verslag dag 3
Na een uitgebreid internationaal ontbijt vertrokken we naar het vliegveld van Jakarta. Onderweg was het een drukte van jewelste met de ochtendspits. Zover als je kon kijken auto´s en nog eens auto´s , brommers en nog eens brommers. Op het vliegveld aangekomen bleken we ook hier niet de enige reizigers te zijn. Echter de check-in verliep heel vlot. Aan personeel geen gebrek. De controle van de bagage stelt trouwens niets voor. Nadat je door het detectiepoortje gelopen bent en er gaat geen signaal moet je alsnog je spullen die je bij je hebt door de röntgen laten gaan. Achteraf controle dus. Geen wonder als je ziet dat de Indo’s het halve huis mee het vliegtuig in nemen. Daarna moesten we nog meerdere malen onze instapkaart laten zien. Uiteindelijk met een vertraging van 30 minuten vertrokken we met onze Lion air vlucht met een modern toestel richting Medan. Rond 12.45 uur zetten we onze voetjes weer op de bodem van het eiland Sumatra. Nadat we onze koffers weer terug hadden reden we met een nieuwe bus en een nieuwe gids naar ons lunchadres. Vanwege de Ramadan is het overal erg rustig in de restaurant omdat er van zonsopgang tot zonsondergang niet gegeten of gedronken mag worden. Een lokaal Chinees restaurant bood uitkomst. Nadat we voorzien waren van Rupiah’s vervolgden we onze reis naar de eindbestemming van deze dag; Bukit Lawang. Onderweg konden we het dagelijkse leven meebeleven. Hier is duidelijk te zien dat de tijd nog heeft stilgestaan. De huisnijverheid is volop aanwezig om maar te overleven. Een drukte van belang ook in het verkeer zorgt ervoor dat het in het begin als we ons door het centrum van Medan wurmen, niet erg opschiet. Echter uiteindelijk geraken we in de buitenwijk en schiet het een stuk sneller op. Onderweg krijgen we de nodige uitleg over wat er aan ons voorbij trekt. Gedurende onze rit naar de eindbestemming maken we nog een sanitaire stop in een gebied waar volop palmolieplantages staan zover als je oog maar reikt. Buitenlandse firma’s hebben hier duizenden hectares gepacht van de overheid en zorgen zo voor de werkverschaffing aan de zgn. Koelies. Dit waren oorspronkelijk werknemers uit Java die hier een betere toekomst hadden. Doordat de vraag naar palmolie alleen maar stijgende is, worden steeds meer rubberplantages vernietigd om plaats te maken voor de palmolie.  Ook de cacaoplant die hier vroeger volop aanwezig was zie je steeds minder vanwege de slechte kwaliteit die de planten opleveren. Uiteindelijk komen we aan in Bukit Lawang waar de weg ook ophoudt bij de rand van Leuser nationaal park. De kofferdragers brengen onze bagage over de wiebelbrug naar onze cottages. Hier worden we weer vriendelijk ontvangen met een tropisch drankje. Nadat we de omgeving verkend hebben is het tijd voor een verfrissende douche zonder warm water. Met een lokale warme maaltijd en een uitleg over wat ons morgen te wachten staat door degene die ons door de jungle gaat, besluiten we deze dag niet al te laat. Morgenvroeg om 7.30 trekken we de jungle in.

Verslag dag 4 donderdag 11 augustus 2011
Nadat we netjes om half zeven  met deurgeklop gewekt werden stond ons een bijzondere dag te wachten. De wekker was trouwens voor de meesten niet nodig want het oerwoudgeluid en de rivier die langs stroomde maken al voldoende onbekend geluid om gewekt te worden.  Een lekker tropisch ontbijtje met verse vruchten en een vers geperst sapje en brood met kaas! En een omelet lieten we ons goed smaken. Nadat we gisterenavond al hadden kennisgemaakt met de ranger die ons samen met een assistent door de jungle zou leiden, vertrokken we om 7.30 uur bergopwaarts de jungle in. Deze ranger vertelde ook dat hij enkele jaren geleden met Floortje Dessing bijna een maand door deze jungle had gezworven! Aanvankelijk was het een steile klim wat we ook al wel wisten, maar daarna werd het lopen een stuk gemakkelijker door de rubberplantage naar de uiteindelijke ingang van het nationaal park. Onderweg konden we zien hoe latex werd afgetapt van de bomen. Elke dag wordt er 2 x een snede gemaakt waardoor het witte sap in halve cocosnoten druppelt. Omdat de lokale mensen het niet zo nauw nemen met de kwaliteit laten ze de strook die ze afsnijden als extra gewicht in het vakje erbij vallen. Echter de opkoper is ook niet dom, en geeft er uiteindelijk minder voor dan de marktwaarde.  We hebben ontzettend veel geluk deze dag. Aanvankelijk is er niets te vinden, maar dan opeens verschijnen er 2 oerang oetans in ons vizier. Door een bepaalde lokroep van de ranger komt er een uiteindelijk dichterbij en blijft het vrouwtje bij het nest hoog in de boom. Nadat ze worden gelokt met kleine banaantjes kunnen we pas goed zien hoe groot deze apensoort die wel 120 kg kan wegen, er van dichtbij uitziet. Hij heeft de smaak goed te pakken want hij blijft lekker dicht in de buurt van ons. Daarna lopen we weer verder en komen we een ander oerang oetan vrouwtje tegen dat een baby onder haar hoede heeft. Ook hier hebben we weer het geluk dat ze steeds verder omlaag klimmen en we ze van dichtbij kunnen bekijken.  Tussendoor krijgen we uitgebreid uitleg over het gedrag van deze dieren in de jungle en hun eetpatroon.  Uiteindelijk horen we nog meer geritsel in de bomen en komt er een groep kakki apen naar ons toegeslopen. Het blijkt een hele groep te zijn. In de natuur verplaatst deze apensoort zich nl altijd als groep met een mannetjes, meerder vrouwtjes en de kinderschare.  We waren compleet verrast toen een van de vrouwtjes met een babyaapje onder haar buik hangend haar kroost dat een van de tepels in de mond hield trots aan ons kwam laten zien. Het feest was helemaal compleet! Uiteindelijk liepen we verder om de reuzebomen met parasieten te aanschouwen die honderden jaren oud waren.  Uiteindelijk liepen we weer terug naar onze lodge waar we even op adem konden komen. Nadat we afscheid hadden genomen van de ranger en zijn assistent gingen we ons opfrissen om aansluitend weer de bus in te stappen voor een voor deze dag lange rit naar het Tobameer; een rit van 260 kilometer. Dat lijkt niet erg veel, maar voor Indonesische begrippen dus wel. Onderweg werd nog gestopt voor een lekkere lunch. Het drukke verkeer onderweg dwong ons om het rijtempo erg laag te houden. Na heel veel gezien te hebben onderweg van het dagelijkse leven op straat en nog een extra stop voor een drankje en bezoek aan het toilet reden we het donker in. Tot overmaat van ramp kwam er ook nog een tropische hoosbui naar beneden. Het water stroomde van de bergen af!  Uiteindelijk rond 8.00 uur kwamen we aan in Parapat. Hier lag de hotelboot  in de stromende regen op ons te wachten om ons in 30 minuten naar het eiland te brengen. Lekker doorweekt stapten we op de boot die gelukkig wel overdekt was!  In het pikkedonker zonder navigatie voeren we naar het eiland midden in het grootste binnenmeer op een eiland ter wereld op een hoogte van 700 meter. We werden ondanks het late tijdstip heel hartelijk ontvangen door het personeel met een lekker drankje en aansluitend een heerlijk warme maaltijd. De soep was al zo lekker dat de meesten zicht een 2e keer lieten opscheppen! Speciaal voor ons werd de warmwater toevoer naar de hotelkamers langer aangezet om ons na het diner nog de gelegenheid te geven een heerlijke douche te nemen.  De koffers werden door de dragers ook hier weer netjes naar de kamers gebracht.
Morgenvroeg mogen we een keer uitslapen, want de wekker loopt pas om 7.00 uur af! We vertrekken dan ook pas om 8.30 uur voor een tocht met de hotelboot langs de bezienswaardigheden van dit mooie eiland waar tradities nog hoog in het vaandel staan.

Verslag dag 5 vrijdag 12 Augustus
Nadat iedereen netjes om 7 uur wakker geklopt was, stond het smakelijke Sumatraanse ontbijt op ons te wachten. Ook onze gids was alweer vroeg van de partij. Omdat hij zelf op het eiland woont op zo´n 6 kilometer van Tuk Tuk was hij gisterenavond nog door de regen naar huis gebrommerd.  Echter de regen was helemaal verdwenen en het was al weer aangenaam warm toen we om 8.30 uur op de hotelboot stapten voor een tochtje van een kwartier naar  Ambarita. Hier wandelden we door een souvenirstraatje naar een oud Batakdorp  waar we een stenen tafel met stoelen zagen. In dit dorp werden vroeger nog mensen het hoofd afgehakt die niet voldeden aan de normale omgangsnormen. Eerst werd dit door de hoge heren van het dorp aan deze tafel besproken met de medicijnman. Daarna werd de executie voltrokken in de ruimte ernaast. De desbetreffende persoon moest op een soort bank gaan liggen waar zijn borst werd opengesneden. De snedes werden met cocosmelk behandeld waarna er met citroenzuur doorheen werd gedruppeld. Tenslotte moest hij met zijn hoofd in het hakblok gaan liggen en de beul moest in 1 keer zijn werk goed doen. Als dat niet lukte werd hij zelf ook onthoofd! Daarna werd het hoofd in het meer gegooid en de rest werd opgegeten en het bloed gedronken. Gelukkig is dit ritueel al heel lang geleden afgeschaft. Daarna liepen we weer terug naar de boot voor een tocht van een uur over het Tobameer naar Simanindo waar men vanwege onze te late aankomst netjes gewacht had met het starten van de Tor Tor voorstelling. Deze rituele dansen waren niet alleen om naar te kijken, maar uiteindelijk mocht het publiek ook meedoen. Ook enkele van onze Hollandse danstalenten traden aan en deden mee aan de diverse dansbewegingen. Na afloop mocht iedereen met de dansgroep op de foto en werd de tocht weer voorgezet. Inmiddels was het zonnetje helemaal doorgebroken en bereikte de thermometer de 30 graden. Omdat we dicht bij de evenaar zitten, had onze gids ons gewaarschuwd om je goed in te smeren vanwege de sterke zon. Dit bleek geen overbodige luxe, want na de boottocht van ruim een uur terug naar het hotel voor de lunch waren we flink rood verkleurd. Hier aangekomen stond er weer een overheerlijke lunch op ons te wachten. Om 14.30 stapten we andermaal op de hotelboot voor een korte tocht naar Tomok. Hier bezochten we de graftombes van de overleden keizers van dit dorp. Een erg gewilde bezoekplek, want tijdens de uitleg ervan kwamen er regelmatig andere toeristen een kijkje nemen. Daarna kregen we de tijd om de lokale mensen ook te sponsoren. Daarna ging een gedeelte met de boot terug naar het hotel. Paul wilde graag teruglopen naar het hotel op zo´n 6 kilometer afstand van dit dorp. Uiteindelijk gingen er slechts 3 terug met de boot terwijl de anderen mee op ontdekkingstocht gingen. Mieke onze hof fotografe onderweg kwam telkens weer nieuwe fotogeschikte plekjes en mensen tegen waardoor de wandeltocht niet zo snel vorderde. Tevens was er onderweg nog veel meer te zien. Een ijsje was moeilijk te vinden. De Hele veestapel liep bij veel huizen vrij rond het huis. Het leek wel lente! Jongen Karbauen, varkens, kippen, eenden, geiten en nog veel meer zag je overal . Een stuk verderop was het een drukte van jewelste. Paul zoals altijd nieuwsgierig naar dit soort dingen wilden weten wat er gaande was. We troffen het; een lokale Tobak bruiloft. Een drukte van jewelste. Ten tijde van ons bezoek werd de bruidsschat overhandigd aan het bruidje. In dit geval een man en vrouw die beiden al eens getrouwd waren en volgens hun geloof dan weer opnieuw voor de kerk kunnen trouwen. Het eten was al getuige de vele afwas die er stond. Na het overhandigen van de bruidsschat wordt het feest daarna afgesloten met muziek en dans. Om 18.00 uur is het feest afgelopen. Daarna liepen we verder en kwamen we nog vele andere leuke kiekjes tegen. Onderweg widen we wel een cappucino. Deze was echter niet te vinden. Wel een lekker verfrissende Coca cola voor 5000 Rupiah en een zakje pomchips voor 10 cent! Weer een stuk verder vonden we eindelijk de eerste ijssalon ofwel een winkel die Ola ijsjes verkocht. Wederom onbetaalbaar natuurlijk! Uiteindelijk kwamen we na ruim 2 uur onderweg te zijn geweest bij schemerlicht bij ons hotel aan. Om 19.30 uur konden we aan tafel voor het diner dat wederom heel smakelijk was met een heerijke soto soep als starter. Na het eten kregen we van het personeel uitleg over het spelletje sato sato. Zij vonden het leuk te zien dat we dit bij ons hadden. Nadat iedereen de dag nagepraat had was het alweer bedtijd. Morgen vroeg om 8.30 uur gaan we met de hotel boot het eiland verlaten op weg naar Brastagi.

Verslag dag 6 zaterdag 13 augustus
Nadat iedereen op tijd gewekt was konden we na een vers ontbijt met de koffers inmiddels aan boord gebracht van de hotelboot, de oversteek gaan maken naar het vasteland. Hier stond onze eigen bus met chauffeur en bijrijder weer op ons te wachten. Van hier uit reden we richting Brastagi. In het begin kwamen we nog een apenfamilie tegen die eigenlijk wel honger had. Echter wij geen gelegenheid om ervoor te stoppen. Vanwege het vroege tijdstip waren er verder nog weinig apen te zien. Waarschijnlijk nog aan het slapen!  Allengs veranderde het landschap en kwamen we in de koffiestreek terecht. In een van de dorpjes stapten we uit bij een school waar de kinderen deze ochtend ijverig aan het oefenen waren met de drumband voor de dag van onafhankelijkheid op 17 augustus a.s. We werden hartelijk welkom geheten en mochten zelfs in de klaslokalen komen kijken. De bus stond een eind verderop geparkeerd zodat we door het dorp heen konden lopen. We kregen uitleg over het dagelijkse leven van deze mensen en we konden zien hoe koffie soorten Arabica en Robusta hier volop groeiden. De oogst vindt het hele jaar door plaats en de bloemen van de koffiestruik ruiken ongeveer als jasmijn. Ook zagen we diverse andere soorten palmbomen dan degenen die we al kenden. Bananen in bloei, citroengras, Gember en nog veel meer planten en bloemen die je bij ons alleen als kamerplant tegenkomt groeien hier volop in de vrije natuur. Storend is wel dat er overal plastic langs de weg en bij de huizen ligt. Uiteindelijk nadat we de dorpskinderen hadden getrakteerd op rambutan en Mieke weer een interieurfoto had gemaakt na een toiletbezoek bij een lokale inwoner, reden we weer verder. Steeds meer en meer agrarische activiteiten kwamen we tegen. Uiteindelijk stopten we bij ons lunchadres waar we allereerst koffie met gebakken banaan geserveerd kregen. Daarna konden we kiezen uit een lekkere warme maaltijd nasi of bami. Het uitzicht was heel mooi op deze plek met zicht op de lokale nijvere mensen in de velden. Hierna reden we weer verder en zagen we hoe rijk dit gebied was aan de vele land en tuinbouwactiviteiten. Onze volgende stop was bij de Sipiso waterval. Jammer genoeg begon het kort na onze aankomst even flink te regenen zodat we eerder dan gepland onze reis weer verder voortzetten. Een half uurtje verder bezochten we het Simalungun huis waar de laatste koning van deze streek gewoond heeft met maar liefst 8 vrouwen in een woning! Wat opviel was hier ook de prachtige plantengroei. Er stond bijv. familie van onze kerstster maar dan nog mooier en gerbera´s in prachtige kleuren. Vervolgens na een korte rit gingen we op bezoek in een traditioneel dorp waar het dagelijkse leven zich afspeelde. Hier wonen de mensen nog in traditionele woningen. Een ervan werd bezocht waar maar liefst 8 gezinnen samen onder 1 dak woonden omdat ze zich een afzonderlijke woning niet kunnen permitteren. We werden meer dan hartelijk ontvangen door de kinderen die aanwezig waren. De ouders waren op het land aan het werken. Hierdoor worden deze kinderen al in een vroeg stadium zelfstandig gemaakt. Op dit moment is de oogst van o.a. mandarijnen, ananas,  kool, en wortels in volle gang in dit vruchtbare tuinbouwgebied. De meeste producten worden geëxporteerd naar Maleisië en Singapore. Nadat we nog enige uitleg hadden gehad over de manier van wonen was het al weer tijd om verder te rijden. We kwamen terecht in een gebied waar behalve varkens, rund en kip ook hond op het menu staat. Deze restaurants zijn te herkennen aan de afbeelding B1 met vaak een hond afgebeeld. Afhankelijk van het tijdstip van de dag hangen er dan ook vaak geslachte honden buiten! Uiteindelijk kwamen we tegen 5 uur in het centrum van Brastagi aan. Hier kwam er ook een mals buitje naar beneden,maar dat mocht de pret niet drukken. Nadat iedereen een lokale sanitaire stop had gemaakt werden we op de groenten, fruiten, planten en bloemenmarkt rondgeleid om uiteindelijk op eigen gelegenheid verder te gaan. Even na zessen kwamen we ons fraaie 4* hotel Mutiara aan waar we met een drankje verwelkomt werden. De schrijver van deze heeft in Indonesië nog nooit zo een grote badkamer aangetroffen in een hotel! Nadat iedereen zich opgefrist had was het al weer tijd voor het diner. Morgenvroeg een echt vroege wake-up call om 4.00 uur!. Omdat we een vroege vlucht naar Bandung hebben en we zeker 1 ½ uur rijden van het vliegveld verwijderd zijn is het echt noodzakelijk om tijdig te vertrekken. Een troost; na aankomst in Bandung kunnen we een aantal uurtjes uitrusten voordat ons volgende programmapunt in beeld is.

Verslag dag 7 zondag 14 augustus
Nadat we uiteindelijk “pas” om 4.30 uur gewekt werden door de hotelbel reden we om precies 5 uur in de ochtend met een ontbijtpakket richting Medan. Ondanks het vroege stijdstip was er nog steeds veel verkeer op de weg richting hoofdstad. De route met enorm veel bochten en kuilen was niet de meest optimale, maar wel de snelste route om beneden te komen. Al om 6 uur in de ochtend passeerden we een groente en fruitmarkt waar volop handel was. Deze begint elke ochtend al om 4 uur!

Uiteindelijk na dik 1 ½ uur rijden kwamen we aan bij het vliegveld. De koffers uit de bus op dit rustige tijdstip ook op de luchthaven. Het was tenslotte zondagmorgen. Nadat we afscheid genomen hadden van onze gids Jasper en de chauffeur en bijrijder liepen we het luchthavengebouw binnen. De check-inn was een beetje traag. Niet alleen vanwege een nieuwe automaat om zelf je boardingpas af te drukken, maar ook de security met de labels was tijdrovend. Uiteindelijk vertrokken we precies op tijd om 8.40 uur richting Bandung. De meesten van ons konden nog wel een kort dutje gebruiken na deze betrekkelijk korte nachtrust.

Even voor schematijd om 5 voor elf landden we op het vliegveld van Bandung. Een rare gewaarwording, want nadat we afgeremd waren maakte het vliegtuig rechtsomkeer. We zeiden al “verkeerde vliegveld” maar het bleek dat de startbaan maar een in en uitgang had in het midden!
Nadat we heel vlot de koffers terug hadden stond onze gids Jan voor de komende twee weken al op ons te wachten bij de uitgang. Koffers in de bus en op naar ons lunchadres. Vanwege het tijdstip van landing was het beter eerst te lunchen en daarna in te checken in het fraaie koloniale Savoy Homann in het centrum van deze 3 miljoen inwoners tellende stad.

Onderweg kregen we al enige uitleg over Buitenzorg zoals deze plaats vroeger heette. Het hotel waar we de komende 2 nachten verblijven is helemaal in art deco stijl gebouwd en stamt uit eind 1800! Na een welkomstdrankje van suursak met een kleurtje konden we de kamer opzoeken. Om 14.30 uur stond de bus op ons te wachten voor een rit door het drukke centrum op weg naar de Anklungschool. Hier kregen we eerst te zien hoe deze muziekinstrumenten gemaakt werden waarna we aansluitend een bijna 2 uur durende voorstelling gingen bijwonen. Het werd een hele kleurrijke en muzikale happening die iedereen met veel plezier meegemaakt heeft. Na afloop kon er nog geshopt worden in de ernaast gelegen winkel. Inmiddels was het al bijna 17.30 uur en reden we weer terug naar ons hotel. Sommigen gingen nog even de winkelstraat in terwijl de rest nog even ging rusten voor het avondeten. Onze gids Jan Loen die naar Paul vernomen heeft tot de top tien van beste gidsen op Java behoort, is een wandelende encyclopedie. Zo vertelde hij o.a. dat elke letter  van het woord islam een tijdstip aangeeft waarop gebeden dient te worden. Gemiddeld zo´n 10 minuten per keer.
Morgenvroeg mogen we weer wat langer blijven liggen. Dan beleven we een mooie dagtocht in de omgeving van Bandung.

Verslag dag 8 maandag 15 augustus
Over het weer niets dan goeds. De komende weken hoeven wij niet te denken wat we aan moeten doen. De temperaturen zijn erg aangenaam. Na een lekkere luxe ontbijt in dit mooie hotel, staat Jan om 8.30 uur klaar om deze dag ook weer tot een nieuwe ervaring te maken voor de deelnemers. Nadat we uiteindelijk het centrum verlaten hebben, rijden we richting noorden. De eerste plek die we bezoeken is de Tankuban Perahu krater. We hebben geluk want het weer is lekker open zodat dit natuurverschijnsel heel goed te zien. De reuk van rotte eieren is niet van de lucht. Nadat iedereen voldoende van deze “frisse” lucht heeft ingeademd, rijden we een stukje omlaag. We treffen het, want de theeplukkers op de enorme gunug mas plantages zijn nog volop met de oogst bezig. Nu zien we pas hoeveel werk er aan vooraf gaat voordat de thee uiteindelijk in een theezakje zit. Jan geeft een uitgebreide uitleg over dit proces. Daarna rijden we weer een stukje verder naar beneden om via een jungleachtig wandelpad een stuk bergaf te lopen. Op een gegeven moment komen we bij een brugje aan waar lokale mensen van speciaal hout diverse kunstvoorwerpen snijden. Natuurlijk blijft bij deze en gene weer wat aan de vingers plakken. Door de gunstige koers van de rupiah spreek je echt niet over kapitale uitgaven. Nadat we weer bij de bus terug zijn, rijden we naar ons volgende bezoekpunt van vandaag; de warmwaterbronnen van Ciater. Hier gaat iedereen uit de kleren om in zwemkleding het heerlijk warme bad te betreden. De vele mineralen zijn een weldaad voor de huid. Jan had trouwens voor handdoeken gezorgd om na afloop ook weer droog in de kleding te kunnen stappen. Inmiddels was het tijd voor de lunch die op dezelfde plek genuttigd werd.  De reis werd voortgezet en uiteindelijk kwamen we aan bij een grote shoppingmall waar natuurlijk weer ingekocht moest worden.

Vanwege de Ramadan zijn er overal aanbiedingen in aanloop naar het Suikerfeest. Naderhand stond de laatste bezoekplek op het programma; een atelier waar de beroemde Wajangpoppen gemaakt worden.  Vanwege het late tijdstip waarop we aankwamen konden we niet zien hoe deze gemaakt werden. De werkdag van deze mensen begint al heel vroeg in de ochtend.
Uiteindelijk reden we terug naar ons hotel. Het diner deze avond was wel erg luxe. We kregen eerst een rondleiding langs de diverse bufetten alvorens te beginnen. Het was alleen al een feest om te zien met hoeveel liefde alles gemaakt was. Er moesten daarom menige foto gemaakt worden van het kleurrijke schouwspel.  Morgen een wakeup call om 7.00 uur omdat we om 8.30 uur willen vertrekken richting volgende bestemming Pangandaran aan de Indische oceaan.

Verslag dag 9 dinsdag 16 augustus
Inmiddels is iedereen helemaal geacclimatiseerd en al vaak voordat de wekker afloopt wakker. Zo ook vandaag, zodat iedereen al op tijd aan het ontbijt verscheen. Wederom overdadig zoals inmiddels al bekend. Nog even genieten, want de komende dagen gaan we echt weer het binnenland in. Al voor 8 uur zaten we in de bus om in de drukke ochtendspits de stad te verlaten. Het grote aantal brommers is echt meer dan opvallend te noemen. Als bij de stoplichten het licht op groen springt rijden er honderden tegelijk het kruispunt over! Nadat we enige tijd onderweg te zijn vraagt Paul aan Jan de gids om te stoppen. In een van de sawa´s is men bezig met de rijstoogst. Even een stukje teruglopen, maar dan worden we verrast met een mooi schouwspel. Een ganzenhoeder met een grote groep onder zijn hoeden komt met een vlag in de hand aangelopen het rijstveld op. De ganzen zijn zo gefocust op de vlag dat ze daarbij in de buurt blijven terwijl ze de overgebleven rijstkorrels die tijdens de oogst van de halmen zijn gevallen, opeten.  Een tweede groep ganzen die even verderop op het veld rondstruint, houd een ander kleur vlag in de gaten! Een prachtig schouwspel. Verder wil Mieke wel even helpen met de oogst van de rijst! Terug in de bus rijden we weer een paar kilometer verder. Daar stoppen we in een dorp waar we overstappen op paardenkoetsjes. Deze brengen onze via een prachtige rit door een schitterend landschap naar een grote vijver met lelies. Hier worden we overgezet op een groot bamboevlot waar wel 60 personen op kunnen plaatsnemen. Tijdens feestdagen zoals het Suikerfeest komen hier tot wel 5000 bezoekers per dag. O.l.v. een lokale gids krijgen we een rondleiding over het eiland en laat hij ons het dorp zien en alles wat er groeit en bloeit. Heel typisch is de gemeenschap bestaande uit 6 families en een tempel. Elk van deze huizen heeft een eigen waterput waarmee gewassen, gedoucht en het toilet doorgespoeld wordt! Deze wonen al van oudsher op deze plek. Een echte familie traditie dus. Weer vervolgen we onze reis waarbij we onderweg ogen tekort komen om
alles te zien wat er om ons heen gebeurt. Een waar schouwspel met ijverige mensen. Het is dan ook een echt vruchtbare omgeving waar wel 3 oogsten rijst per jaar mogelijk zijn. Na precies 3 maanden en 20 dagen wordt er geoogst.  Ook vele andere tuinbouwproducten groeien hier uitermate goed. Inmiddels zijn we het middaguur al ruim gepaseert als we in Garut van een lekkere lunch kunnen genieten. Het is een beetje vreemd om te zien hoe verstopt we moeten eten. Dit alles vanwege de Ramadan waarbij restaurants eigenlijk niet geopend mogen zijn in het zicht van het volk. Steeds meer kleurrijke vlaggen sieren het straatbeeld. Morgen is het de nationale feestdag en dat moet echt gevierd. Ook lijkt het alsof de mensen iets meer geven om hun leefomgeving, want ook de straten zien er steeds schoner uit. Uiteindelijk nadat we een bergrug over zijn gereden komen we aan bij de kust van Pangandaran. Het hotel voor de komende 2 nachten ligt eigenlijk direct aan de kust zodat we nadat we zijn ingecheckt meteen even in het donker een wandeling gaan maken om de zee ook echt te zien. In dit geval een seaside view by night. Om 7.30 uur verzamelen we ons in het restaurant voor het diner. Omdat we nagenoeg de enige gasten zijn kunnen we a la carte bestellen. Dit loopt echter heel anders dan verwacht. Nadat we onze voorkeur hebben uitgezocht. Komt de bediende de bestelling opnemen. Blijkbaar is er zuinig ingekocht want verschillende gerechten zijn niet te bestellen! Echter iedereen heeft wel zin in frietjes dus worden deze bij een alternatief gerecht er bij besteld. Paul  had inmiddels al het vermoeden dat dit niet goed zou aflopen. Dus Jan Loen werd opgetrommeld en hij ging in overleg met de receptie. Even later kwam hij terug en had een ander restaurant iets verder in de straat waar we konden gaan eten. Op het moment dat we wilden vertrekken kwam de ober met het “voorgerecht” de keuken uitlopen. Hij had blijkbaar alles verkeerd begrepen en ons eerst de frietjes voor willen zetten en daarna pas de soep! We zijn uiteindelijk terecht gekomen bij het restaurant wat Paul  al op het oog had voor een lekker ijsje na afloop. Hier werd een werkelijk heerlijke maaltijd geserveerd door de eigenaresse die van oorsprong Zwitsers was en die haar passie voor reizen en de liefde 21 jaar geleden in Pangandaran was neergestreken. Natuurlijk moest er als toetje een lekker Campina ijsje geïmporteerd uit Soerabaya worden. Voor de meesten was de portie echter te groot. Ton vroeg of hij zijn toetje niet tot morgen in de diepvries kon laten zetten om het dan verder op te eten! Voldaan liepen we weer terug naar ons hotel voor een welverdiende nachtrust.

Verslag dag 10 woensdag 17 augustus
Vandaag een wel heel bijzonder en lang verslag! We hebben een bijzonder hotel getroffen. Allereerst was er een wake up call gevraagd voor 7.30 omdat we pas om 9.00 uur zouden vertrekken. Welnu. Om 6.30 uur werd er al geklopt en gebeld, dus iedereen was al heel vroeg uit de veren. De meesten nuttigden de extra tijd voor een plons in het hotelzwembad of maakten een lekkere strandwandeling langs de Indische oceaan. Naar bleek was men de Engelse taal niet goed machtig bij de receptie.  Tijdens het ontbijt werd het dagelijkse Europese nieuws verteld opgepikt van internet en kwam Paul met de mededeling dat we vanmiddag zouden verkassen naar het hotel waar vorig jaar gebruik van is gemaakt. Door een misverstand waren we in een verkeerd hotel geplaatst; en we willen tevreden gasten dus a la minuut werd dit door Jan in opdracht van Paul geregeld. Om 9.00 uur stonden de fietstaxi,s klaar voor een bijzondere dagtocht. Na een verfrissend ritje door het dorp en een kokospalm plantage kwamen we bij een grote lokale markt aan. Hier was onze eerste stop op deze nationale feestdag. Jan leidde ons rond en vertelde over de vele soorten groenten en fruit die er te koop waren. Daarna liepen we langs een winkel waar van rotan allerlei soorten kooien en manden gemaakt werden. Een stukje verderop was een werkplaats waar men van bamboestroken grote matten aan het vlechten was. Deze worden gebruikt als wandbekleding van de huizen aan de buitenkant of als vloermat. Daarna liepen we weer terug naar de fietstaxi en reden we een kampung in. Hier stapten we allereerst uit bij een bewakingshuisje wat elke nacht bemand wordt. Bij bijzondere gebeurtenissen zoals overlijden of calamiteiten worden de bewoners met een geklop op een soort holle boomstam gewaarschuwd.  In de tijd dat de mensen nog geen klok of horloge hadden werden de dames ook gewaarschuwd als ze de pil moesten innemen om de geboortebeperking  te laten functioneren. Daarna gingen we kijken hoe tofoe gemaakt werd van sojabonen. Dit wordt gebruikt om eten te koken. Echte huisnijverheid. Daarna gingen we weer naar een andere plek en passeerden we een cashewnoten boom. Een stukje verderop gingen we een eenvoudig huisje binnen waar palmsuiker gemaakt werd. Nadat deze gewonnen wordt door mannen die 2x per dag in de hoge palmbomen klimmen als apen om daar het vocht van de bloem van de palmboom af te tappen vergelijkbaar met het aftappen van latex, wordt dit suikerwater 6 uur lang verhit, maar niet gekookt totdat het voldoende ingedikt is. Vervolgens wordt het in een vorm gegoten om er kleine bruikbare porties van te maken. Ook liet Jan zien hoe de klapper verwerkt wordt met al zijn bijproducten. Werkelijk alles wordt gebruikt! Opvallend was hier ook weer de vriendelijkheid van de bewoners en het hello wat we hoorden roepen. Nadat we afscheid hadden genomen van de dorpsbewoners reden we de kampung uit met onze fietstaxis totdat we weer bij de bus aankwamen. Van hieruit reden we 16 kilometer parallel aan de kust richting green canyon. Ook hier weer opvallend veel activiteit en huisnijverheid. We boften enorm met het weer, want het water in deze lagune was werkelijk groen van kleur en de waterstand was perfect voor een boottocht. Met 2 boten voeren we door deze kronkelige kreek. Onderweg zagen we nog diverse leguanen die zich  in deze omgeving erg thuis voelen.  Uiteindelijk kwamen we bij de grot met de stalagmieten en stalactieten waar we konden genieten van een prachtig schouwspel. Door de lage waterstand konden we er zelfs uitstappen. Op dit punt is ook de afscheiding tussen het zoete water uit de bergen en de mix van zoutwater uit de zee en het zoete water.  Nadat iedereen de tijd had om een aantal mooie plaatjes te schieten keerden we weer terug naar ons beginpunt. Een stukje verderop stopte de bus andermaal voor een wandeling door de jungle. Ook hier weer de nodige uitleg bij de dingen die onze ogen passeerden. Dat de Indonesiërs erg inventief zijn liet Jan weer zien met een blad van een plant waaruit kleurstof gehaald werd en zelfs schuurpapier gemaakt. Natuurlijk moest er gewandeld worden over de lange bamboebrug die als verbindingsweg dient niet alleen voor voetgangers maar ook met de vele brommers die onderweg zijn. Terug in de bus reden we via een gedeeltelijk andere route weer terug naar Pangandaran. Hier konden we ook zien wat de Tsunami in 2007 had aangericht in dit dorp. Voordat we gingen lunchen in ons nieuwe hotel werden de koffers opgehaald op de oude locatie 100 meter verderop. Een heerlijke lunch volgde waarna we een paar uurtjes de tijd hadden om te relaxen in het zwembad of gewoon even lekker  niks. Om 4 uur was het voor de liefhebbers tea time in het hotel met verse eigen gemaakte lekkernijen erbij. Tegen 5 uur vertrokken we met een kleiner busje richting een primitief vissersdorp om te kijken hoe deze mensen leefden van de visvangst en het maken van houtskool van de bast van de kokospalm. Het is bewonderenswaardig hoe deze mensen het hoofd boven water houden met de primitieve vangstmethode van garnalen. Per toeval zagen we ook iemand palmsuiker uit de bomen halen. Jammer genoeg bedekten de wolken de ondergaande  zon, maar dit zullen we vast en zeker nog wel ergens zien gedurende onze reis. Ook hier waren de mensen weer opvallend vriendelijk en open over hun manier van leven. Na een korte rit waren we weer bij ons hotel terug waar iedereen volop de tijd kreeg om zich op te frissen voor de avond. Het persoonlijke karakter van al onze reizen komt ook in Indonesië weer tevoorschijn, want Jan onze gids heeft iedereen uitgenodigd om vanavond bij zijn familie thuis te komen dineren. Lekker dichtbij de lokale bevolking is ook hier weer helemaal van toepassing. Morgen gaan we weer verder met onze ontdekkingsreis door de gordel van smaragd richting Wonosobo. Tenslotte op verzoek van Ton aan iedereen op het thuisfront de groeten (natuurlijk ook aan alle anderen die dit lezen). Voor Ton kreeg deze dag een grote stip zo had hij ervan genoten.

Verslag dag 11 donderdag 18 augustus
Alweer een dag dat wij beseffen hoe rijk dit land eigenlijk is! Met een vriendelijk zonnetje aan de horizon werden wij gewekt door een van de bellboys door een klopje op de deur. Een lekker ontbijt met een keur aan gerechten stond voor ons klaar om de dag weer voldoende energie te geven. Zoals altijd op tijd vertrokken we om 8 uur uitgezwaaid door het personeel naar onze volgende bestemming Wonosobo op het Diengplateau. Gisterenavond was het diner bij de familie van Jan Loen ook nog een leuke verrassing geweest. Natuurlijk een overdaad aan eten, maar daarna ging men met de man van de nicht van Jan die het nationaal park als ranger beheerd, op pad. Na een korte wandeling en een signaal van hem kwamen er meer dan 50 reeën aangelopen die zomaar uit de hand aten. Het bleek om een beschermde dierensoort te gaan die in het nationaal park van Pangandaran volop voorkomen. Allereerst moesten we 60 kilometer terugrijden naar de hoofdweg om de rit over het eiland te kunnen vervolgen. Na ongeveer 1 1/2 uur rijden stopten we bij een Nederlandse dijk ooit gebouwd met behulp van onze kolonisten. Toen we deze dijk beklommen hadden zagen we in eerste instantie een groot leeg veld waar eigenlijk een steenfabriek in beeld zou moeten verschijnen. Echter de schijn bedroog, want we zagen wel een kar met stenen erop waar een local 2 grote stapels aan het maken was met touwen eromheen. Uiteindelijk stak hij er een bamboestengel doorheen en tilde het hele gevaarte op zijn schouders. Daarmee stak hij de dijk al zwoegend over. Aan de andere kant was te zien hoe nijver hij al was geweest deze dag want er stond een enorme partij klaar om opgehaald te worden. Terwijl wij de plantage inliepen kwam er een volle kar getrokken door een man en geduwd door een vrouw over een hobbelig bospas aangereden! We liepen verder de plantage in en zagen 2 mannen bezig met onkruid te verwijderen en dode takken te verzamelen. Jan gaf weer uitleg over de planten die we zagen. Werkelijk elke plant, struik of boom heeft wel een functie in dit land, en sommigen zelfs meerderen. Zo liet hij tijdens de rit vanaf Pangandaran al zien hoe de bloemstengel van een cocos palm er uitziet Nadat hij de buitenste schillen verwijderd had kwam er een prachtige witgele bloementros tevoorschijn. Hierin zaten zowel de mannelijke alsook de vrouwelijke opgeborgen. Door natuurlijke bestuiving konden zich in de knoppen de kokosnoten gaan vormen. Dit is een continue proces wat gedurende de levensloop van de boom door blijft gaan. Andere vruchtbomen dragen bijvoorbeeld 2 keer per jaar. De bloem van de palm wordt ook gebruikt bij feestelijkheden. Maar nu terug naar de steenfabriek. Het houtafval van de bomen werd op stapels gelegd. We liepen verder door de plantage die uit vruchtbare kleigrond bestaat. Uiteindelijk kwamen we bij een aantal hutjes aan waar de stenen gemaakt werden. Eenvoudigweg de klei die dichtbij het hutje afgegraven werd, werd vermengd met water en met de blote voeten vermengd. Daarna met een schep op een andere stapel gegooid waarna een vrouw deze in een bakvorm schepte. Hierin een merkteken om te weten wie de fabrikant was. Daarna werd deze vorm met 4 stenen erin omgeschud op een stuk grond. Dan moet dit 2 dagen drogen en omgedraaid worden. Daarna opgestapeld met palmbladeren erop nog enkele weken drogen. Dan weer oppakken en overbrengen naar het stookhuis en op stapels met het kaf van de rijstkorrels ertussen. Deze moeten een aantal dagen branden, dan worden de stenen die aan de binnenkant stonden aan de buitenkant gezet en herhaald het brandproces zich nog een keer.  De as die overblijft na het bakken van de stenen wordt gebruikt als schuurmiddel (onze vroegere vim ofwel cif) Dan uit de plantage brengen en naar de groothandel c.q. eindverbruiker. En dit voor de lieve somma van 4 cent per stuk! Ongelofelijk. Nadat we teruggelopen waren konden we nog een kapokboom in volle bloei zien. Ook dit product wordt hier nog steeds volop gebruikt. Nadat we de grens naar midden Java gepasseerd waren hadden we een koffiestop. Hier werden lekkere verse sappen zoals suursak en meloen geserveerd. Daarnaast ook een lokale lekkernij gepaneerde banaan met bruine palmsuiker een specialiteit. Naast het restaurant lag een rivier waar mannen bezig waren lavazand te scheppen om te verwerken in cement.  Daarna hadden we weer een stuk rijden voor de boeg. Je raakt gewoon niet uitgekeken. Volgens menigeen was het zonde om je ogen onderweg te sluiten. Ook weet iedereen nu ook hoe pindas groeien! Tijd voor de lunch. Dit keer in een restaurant met een mooie bloemen en plantentuin eromheen. Hier zag je kamerplanten in bloei die je bij ons alleen met blad kent. Prachtig. Nadat we afscheid genomen hadden van de giechelende dames van de bediening reden we weer verdere door een voortdurend wisselend landschap. Je raakt ook niet uitgekeken hoe en wat er allemaal vervoerd wordt in dit land. Als we weer eens iets onbekends zagen hoefden we Jan maar te vragen of het antwoord was er al weer. Even een toiletstop. Bij het tankstation waar we pauze hielden stond er een file met brommers voor de pomp. Pertamina de nationale oliemaatschappij  is trouwens de enige brandstofleverancier in het hele land. Gekookt wordt er op LPG. Een kruikje van 3 liter kost 14.000 rupiah. Nadat we weer een stukje verder gereden waren hielden we halt voor een fotostop bij een schitterend landschap met veel rijstterrassen. Aan de voet ervan stroomde een brede rivier met veel grote keien erin. Deze werden door mannen op hun schouders helemaal naar boven gedragen! Nadat ze zijn afgevoerd worden ze met grote hamers in stukken geslagen voor de bouw en wegenbouw. Weer een stuk verder was het tijd voor een afdaling tussen de sawas door naar de rand van de rivier die op deze plek met 2 rivieren bij elkaar kwam. Omdat het net voor zonsondergang was konden we mooie fotos maakten met schittering in de rivier. Ook hier weer de nodige uitleg. Uiteindelijk kwamen we net voor zessen aan in ons koloniale hotel waar in vroeger tijden ook Koningin Juliana en Prins Bernard geslapen hadden.  Vanavond gaan we met de benenwagen naar het centrum langs de Alun alun ofwel het grote dorpsplein met de grote juccabomen om te dineren in een restaurant van deze stad.

Verslag dag 12 vrijdag 19 augustus
Sinds vandaag weten we hoe het paradijs er uit ziet!  Nadat we gisteren avond al la carte zijn wezen uit eten in een Cantonees restaurant waar we heerlijk gedineerd hebben met aansluitend een wandeling door het centrum van de stad om een ijsje te gaan eten, was het vandaag een totaal andere dag. Na een uitgebreid ontbijt met  de keuze uit Indonesisch of westers ontbijt stond een lokale bus voor ons klaar om het dieng plateau te bezoeken. Na een korte rit waren we al buiten het centrum om de klim naar meer dan 2000 meter boven de zeespiegel in te zetten. Werkelijk schitterende panorama´s kwamen op deze zonnige dag aan ons voorbij. Elke vierkante centimeter van dit enorm grote en ontzettend vruchtbare gebied werd benut om tuinbouwproducten te verbouwen. Men zegt dat de lekkerste aardappels op het Dieng plateau verbouwd worden. 3 oogsten per jaar zijn mogelijk! Ook tal van andere producten zoals bijv. uien, tuinbonen, bloemkool, witte kool, peultjes, worteltjes, allerlei soorten kruiden, rijst, gewoon te veel om op te noemen worden hier allemaal handmatig verbouwd op de ontelbare terrassen. Een landschapschilder kan zich hier helemaal uitleven. Met op de achtergrond  enkele vulkanen is het plaatje met een strakblauwe hemel helemaal compleet. Zelf de kleine bus moest zwoegen om tegen de steile hellingen omhoog te komen.  Aan water ook geen gebrek ondanks de droge tijd dankzij een enorm natuurlijk meer boven in de bergen waar tevens een stuwdam voor de stroomvoorziening zorgt. Na enige tijd rijden stopten we bij een mooi uitzichtpunt om van de omgeving te genieten. Echt alles moet op de schouders vervoerd worden van en naar de landerijen. Daarna reden we door naar een tempel gebouwd in de 7e eeuw en destijds ontdekt door de Nederlanders die hier uiteindelijk bijna 230 jaar aanwezig zijn geweest. Ook herbergt deze omgeving talloze bloemen en planten. Een ervan de trompetplant vindt je hier ook, alleen in een dubbel bloemige uitvoering. Nadat we van dit landschap hadden genoten reden we verder naar een nog actieve krater. De rotte eierengeur die we al eerder geroken hadden werd nu wel heel sterk door het borrelende water waaruit deze gassen vrijkwamen. Veel mensen lopen hier constant met een mondkapje voor. Echter een stuk verderop kwam  pas echt een natuurfenomeen. Een kokende krater met een watertemperatuur van maar liefst 400 graden kwam in beeld. Door de gunstige wind konden we pas goed zien wat voor een kracht moeder natuur heeft. Een stukje verderop kwamen 2 enorme buizen uit de grond waarmee men op grote diepte reukloos gas wint wat gebruikt wordt om te koken. Twee enorme Pipelines vervoeren dit gas naar de stad kilometers verderop. Een vrouwtje verkocht lavastenen, maar Jan liet ze ons uiteindelijk zelf zoeken en meenemen voor thuis. Letterlijk een schitterende stukje natuur(steen). Daarna reden we verder naar een andere natuurverschijnsel op dit Dieng plateau; Het kleurenmeer. Door een samenvloeiing van zout lavawater en zoet water uit een bron in combinaties met diverse zandafzettingen is hier een kleurenschouwspel te zien in het water met nagenoeg alle kleuren van de regenboog. Het fraaie zonnige weer zorgde voor een optimale kleurschakering. Nog nagenietend van wat we allemaal in korte tijd gezien hadden, reden we weer via dezelfde route naar beneden. Rond het middaguur kwamen we weer in de stad aan waar onze eigen bus klaar stond om ons naar het centrum te rijden. Hier hadden we de gelegenheid om wat rond te neuzen in de lokale winkeltjes. De lokale kindjes hadden de grootste pret met Ton die ze weer leuk bezig hield. Tijd voor de lunch. Hetzelfde restaurant werd gebruikt omdat in deze stad de keuze voor de Westerse bevolking beperkt is. Een aanpassing op de menukaart was geen probleem zo bleek. Tijd om de stad Wonosobo te verlaten. Onze gids Jan houdt echt van avontuur zo bleek, want we namen een binnendoor weg naar Magelang. Hier waren de wegen erg smal en erg steil waardoor de bus moeite moest doen om boven te komen. Deze moeite was echter niet voor niets, want we werden beloond met fraaie uitzichten. Veel houtverwerking en andere activiteiten passeerden onze ogen. Tijd voor een wandeling. Dat deze omgeving normaal niet door toeristen bezocht wordt bleek uit de vele blikken die ons toegeworpen werden. Via een smal paadje tussen de sawas door werd een lokale boer bezocht. Hij was niet gewend aan buitenaards bezoek! Nadat hem een beetje geld werd aangeboden wilde hij dit op allerlei manieren goed maken. Gewoon lekker puur natuur , zo ziet onze reis er hoofdzakelijk uit. Uiteindelijk kwamen we weer op de hoofdweg uit waar het spitsuur net was aangebroken. De fabrieken waren gestopt en het personeel  ging massaal naar huis. Per fabrieksbus of op de eigen brommer. Niet veel later kwamen we aan bij een ander paradijs; ons hotel voor de komende nacht. Werkelijk schitterend dit 4* resort. We werden met een golfkarretje naar onze lodges gebracht gelegen aan een rivier! Net achter onze verblijven lag een van de 2 zwembaden van het complex. Als je binnen het park vervoerd wilde worden, of even naar de stad wilde hoefde je maar naar de receptie te bellen en een golfkarretje kwam voorgereden. Vanavond zullen we ook dineren in het restaurant van dit fraaie resort. Terwijl ik dit aan het schrijven ben in het eveneens schitterende restaurant met uitzicht op de omgeving komen er enkele deelnemers naar mij toe gewandeld met de mededeling dat ze even afscheid komen nemen van mij en te vertellen dat ze voorlopig hier zullen blijven, zo mooi vinden ze het hier! We laten ons dus verrassen hoe het diner er vanavond uit zal zien.  Morgen ga ik in elk geval wel verder reizen naar Jogyakarta waar o.a. een bezoek aan de Borobudur op het programma staat.

Verslag dag 13 zaterdag 20 augustus
Wat betreft het diner gisterenavond; ook dat wederom verrassend. Het aantal personeelsleden in verhouding tot het aantal gasten was bijna 1 op 1! Een heerlijke Indonesische maaltijd met een mooi opgemaakt nagerecht als toetje. Het restaurant met meer dan 300 zitplaatsen was ingedekt voor het diner. Echter aan het einde van de avond werd alles er af gehaald op alle tafels en opnieuw ingedekt voor het ontbijt. Naar bleek uiteindelijk voor wederom een kleine groep mensen. Ook hier had men de klok weer niet goed begrepen. Om 5.30 uur liep de wekker al af! Het ontbijt overtrof ieders verwachtingen. Zo uitgebreid hadden we het nog nergens meegemaakt! Genieten dus in dit stukje paradijs. Uiteindelijk ging toch wel weer iedereen mee. Ze vonden het toch een beetje te ver lopen naar de Borobudur!  Aangezien we in de buurt waren van dit voormalig wereldwonder hoefden we niet erg lang in de bus te zitten. We waren lekker vroeg, dus nog niet erg druk. De ontvangst was hartelijk met koffie/thee en gekoeld drinkwater. De opdringerige verkopers lieten we mooi links liggen op aanraden van Jan. Met een lokale Nederlands sprekende gids ging de groep het complex binnen. Hier volgde een uitgebreide tour met uitleg over het ontstaan en de voortgang. Vanwege de vulkaanuitbarsting van de Merapi (ook wel stout kind genaamd) afgelopen november, was het bovenste gedeelte nog niet toegankelijk vanwege schoonmaakwerkzaamheden. Alle reliefs moeten met een kwastje schoongemaakt worden. Bij gebruik van water hecht het as zich meteen hierop. Een heel karwei dus! Na bijna 2 uur bezichtiging kwamen we weer terug bij de entree waar wederom koffie en thee klaarstond. De verkopers lieten zich niet uit hun veld slaan terwijl we weer terugliepen naar de bus. Na een korte rit stapten we uit bij een andere bezienswaardigheid; De Mendut tempel. Eerst gingen we het kloostercomplex van de monniken bezoek wat ernaast gelegen was. Hier wordt nog volop gepraktiseerd. De prachtige tuin en de gebouwen en monumenten lagen er mooi bij. Na lang zoeken vonden we toch een nagenoeg bloeiende lotus! Ook maakt Jan ons attent op een beschermde boom met grote zure vruchten, en een boom waarvan de zoetgeurende bloemen op de stam groeien! Heel bijzonder om te zien.  Daarna beklommen we de Mendut Tempel die van binnen 3 mooie Beelden herbergde.  Deze tempel is nagenoeg nog geheel in originele staat gebleven ondanks de vele aardbevingen. De uitbarsting van de Merapi was goed zichtbaar bij de vele palmbomen waarvan de bladeren helemaal verschroeid waren door het neervallende as met een temperatuur van 400 graden! Ook de grote ficus boom op het plein voor de tempel was bijna gehalveerd door de last van de as die op de bladeren was neergekomen en met een regenbui de takken liet afbreken door de zware as last. Daarna was het al weer twaalf uur, dus tijd voor de lunch. De vriendelijke giechelende bediening met schone Indonesische meisjes was wederom een waar genot. Evenals de gerechten natuurlijk. Nadat iedereen weer toilet gemaakt had reden we verder richting Yogjakarta. Opvallend was de schade die de uitbarsting had aangericht. Veel verschroeide akkers en bomen passeerden onze ogen. Enkele kilometers verder op 21 kilometer afstand van de vulkaan had zich een waar drama afgespeeld in de desbetreffende nacht. Ongeveer 8 dorpen waren door de snelle lavastroom verwoest. De bewoners hadden geen mogelijkheid om hieraan te ontsnappen omdat er geen waarschuwing was geweest. De lava met echt enorme keien had zich een eigen rivier naar beneden gevormd en alles verstopt onder een dikke laag van meer dan 5 meter hoog. De drukke doorgaande weg was hierdoor 3 weken volledig afgesloten en 500 mensen zijn onder deze laag levend begraven. Nog steeds is men bezig om deze enorme massa te verwijderen. De stenen en het zand dat deze stroom heeft meegebracht wordt nu gebruikt voor huizen en straten bouw. De een zijn dood is de ander zijn brood is een spreuk die hier echt opgaat. Wij liepen zelf dan ook letterlijk over een kerkhof met de bedolven huizen met mensen er in onder ons!  Maar zo veerkrachtig als deze mensen zijn gaat het leven gewoon weer zijn gangetje. Nadat we weer een stuk verder gereden waren stopten we bij een restaurant wat als attractie goocheltruukjes aan tafel doet tijdens het verblijf. Ook zijn deze te koop. De 2 gelukkigen van vandaag waren Jan en Mia die zgn. jarig waren en getrakteerd werden op een verjaardagslied op z’n Indonesisch. Zij kregen een lekkernij en bij vertrek een leuke foto mee als herinnering. Uiteindelijk kwamen we in Yogja aan.  Een studentenstad met meer dan 3 miljoen inwoners.  Ons hotel voor de komende 2 nachten is het 4* Yogjakarta Plaza hotel in het centrum. Na een welkomstdrankje werden we naar de kamers gebracht. Vanavond staat er weer iets moois te wachten. Na het diner volgt een Ramayana voorstelling. Als bezoeker van deze stad moet je dit echt gezien hebben.

Vanuit Indonesie de hartelijke groeten aan de thuisblijvers

Verslag dag 14 zondag 21 augustus
Het was even wennen. De wekker liep een uur later af dan dat we al dagen lang gewend zijn. Na een leuke avond met als sluitstuk een kleurrijke Ramayana voorstelling was iedereen gisterenavond rond 10.00 uur weer terug in het hotel. Zoals gezegd lekker op ons gemak aan een wederom uitgebreid luxe ontbijt. Eigenlijk heel on-Indonesisch, maar we genieten volop, ook van de heerlijke koffie in dit 4* hotel. Om 9.00 uur vertrekken we met onze bus richting centrum. Hier bezoeken we allereerst een Batik atelier waar schilderijen gemaakt worden. Behalve dat we kunnen zien hoe deze kunstwerken tot stand komen met soms wel 24 verschillende kleurenbaden is er ook een expositie van zowel leerlingen als ook de beroemde Kabul.  Natuurlijk blijft er weer het e.e.a. aan de vingers plakken. Daarna rijden we richting centrum waar we een bezoek gaan brengen aan de Kraton ofwel het paleis van de Sultan. Omdat Yogya als enige plaats autonoom is regeert hier nog een Sultan. Op het complex krijgen we een uitgebreide rondleiding door lokale gidsen.
Alweer een stukje herkenning want op diverse plekken zien we kunstvoorwerpen en geschenken uit de koloniale tijd. Op dit vroege zondagse tijdstip is het erg rustig dus alle ruimte om alles goed te bekijken. Daarna rijden we verder naar een volgende plek; een atelier waar batik stoffen bedrukt. Dit kan zowel op katoen alsook op zijde. Kwaliteit moet betaald worden. Als je echter ziet en inmiddels weet hoeveel uren werk er aan een stukje stof zit dan snap je ook waarom. Ook hier weer uitleg over de werkwijze en na afloop een kopje koffie of thee. Onze volgende stop tijdens deze excursiedag is een van de zilverwerkatelier die yogya rijk is. Ook hier weer eerst een uitleg over hoe zilverwerk gemaakt wordt. Echt priegelwerk! Mieke haar zilverwerk was tijdens het zwemmen in het zwavelwater in Ciater dof geworden. Hier werd het door een van de medewerkers in korte tijd weer als nieuw opgepoetst. Nadat iedereen een kijkje had genomen in de enorme winkel liepen we naar het ernaast gelegen restaurant gevestigd in een monumentaal gebouw daterend uit 1842! Ook het interieur was een plaatje met o.a. de prachtige tegelvloer en de vele ornamenten. Ook hier weer uiterst vriendelijke bediening die aan tafel alle gerechten persoonlijk uitserveerde. Nadat we weer op krachten waren gekomen reden we terug centrum. Hier stond een bezoek aan de beroemde Marloboro street op  het programma. Omdat het zondag was krioelde het van de brommers die netjes in lange rijen geparkeerd stonden. Ook in de winkels was het een drukte van belang. Vanwege het komende Suikerfeest wil iedereen zich in het nieuw steken. De grote warenhuizen staan dan ook bol van de aanbiedingen. Om 16.00 uur reden we weer terug naar ons hotel waar we tijd hadden om te relaxen in het zwembad of in de directe omgeving. Vanavond alweer de laatste avond in deze miljoenenstad.

Verslag dag 15 maandag 22 augustus
Na een wederom overheerlijk ontbijt wat echt niet overdreven is, vertrokken we om 9.00 uur richting Kediri. Na een korte rit kwamen we aan op de parkeerplaats van het Prahamanan tempelcomplex. We werden ontvangen door een Nederlands sprekende gids die ons over het complex zou leiden.  Dit complex kenmerkt zich door de prachtig aangelegde tuinen eromheen. Wat vooraf al verteld was werd door nagenoeg iedereen ook bevestigd. De Borobudur is groter maar dit complex is veel mooier en voor het grootste gedeelte nog in originele staat. Er liggen echter nog veel brokstukken van de kleinere tempels eromheen. Echter 60 % van de stenen is verdwenen in de tijd dat de omliggende bewoners deze gebruikten om hun huizen ermee te bouwen. Langer dan gebruikelijk bleven we hier rondkijken. Na afloop nog een kopje koffie of thee om even bij te komen. Omdat we al vroeg aanwezig waren was de temperatuur ook nog erg aangenaam op dit tijdstip. Daarna volgde een langere rit richting Kediri. Vanwege het naderende Suikerfeest was het in Solo ontzettend druk op de doorgaande weg. Hierdoor kwamen we jammer genoeg in de file. Samen met het langere verblijf deze ochtend in het tempelcomplex kwamen we na enkele sanitaire stops rond 15.00 uur aan op ons lunchadres. Hier troffen we een ander reisgezelschap van een Nederlandse reisorganisatie. Dat wij een geheel andere reiservaring hebben en nog zullen hebben bleek uit het gesprek dat we met de gids hadden. Hij vertelde dat zijn gasten in 2 en 3* hotels verblijven waardoor hun Indonesië ervaring van een heel ander niveau is. Ook moest Jan; onze gids voor de zoveelste keer ook assistentie verlenen door deze gids te adviseren een zieke deelnemer van zijn groep Indonesische kruidenmedicijnen te geven i.p.v. de uit Nederland meegebrachte. Deze werken in de tropen nl. niet. Een van onze deelnemers had deze ervaring enkele dagen geleden al. Hieruit blijkt alweer hoe kundig onze gids is. Hij is zijn geld in goud waard. Zijn uitgebreide kennis van zijn land doet ons elke dag weer een groot genoegen. Nadat we onze lunch genuttigd hadden reden we verder over deze drukke route. We moesten zelfs enkele keren voor dezelfde trein wachten die al slingerende het zelfde traject volgt. We reden al een hele tijd door een gebied met ontzetten veel teakbomen. Ook zagen we grote percelen suikerriet en de zgn. bio rijstvelden. Deze rijst wordt geteeld zonder gebruik van meststoffen of bestrijdingsmiddelen en behoort tot de lekkerste rijstsoort van Indonesië. Onderweg was er weer allerlei handel te zien. Veel vee transport op een manier die bij ons niet toegestaan zou worden, gegrilde cocosnoten, vers gevangen vis, tropische vogels en kleine aapjes die in kooien langs de weg hingen om verkocht te worden als huisdier. Daarna stopten we bij een bedrijf wat van de stronken van de teakbomen die trouwens voordat ze echt gekapt worden na zo’n 50 jaar eerst gedeeltelijk ingekeept worden om af te sterven en in te drogen waarna ze na een jaar pas echt gekapt worden allerlei soorten kunststukken maakten. Omdat elke stronk anders gegroeid is, is het wonderbaarlijk te zien wat er  uit tevoorschijn komt. Tafels met dierenhoofden erin, stoelen die je vanwege het gewicht niet kunt verplaatsen, banken, wandkasten etc  etc. Wederom wordt ook hier dus echt elk stukje van de boom gebruikt. Het afvalhout wordt gebruikt om vis en vlees te roken. Vanwege een prachtige zonsondergang werd er speciaal gestopt om een paar mooie plaatjes te schieten. Omdat we richting oosten rijden is het hier veel eerder donker. Uiteindelijk kwamen we in Kediri aan. Wat in Nederland verboden is, kan hier nog volop; reclame maken voor sigaretten. Ons verblijf voor de komende nacht is nl. van de eigenaar van de grootste sigarettenfabriek van Java; Surya. De hele winkelstraat was verlicht met reclameborden van deze firma. We dachten al heel luxe gelogeerd te hebben de afgelopen dagen. Dit hotel overtrof echter weer al onze verwachtingen. Werkelijk prachtig. Een kijkje op internet zal ook de lezer doen verbazen. Overal marmer. Zelfs de hotelkamers hebben allemaal marmeren vloeren! Ook de zwembaden en het fitnesscenter mogen er wezen. Het hotel is slechts 5 jaar geleden geopend. De avond is ter vrije besteding. Dat komt goed uit, want het hotel is gelegen aan een grote winkelstraat. Morgen staat als eerste een bezoek aan de sigarettenfabriek op het programma waar sigaretten nog met de hand gerold worden. We laten ons verrassen.

Verslag dag 16 dinsdag 23 augustus
Zoals na afloop zal blijken mag deze dag ook weer bijzonder geslaagd genoemd worden vanwege het opmerkelijke excursieprogramma. Onverwacht verrassend,  zo mag elke reis met Reishuis naar Indonesië zeker genoemd worden. Nadat we allereerst om 3 uur midden in de nacht gewekt werden vanwege de Ramadan en men dacht dat wij ook Moslims waren die wilden gaan bidden in de moskee om de hoek, werden we om 6.45 uur; een half uur te vroeg nogmaals gewekt!  Dat we op een locatie waren waar niet veel buitenlandse toeristen kwamen was ons duidelijk. Het ontbijt was er ondanks dat toch ook hier weer erg uitgebreid. Nadat onze koffers door de bellboys in de bus geplaatst waren, vertrokken we om 8.45 uur voor een rondleiding door de Surya sigarettenfabriek. We hadden er een hele andere voorstelling van dan verwacht. Een enorm complex doemde op het gehele wagenpark van deze firma bestond uit Mercedes. We werden sowieso begeleid door personeel uit het hotel, maar ter plaatse stonden een aantal dames klaar om ons te begeleiden over het complex. We ging een eerste hal binnen waar muziek uit klonk. Plotseling stonden we oog in oog met 3000! dames in blauwe kleding met een pet op die aan lange werktafels bezig waren sigaretten te rollen met de hand. Per persoon worden hier per dag tussen de 3500 en 4000 sigaretten gerold! Ernaast zat iemand in roze werkkleding. Zij sneed aan beide zijden de restjes er vliegensvlug vanaf.  Dames die in verwachting waren hadden ook een roze blouse aan, deze zat echter ruimer! Wat schetste onze verbazing dat het complex over 5 van deze enorme hallen beschikte! Men werkt hier 6 dagen per week van 6 uur s’ochtends tot 4 uur s’middags. Tijdens drukke periodes wordt er ook op zondag doorgewerkt. Men dient een target te halen van 3500 stuks. Over alles wat erboven zit ontvangt men een bonus. Het salaris wordt elke 3 dagen uitbetaald en bedraagt tussen de 70.000 en 75.000 Rupiah per dag. Dat is omgerekend ongeveer € 6,-. Het bedrijf bestaat al sinds 1953. De langst werkende werknemer is al 53 jaar in dienst! Per blok van 120 werknemers zijn er 2 supervisors.  Er hangt een heel gezellige en ontspannen sfeer onder de werknemers en het ziet er allemaal heel schoon en netjes uit overal waar je kijkt. Daarna lopen we naar een volgende hal waar het al even vol zit met werksters. Hier bevindt zich het inpakstation. De werkkleding is groen, maar weer met dezelfde petjes op. Er wordt hier een speciale verpakkingstechniek gebruikt, want de sigaretten lopen taps toe. Ze worden per 12 stuks per 3 stuks om en om in een cellofaan verpakt. Elke werknemer produceert per dag 1500 van deze pakjes! Alvorens ze in cellofaan verpakt worden moeten ze eerst 5 uur drogen in een speciale ruimte op een temperatuur van 42 graden. De wanden van deze ruimte worden regelmatig met carboleum besmeerd om de sigaretten die uiteindelijk 14 maanden bewaard kunnen worden, een speciaal aroma te geven. In totaal zijn er op dit complex 26.000 mensen werkzaam. Op het moment dat de werkdag voorbij is, is er een complete file richting stad om iedereen te laten vertrekken. De eigenaar waarvan de voorouders van Chinese afkomst zijn, zorgt goed voor zijn werknemers en de stad Kadiri. Zo is er een soort spaarregeling waarbij de mensen hun salaris op een soort spaarboekje kunnen zetten en daarmee inkopen kunnen doen.
Ook doet hij regelmatig schenkingen aan goede doelen in de stad. Hij is de op 1 na rijkste man van Indonesië en bezit o.a. een eigen vliegtuig en meerdere hotels. Ook hebben de werknemers 1 keer per jaar een week vrij en neemt hij ze allemaal mee op een soort kamp. Met de bus met 26.000 werknemers op stap! En zo bezit hij nog 2 andere bedrijven van dit formaat op andere locaties! Aan het einde van deze indrukwekkende rondleiding ontvangen we allemaal een doosje met het assortiment dat men hier produceert. Natuurlijk zou het mogelijk zijn het proces te moderniseren, dit zou echter betekenen dat het grootste gedeelte van het personeel op straat zou komen te staan. Dit wil hij absoluut niet. Een pakje met 12 sigaretten kost 10.000 Rupiah. Hiervan is 180 rupiah per sigaret belasting. Dit staat ook netjes apart op de banderol vermeld. Na een vriendelijk afscheid vervolgen we onze reis. We rijden wederom door een zeer afwisselend landschap richting Batu. Op een gegeven moment open zich voor onze ogen weer een andere omgeving met een groot meer en veel groenteplantages. Hier stappen we uit voor een wandeling door de omgeving. Opvallend zijn de vele huizen die een koeienstal hebben. Deze melk wordt 2 maal daags geleverd aan de cooperatie van Nestle of Campina. Als we na deze afwisselende wandeling weer verder rijden zien we onderweg  o.a. harsbomen waar net zoals bij de latexbomen het vocht afgetapt wordt om er lijm van te maken. Ook zien we volop cacao, koffie en bananen aan ons voorbij trekken. Via deze kronkelige bergachtige route rijden we op een gegeven moment langs een vruchtbare rivier die veel vulkaanzand met zich mee naar beneden brengt. Hij wordt gevoed door water uit natuurlijke bergbronnen.

Uiteindelijk belande we bij de Coban Rondo waterval van zo’n 90 meter hoogte. Op de parkeerplaats worden we welkom geheten door een grote apenfamilie. Toevallig is het net voedertijd en verzameld de gehele schare zich om de verzorger die wortels uitdeelt. Ook hier weer familie uitbreiding te zien met een klein aapje dat onder aan de buik hangt.
Daarna lopen we over een vrij vlak wandelpad naar de waterval die zich in een prachtig groene omgeving bevindt met veel bloeiende trompetbloemen zoals we die gezien hebben op het Dieng plateau. Hierna beginnen onze maagjes te knorren en rijden we korte tijd later de parkeerplaats op van ons lunchrestaurant. Ook hier laten we ons de maaltijd weer goed smaken. We komen hier dus niet om van de honger. Integendeel! Daarna neemt Jan ons mee naar een enorm tuincentrum met eigen plantenkwekerij.  Je kunt het zo gek niet bedenken of je komt het hier tegen. Cactussen voor 30 cent. Grote bloeiende orchideeën voor 3 euro. Bamboeplanten voor 1 Euro en een compleet Bonsailandschap met meerdere boompjes op schaal voor slechts 150 euro. Was ons koffer maar wat groter!  Omdat Jan het leuk vindt om alternatieve routes te rijden doen we dat natuurlijk ook vandaag weer. We komen bij een grote brug waar we uitstappen om deze te voet over te steken. Hier krijgen we weer een heel ander panorama te zien wat natuurlijk weer gefotografeerd dient te worden. Je moet dit echt met eigen ogen gezien hebben. Nadat we de groothandels groentemarkt gepasseerd hebben komen we uiteindelijk in de Universiteitsstad Malang aan. Ook hier weer veel mooie koloniale huizen uit vervlogen tijden. We logeren in het eveneens koloniale Graha Craka hotel in het duurdere gedeelte van de stad met een oldtimer Mercedes voor de deur als pronkstuk. We worden ontvangen met een zgn. cold towel met een lekkere geurtje eraan en een heerlijk welkomstdrankje gemaakt van verse ananas en sinaasappel gepresenteerd in een cocosnoot. Lekker even bijkomen voordat we vanavond gaan dineren.

Verslag dag 17 woensdag 24 augustus
Vandaag een speciaal verslag van onze lokale verslaggever en reisgenoot Peter van Heugten.
Nadat we gisterenavond in het Padi restaurant aan een feestelijk gedekte tafel in de open lucht hadden genoten van een chique diner vertelde Jan over de mogelijkheid om de Bromo vulkaan te bezoeken. Dit is tevens de hoogste berg van Java. Deze op 2700 meter hoogte gelegen vulkaan die in augustus dit jaar nog actief is geweest, is echter niet met de eigen bus te bezoeken, maar met een minivan. Het laatste gedeelte in de zandzee moet er overgestapt worden op een four wheel drive jeep. Iedereen had wel interesse in deze speciale tour. Daarvoor moesten we wel vroeg uit de veren. Om 5.30 uur liep de wekker al af en met een speciaal lunchpakket voor onderweg stapte iedereen behalve Paul om 6.00 uur in de minivan. Na een rit van ongeveer 2 uur bergopwaarts met schitterende vergezichten kwamen we op 2100 meter aan bij de jeeps. De laatste 600 meter waren voor deze werkpaarden. Boven op de rand van dit kratermeer kregen we de gelegenheid om mooie foto´s te maken van deze bijzondere omgeving. Hier nuttigden we tevens de door Jan meegebrachte lunch paketten. Vanaf dit punt hadden we een blik op de enorme zandvlakte, de krater zelf en de hoogste berg de Senmuz op 3672 meter recht voor ons. In een woord geweldig! Hierna daalden we met de jeep af over een hobbelige weg naar de zandzee. Onder aangekomen werden er speciale maskers uitgedeeld. Toen wisten we nog niet wat ons stond te wachten. De lokale gidsen blijkbaar wel. Het eerste stof kwamen al door de kieren van de jeep naar binnen waaien terwijl we aan het rijden waren. Midden in deze enorme vlakte stopten we en kwamen er meteen locals op ons af die ons met hun paard wel naar boven wilden brengen. Paul had echter verteld dat je dit ook gewoon te voet kon doen. Het werd uiteindelijk een wandeling door stof, stof en nog eens stof. Dit vanwege de grote hoeveelheid vulkaanas die onlangs neergedaald was. De laatste horde was een trap met 256 treden die echter ook helemaal vol lag met stof waardoor het klimmen extra moeilijk was. Uiteindelijk werden we beloond met een schitterend uitzicht over de omgeving en een nog indrukwekkendere blik in de nog werkende vulkaankrater. Op 5 augustus was de laatste uitbarsting geweest! Natuurlijk moesten er weer de nodige fotos gemaakt worden. Plotseling stak echter de wind op en kwamen we in een echte zandstorm terecht! Echter de weg terug naar de jeep lag nog helemaal voor ons! We werden finaal gezandstraald terwijl we naar beneden liepen. Iedereen zat dan ook helemaal onder het zand, maar we hadden het er graag voor over om dit mee te kunnen maken. Hierna reden we met de jeep weer omhoog en stapten we over op de minivan. Na 1 ½ rijden; bijna 2 uur later dan eigenlijk gepland kwamen we bij onze eigen bus aan waar Paul ons op stond te wachten. Hij was compleet verbaasd hoe wij er uitzagen als mijnwerkers! Ook voor Jan Loen onze gids was dit de eerste keer dat hij dit meemaakte. Nadat het ergste stof verwijderd was en een korte opfrisbeurt reden we verder naar Kalibaru. Onderweg was er weer een lunch. Omdat we zoveel later als gepland konden verder rijden na het bezoek aan de Bromo konden we jammer genoeg geen kijkje nemen binnen in de grote tabaksschuren die we onderweg nagenoeg in de schemering passeerden. Hier worden de beste tabaksbladeren 22 dagen gedroogd in grote bamboeschuren om daarna verwerkt te worden tot sigaren. Het laatste stuk van ons traject reden we vandaag geheel in het donker. Dit temeer omdat we dicht tegen een tijdgrens aanzitten. Het laatste gedeelte was een bochtige weg door een natuurpark. In elke bocht stonden bedelaars met fakkels, kampvuurtjes en zaklampen te hopen op een bijdrage. Zij fungeerden als straatverlichting in deze slingerende weg. Uiteindelijk rond 18.45 uur kwamen we aan bij de Kalibaru cottages waar we werden verwelkomt met een lekker drankje. Snel naar de cottage voor een heerlijk verfrissende douche. Morgen staat ons weer een leuke dag te wachten met o.a. een bezoek aan een rubber fabriek.

Verslag dag 18 donderdag 25 augustus
Nadat iedereen op een natuurlijke manier gewekt was door het gezang uit de nabij gelegen Moskee die vanwege de Ramadan volgens ons de hele nacht open was, stond er een Oost-Javaans ontbijt voor ons klaar. Om 8.30 uur vertrokken we voor opnieuw een gevarieerde dag. Allereerst passeerden we de lokale markt van Kalibaru waar op dit tijdstip een enorme drukte heerste. Dit is ook de streek waar veel potten en pannen gemaakt worden. Aan de vele kramen langs de doorgaande weg was dit goed te zien. Ook enorm grote bananen en dito kokosnoten waren hier te koop. Daarna sloegen we linksaf voor ons gevoel echt de rimboe in. Via een heel nauw straatje waar je nauwelijks een tegenligger kon passeren reden we door een mooi landschap met vele rijst terrassen en koffieplanten die beschermd werden tegen de directe zon door schaduwbomen richting een fabriekscomplex. Onderweg werden we volop toegezwaaid en met verbaasde blikken bekeken door de lokale bewoners. Blijkbaar komen ook hier zelden buitenlandse toeristen op bezoek. Vroeger was dit in handen van een zeker familie Glenmore. Tegenwoordig is het een Indonesisch staatsbedrijf. De gebouwen stammen uit 1938 en zien er op het eerste gezicht uit als een museum. Nadat we zijn aangemeld worden we door een van de medewerkers rondgeleid. De produktie was nog in volle gang toen we de eerste ruimte betraden waar een aantal vrouwen de latexoogst van deze dag via een goot gevuld met water en de latex in een bassin lieten lopen. Het schuim wat bovenop dreef werd afgeschuimd. Zodra de bak vol was werd gestopt met de toevoer. Hierna werd er zgn zuur water toegevoegd en werden er metalen platen ingehangen. Net zoals bij het produceren van kaas waar stremsel aantoegevoegd wordt om het dik te maken functioneerde dat hier met het zure water hetzelfde. Na 2 uur was de massa ingedikt en konden de blokken rubber eruit gehaald worden. Deze werden door een wals heen gemangeld die en vellen van rolde met daarin de afdruk van de firma. Deze vellen werden buiten te drogen gehangen en daarna in een stookruimte met zo’n 50 graden temperatuur hout gestookt opgehangen. Daarna bleven deze er 24 uur in totdat ze een bruine kleur hadden. Het schuim wat in het begin afgeschept was werd ook ingedikt in een basis en daarna ook gewalst. Echter dit is de zgn. B kwaliteit. In een andere ruimte werden de vellen door vrouwen uit elkaar getrokken, opgevouwen en op stapel gelegd. Daarna werden ze samengeperst in een ouderwetse pers die handbediend omlaag en omhoog gedraaid werd. Zwaar werk! Daarna ging deze baal in een andere pers waarna er metalen banden omheen gespannen werden. Na 24 uur in deze metalen banden werden deze verwijderd en het pakket met rubbervellen ingepakt. Nadat ze waren ingesmeerd met lijm (afvalrubber vermengd met benzine) kwam er een laag talkpoeder omheen en een kwaliteitsstempel erop. In totaal woog zo’n pakket maar liefst 113 kg. In hetzelfde gebouw werd ook koffie verwerkt. Nadat de bonen geplukt waren werden ze in een basi met water geschud. Hierin moeten de bonen een aantal uren fermenteren zodat de schil er gemakkelijk vanaf kan. Daarna wordt de vuiligheid weggezeefd en kan de schil gemakkelijk verwijderd worden. Op de zolder van dit gebouw lagen metalen platen met gaatjes erin. Onderin werd hout gestookt. Midden in deze stookvloer zat een gat waarin de thermometer gehangen werd. Via een bepaalde temperatuurvolgorde werden de bonen voor bepaalde tijd gestookt/geroosterd. Daarna gesorteerd op kwaliteit en verpakt in balen. Het 3e product van deze plantage waar 130 mensen werkzaam waren  is cacao. Er worden hier 2 soorten gekweekt. Een cacaoboon groeit aan de stam. Er zijn rode en gele cacaobonen. De rode leveren de beste kwaliteit de zgn. edel cacao. Nadat de bonen van de struik geplukt zijn (een soort langwerpige meloen) worden ze ter plaatse uit de schil gehaald. De schil wordt naast de boom weer in de grond gestopt als meststof! De nog natte witte bonen met een glibberig omhulsel worden in de fabriek in een bak gestort om te fermenteren. Een echt stinkend goedje. Daarna worden de bonen schoongespoeld en te drogen gelegd op de droogzolder. Op dezelfde manier worden de bonen op metalen roosters gelegd en van onderen opgestookt. Wat overblijft is een donkerbruin tot zwarte boon met dunne harde schil. Deze worden vervolgens weer gesorteerd op kwaliteit. Wij hadden de mogelijkheid om het verschil te proeven. Wat ook ongebruikelijk was; we mochten fotograferen hoe het proces eruit zag. Daarna werden we getrakteerd op koffie en thee met overheerlijke vers gebakken pisang goreng. De lokatie was de voormalige koloniale woning van de eigenaar uitkijken op een mooie tuin met veel bloemen en fruitbomen o.a. de stinkvrucht Durian die aan touwtjes vastgebonden wordt om vallen te voorkomen. Hierna volgde een wandeling over de plantage. 1 medewerker kan tot 1000 latexbomen per dag insnijden en aftappen! Hij begint ‘s morgens om 5.30 uur tot 11 uur. De latex moet dezelfde dag nog verwerkt worden omdat hij anders te hard is. Export van de produkten is naar Japan en Europa. Jan liet ons weer zien wat de natuur nog meer te bieden had. De oude bladen van de laurierbomen worden verhit om er olie uit te halen. We konden proeven van de moerbeistruiken. Ook was er een groen struikje met bolletjes waar parfumolie van gemaakt werd.

Hierna was het tijd om naar onze volgende bezoekplek te gaan. Hiervoor moesten we weer een stukje terugrijden. Langs de doorgaande weg stapten we uit en liepen zo bij de lokale mensen achterom. De geur van de geiten die veel gehouden worden aan huis kwam ons al tegemoet. Daarna liepen we de sawa’s in over smalle paadjes en kwamen zo wel heel dichtbij de natuur. Ook hier weer zwaluwhuizen die gelokt werden met een speciale luidspreker. De eerste kindertjes kwamen al naar ons toegerend en werden verrast met door ons opgespaarde zeepjes, shampoo en tandenborstels meegenomen uit de diverse hotels. Dolblij waren ze, want weldra kwamen er meer kinderen! We liepen verder want in de verte zagen we activiteit op het veld. Er werd machinaal gedorst. De werkers en werksters waar heel vriendelijk zodat we leuke foto’s konden maken. Zwaar werk is het wat ze verrichten. Daarnaast moet alles handmatig afgevoerd worden. Grote balen gevuld met rijst en afgedekt met rijststro werden op de schouders van zowel mannen alsook vrouwen de sawa’s afgedragen naar het woonhuis. En dan te weten dat men bij de coöperatie slechts 3 tot 4000 Rupia ontvangt voor 1 kilo ongepelde rijst! We liepen weer verder en kwamen bij een oude bamboebrug die in onze ogen onbruikbaar was. Een prachtige plek voor foto’s. Even later kwam er echter een vrouwtje aanlopen met een sikkel om gras te verzamelen voor de dieren. Zij klauterde op de overblijfselen van wat ooit een brug was en liep naar de overkant de jungle in. In de buurt bezochten we ook enkele families en mochten binnen kijken. De kinderen waren ook blij met onze komst, want ook zij werden verblijd met  zeepjes e.d.  Even verderop konden we zien hou ananas bloeit en zich ontwikkeld tot een volwaardige vrucht. Ook kwamen we oog in oog te staan met het  lokale dorpskerkhof. Heel eenvoudig allemaal hoe mensen hier begraven worden. Inmiddels was het wel weer tijd voor een lunch dus we liepen weer terug naar de bus. Onderweg kwamen we nog een horde tegen in de vorm van een klein beekje waar Jan even een noodbruggetje aanlegde. Terug in ons hotel konden we genieten van een lekkere warme maaltijd.  Even bijkomen. Om 15.30 uur liepen we met Jan naar de naast het hotel gelegen plantage. Hier ook weer volop koffie en klapper. Daarnaast groeiden hier ook de vanilleplanten. Het is familie van de orchidee. Om echter vanillestokjes te kunnen krijgen dient de plant ‘geholpen’ te worden. Zodra de vanillestruik bloeit wordt de stamper die naar binnen groeit even recht gebogen zodat er bloemenvocht uit de stamper loopt. Dit moet heel voorzichtig gebeuren. Daarna wordt hij weer teruggevouwen en kan de bloem zich verder ontwikkelen totdat er een vanillestokje uitgroeit!  Bijzonder.  De familie die op deze plantage werkt liet ons zien hoe je palmsuiker kunt winnen. Ook maakten ze van het schutblad van de bloem mooie kunstwerkjes zoals mandjes en vogels. Binnen was te zien hoe palmsuiker vermengt met kokosschaafsel verwerkt werd tot palmsuiker. Tenslotte werd er verse klapper geserveerd die zo uit de vrucht gedronken kon worden. Ook het zachte vruchtvlees heeft een heel andere smaak dan de kokosnoten die wij uit de winkel kennen.  De rest van de middag konden we genieten van de mooie omgeving van het hotel. Morgenvroeg op tijd uit de veren want we gaan verkassen naar Bali. Hier is het 1 uur later dus we willen zo lang mogelijk genieten van het Indonesische daglicht.

Verslag dag 19 vrijdag 26 augustus
Het grote Ramadan feest nadert. Dat was vannacht weer goed te merken aan het vele gezang uit de Moskee dichtbij het resort. Nadat we gisterenavond een lekker Gala diner hadden genoten en nog een spelletje Sato Sato hadden gespeeld was iedereen vroeg onder dek gegaan. Na een vroeg ontbijtje stapten we om 7uur lokale tijd in de bus richting Bali.

Onderweg was de drukte voor de feestweek al goed te merken aan het vele verkeer onderweg. Na  ongeveer 1 1-2 uur rijden kwamen we aan in Banjuwangi de havenstad. Ondanks eerdere waarschuwingen dat het druk zou zijn viel dit uiteindelijk ontzettend mee. We konden nagenoeg zonder te wachten aan de zijkant een veerboot oprijden. Een oud bakkie, maar hij was wel zeewaardig. Dat is ook wel nodig want op deze plek kan het nogal onstuimig zijn omdat hier de Indische oceaan en de Java zee op elkaar botsen. De veerboot kan daardoor niet rechtstreeks oversteken, maar moet zig zag door de golven heen varen om zo min mogelijk te schommelen. Uiteindelijk kwamen we aan de overkant aan, maar moesten wachten op een vertrekkende veerboot omdat het aantal aanlegplaatsen beperkt is. Sommige veerboot lossen hier nog rechtstreeks op het strand! Daarna hadden we nadat we de militaire controle vanwege de aanslag in 2005 achter de rug hadden nog zo´n 75 kilometer voor de boeg. Deze route liep in eerste instantie door een stuk natuurreservaat waardoor het erg rustig op de weg was. Ook moesten we wennen aan de andere omgeving. Het Hindoeisme is hier het belangrijkste geloof en de 3 miljoen inwoners van dit eiland zijn bijna voor 100% bij de democratische partij aangesloten. Hier is het gewoonte 2 keer per dag naar de tempel te gaan, en elke dag offers te brengen in de vorm van bloemetjes in een mandje of door fruit te offeren. In bijna elke tuin staan een of meerdere tempels ter nagedachtenis aan de reeds overleden families die er gewoond hebben.
Opvallend is ook het hoofddeksel dat bijna alle Balinezen dragen en de lange haren van de meisjes in staartjes gedragen. De school bepaald welke kleur strikjes er in mogen.  Een groot gedeelte van onze route ging direkt langs de kustlijn. In eerste instantie een arme omgeving wat betreft vegetatie, maar uiteindelijk weer steeds meer rijstvelden maar ook  wijngaarden met blauwe druiven die net in de oogstperiode zaten. Dus volop verkoop langs de doorgaande weg. Toon kan zijn geluk niet op! Vanwege het tijdverschil van 1 uur t.o.v. Java waar het 1 uur vroeger was, konden we al op tijd naar de lunch. Deze smaakte ons weer meer dan voortreffelijk. Deze uitspanning was direct aan de kust gelegen dus we hadden een mooi uitzicht op de zee. Nadat we slechts enkele kilometers verder gereden waren sloegen we af naar de oprit van ons hotel voor de komende 2 dagen; het Aneka hotel. Dit is in Lovina ook weer een van de beste hotels die er te vinden is. De meeste gasten zijn Indonesiërs en Chinezen. De internationale gasten verblijven allemaal in de buurt van Denpasar aan de andere kant. Maar wij willen de dolfijnen zien, dus zijn wij hier eerst neergestreken. Vanmiddag lekker uitrusten aan de rand van het zwembad wat ook direct aan zee gelegen is. Vanavond hoeven we niet te verkassen voor het avondeten.
Morgenvroeg loopt om 5.30 uur de wekker af voor een boottocht naar het territorium van de dolfijnen.

Verslag dag 20 zaterdag 27 augustus.
Het eten smaakte ons gisterenavond weer heel goed in het restaurant van ons hotel. Smakelijk gekookt en natuurlijk weer french fries gevraagd!  Iedereen ging op tijd naar bed omdat het wekkertje morgenvroeg weer op tijd afliep. De nachtrust had iedereen goed gedaan en ondanks het vroege tijdstip was het buiten al heerlijk warm. We boften want de lucht was strak blauw zodat de zonsopgang boven zee prachtige foto´s opleverde. Met 2 groepjes van 4 en het zwemvest aan voeren we met een longtail boot met zijspan de zee op. Dat we niet de enigen bleken die dit schouwspel wilden zien bleek al spoedig. Alleen in de ochtend direkt na zonsopgang laten deze zoogdieren zich zien nabij het strand. Het was elke keer weer een race naar de plek waar de dolfijnen zich bevonden. Het is elke keer weer een belevenis je tussen deze mooie dieren te bevinden. Nadat iedereen had genoten van dit schouwspel keerden de boten weer terug naar het strand direct bij het hotel. Even op frissen en tegen 8 uur zat iedereen al aan het ontbijt. Vandaag is het eigenlijk voor de rest een vrije dag, maar toch besloten we om met de bus een kort tochtje te gaan maken. Allereerst bezochten we een lokaal vissersdorp. Vanwege de sterke wind (wij hadden die ervaring dus niet) waren de vissers vandaag niet uitgevaren. Er wordt in deze omgeving veel tonijn gevangen en andere kleinere vissoorten. Desondanks konden we het dagelijkse levens in dit vissersdorp toch aanschouwen. Er hing een varken aan het spit en van afvalkarton hadden de dorpelingen een racebaan gemaakt voor een van de kinderen die ermee aan het spelen was. Geweldig hoe creatief mensen hier zijn.  Verder was er iemand bezig met het in dunne schijfjes te snijden van de stam van een bananenboom. De buitenringen werden gebruikt als veevoer, het hart werd gebruikt om te koken voor eigen gebruik samen met varkensvlees. Daarna stapten we weer op de bus en reden we naar de voormalige hoofdstad van dit eiland met ongeveer 500.000 inwoners. Hier stapten we uit bij een grote lokale markt. Het tafereel bood ons weer een ander beeld van hoe de lokale mensen hier leven en overleven. Kleurrijk waren de vele groente, fruit en bloemenstalletjes waar de locals hun dagelijkse offergaven kunnen kopen. Ton had al meteen een stalletje gevonden voor zijn overigens lekkere zoete blauwe druiven voor iets meer dan 1 euro per kilo! Ook een van de horlogehandelaren deed goede zaken met de Limburgse toeristen. Overigens zonder opdringerig te zijn ven een faire prijs te vragen voor zijn handel. Verder vonden we in een van de toko”s de kruiden die men gebruikt in de soep en bij het bereiden van groenten. Hier doet het merk Royco nog goede zaken. Een rits met 12 zakjes voor 35 cent! Nadat iedereen wel iets gevonden had reden we een stukje verder naar de Carrefour. Een grote supermarkt met op de bovenverdieping allemaal kleine winkeltjes. Voldaan reden we weer terug naar ons hotel waar we de rest van de dag kunnen genieten van zon, zee en strand of zwembad.

Verslag dag 21 zondag 28 augustus
Op ons gemak konden we vanmorgen ontbijten want de bus vertrok pas om 8.30 richting Sanur. Nadat de koffers weer in de bus geplaatst waren, die trouwens elke dag helemaal van binnen en van buiten gereinigd word door de bijrijder, verlieten we Lovina. Nadat het eerste stuk langs de kust ging met veel rijstvelden waarboven vogelverschrikkers hingen om de oogst niet te laten wegroven door de rijstvogels, reden we het binnenland in. We zouden uiteindelijk tot bijna 1700 meter gaan klimmen! Via een kronkelige weg langs Mandarijnenbomen, kruidnagel bomen, kerststerren in boomvorm en vele andere vegetatie kwamen we steeds hoger en konden daardoor ook steeds verder wegkijken. De eerste stop was bij een plaats waar de kruidnageloogst zojuist afgerond was.

Deze lag langs de doorgaande weg te dogen. In eerste instantie lichtbruin, daarna heel donkerbruin. Het duurt lang voordat je een kilo van deze specerij geplukt hebt. Echter het wordt voor Indonesische begrippen goed betaald. Tot 130.000 Rupiah voor 1 kilo. Wij kennen de kruidnagel alleen voor in de keuken. Hier wordt hij echter ook gebruikt voor het maken van kretek ofwel sigaretten. Ook lag er op verschillende plekken pruimtabak te drogen. Van jongs af aan leren de kinderen hier al de spullen op hun hoofd te dragen. Een moeder met kind liep langs de weg om dit daadwerkelijk te praktiseren. Even verderop was men volop bezig met de oogst van mandarijnen. We mochten proeven van de lading die in de achterbak van de truck lag opgestapeld. We klommen steeds verder omhoog totdat we letterlijk in de wolken zaten. Dit werd weer beloond met fraaie uitzichten. O.a. een nog actieve krater waar duidelijk de lavastroom te zien was. Op deze plek was ook een grote tempel gevestigd. Vanwege de zondagactiviteiten was het er zo druk dat we besloten om een andere tempel te bezoeken. De commercie had hier inmiddels toegeslagen gezien de vele straathandel. Even verderop was ons lunchadres. Jan had voor ons zitplaatsen aan de rand gereserveerd zodat we een machtig uitzicht hadden op de actieve vulkaan met erlangs een enorm zoetwatermeer. De lunch mocht ons weer verrukkelijk smaken met een enorme keuze aan gerechten. Nadat iedereen weer op krachten gekomen was reden we verder bergafwaarts. Af en toe ook een fotostop.

Temeer omdat de fruitkraampjes op een bijzondere manier hun waar te koop aanbieden. Een stuk verder kwamen we bij een andere tempel aan.Ook hier was het blijkbaar uitverkoop want er heerste een enorme drukte. Dus maar weer verder gereden. Wij zijn de afgelopen weken verwend met rustige locaties. Op Bali is dat allemaal anders. Het volgende adres was een bezoek aan kunstenaarsdorp Mas. Echter ook hier een drukte van jawelste zodat we echt in een file rond het centrum terecht kwamen. Hier kregen we de tijd om rond te neuzen in het ruime aanbod in kunst en nijverheidsartikelen. Omdat het inmiddels al wat later op de middag was en een rustdag was het onmogelijk om een atelier te vinden waar hout of zilverbewerking plaatsvond. Uiteindelijk zijn we wel bij een houtatelier binnen geweest maar konden we niet zien hoe het verwerkingsproces eruit zag. Op advies van Jan zijn we doorgereden met de afspraak dit morgen op onze vrije dag alsnog te doen. Deze dorpen liggen op korte afstand en zijn sinds kort via een nieuwe autoweg te bereiken. Rond 17.30 uur kwamen we aan bij ons strandhotel wat inderdaad direct aan zee gelegen was. Nadat we ingecheckt waren kon iedereen zijn avond verder zelf invullen. Dat is op deze locatie echter geen enkel probleem.  Morgen lekker uitslapen want om 10.00 uur gaan we nog een paar uurtjes terug de bergen in.

Verslag dag 22 maandag 29 augustus
Vandaag alweer de laatste dag van ons Indonesië avontuur. Wel erg leuk om te horen dat men het jammer vindt om weer naar huis te moeten. Een goed teken dus. Het ontbijt was vanmorgen met uitzicht op zee!  Pal naast het restaurant kun je nl. zo de zee inlopen. We hadden afgesproken om 10.00 uur bij de receptie voor een korte tocht. Menigeen was echter al op tijd uit de veren voor een strandwandeling. Gelukkig was het niet zo druk onderweg als gisteren. Nadat we een tijdje geklommen hadden hielden we plotseling stop. Jan had weer iets bijzonders in de kijker. Bij een zgn. coöperatie was men bezig allerlei offergaven te maken in de vorm van manden, mandjes, bloemen, rijst, fruit, gebraden vlees etc. etc.  We werden uitgenodigd om verder te lopen. Bij verdere navraag bleek dat op 8 september er een speciale viering plaatsvindt voor alle overledenen van het afgelopen jaar. Deze worden dan opgegraven en de botten verzameld in een speciale kist. De offers die men gemaakt heeft tezamen met een aantal voor dit doel gemaakte paarden bestaande uit allerlei materialen worden op die dag verbrand i.v.m. de reïncarnatie waar de Hindoes heel sterk in geloven.

Het was echt een teamwork met mensen uit het hele dorp. De as van de botten wordt daarna naar de zee gebracht en daar uitgestrooid. Heel bijzonder om te zien hoe deze mensen hun geloof belijden naast de vele offers die ze sowieso elke dag al brengen langs de rand van de straat en in de huistempels. Het werk wordt er zelfs voor stopgezet zo zagen wij gisteren in het lunchrestaurant. Deze coöperatie lag aan een straat waar je werkelijk alles op het gebied van handarbeid aantrof. Heel veel is bestemd voor de export, maar de mensen zijn hier echt bijzonder creatief met allerlei soorten materialen. We reden echter verder naar wat wellicht de mooiste rijstterassen van Indonesië genoemd mogen worden. Elke dag is het hier een drukte van belang om dit schitterende plaatje te aanschouwen. Er moesten dan ook de nodige foto”s gemaakt worden. Op de terugweg stapten we uit om een stuk van deze kunststraat te bewandelen langs de vele ateliers. Uiteindelijk zat iedereen weer aan boord en reden we verder bergafwaarts. Ook een tempel werd nog met een kort bezoek vereerd. We hadden echter geen Sarong bij ons dus we moesten halt maken voor de ingang. Toevallig was er morgen in deze tempel ook een feest om god te bedanken voor het aanwezig te mogen zijn op deze aarbol! Foto’s konden er echter wel gemaakt worden. Ook zagen we nog een ritueel waarbij men bezig was de ruimte in te richten voor de verbrandingsceremonie op 8 september.  Iedereen uit het dorp hielp mee om alle bouwwerken in elkaar te zetten. Als laatste maakten we nog een korte stop bij een zilveratelier. Echter het aangebodene kon niet ieders smaak wegdragen. We zetten koers terug naar ons hotel waar iedereen zijn eigen gang kon gaan. Vanavond  is ons afscheidsdiner, want morgen staat ons een lange reisdag te wachten. Peter en Mieke hebben besloten om nog een paar dagen langer te blijven op dit vakantie eiland. Wellicht is dit het laatste bericht in een lange reeks. Voor de reizigers zelf is dit een mooi dagboek om na afloop de reis nog een keer opnieuw te kunnen beleven.

Verslag dag 23 dinsdag 30 augustus
Nadat we op ons gemak de ochtend nog door konden brengen in het resort en de meesten nog even een lekkere duik maakten in het zwembad werden rond 11.30 uur de koffers opgehaald. Voor de laatste keer stapten we in de bus die ons de afgelopen periode naar veel mooie plekjes had gebracht.  Peter en Mieke hadden eerder deze ochtend al afscheid genomen omdat ze voor deze dag al wat gepland hadden. In korte tijd reden we naar de internationale luchthaven van Denpasar. Allereerst hadden we een binnenlandse vlucht naar Jakarta. Met slechts 15 minuten vertraging vertrokken we in westelijke richting. Toch nog volgens schema kwamen we op de luchthaven van Jakarta aan. Hier parkeerde onze vogel bij de gloednieuwe domestic terminal. De koffers kwamen al snel van de band. Buiten konden we vrijwel direct instappen op de shuttlebus die ons naar de internationale vertrekterminal bracht. Ook hier verliep alles heel vlotjes en konden we nadat we de grensformaliteiten achter de rug hadden nog even rondkijken op deze plek. Nadat we onze stoelen hadden ingenomen voor de vlucht naar Doha werden we evenals op de heenreis meteen weer verwend met snoepjes door het vriendelijke personeel van Qatar airways. Onderweg waren de maaltijden ook overvloedig en moest menigeen een gedeelte laten staan omdat het te veel was. Deze maatschappij maakt haar 5 sterren verdiend waar. Even na 22.30 lokale tijd stapten we uit het vliegtuig. Alsof er een warme douche over ons heen kwam. 43 graden celcius was het hier nog op dit tijdstip! Met een airconditioned bus werden we naar de vertrekterminal gebracht. Met ruim 2 uur transfertijd was dit weer even lekker om de beentjes te strekken. Als eersten reden we met de bus naar een ander vliegtuig waarmee we het laatste deel van ons lucht traject zouden overbruggen. Iets later dan gepland vertrokken we uit de hete Sahara richting het koele Europa. Klokslag 7 uur in de ochtend parkeerden we bij de gate. Opvallend was dat verdachte buitenlanders meteen bij aankomst werden gecontroleerd door het grondpersoneel. Ook de koffers waren weldra in ons bezit. Zodoende konden we met de ICE van 8.25 uur al richting Duisburg rijden.  Even voor 11 uur werd iedereen op de parkeerplaats van Oriental Dynasty in Castenray weer netjes afgeleverd voor het laatste stukje naar huis.
Binnenkort volgt nog een reunië waar de reisverhalen zeker nog een keer de revue zullen passeren.

Verslag dag 1 vertrek op dinsdag 7 juni.

Al vroeg in de ochtend liepen de wekkers af omdat we om 5.00 uur in de ochtend zouden gaan vertrekken vanaf ons beginpunt van het USA avontuur; hotel Àsteria in Venray. Iedereen was netjes op tijd dus we waren ruimschoots voor vertrek van de ICE richting Frankfurt in Duisburg. Punctueel zoals de Duitse spoorwegen zijn vertrokken we om 6.08 uur richting Frankfurt. Het inchecken leverde aanvankelijk nogal wat problemen op omdat er bij een van de passagiers een schrijffout op het ticket stond. Dit was echter een kwestie van aanpassen bij de Delta counter en er werd alsnog een instapkaart verstrekt. De bediende was echter niet de meest vriendelijke persoon. Na vele controles kwamen we uiteindelijk bij de gate aan waar bleek dat we niet de enigen waren die op avontuur gingen. Het instappen verliep ook allemaal heel vlot en precies op tijd stegen we op vanaf Frankfurt airport met naast ons een geparkeeerde A380 die ook klaarstond voor vertrek. Onderweg was er de gebruikelijke service aan boord met een warme maaltijd en een snack met zelfs een ijsje vlak voor aankomst. Wat al direkt opviel waren de grote drinkbekers zodat we al vast konden wennen aan het land waar alles big is. 45 minuten voor de geplande aankomsttijd landden we op Atlanta international airport. Ook hier wemelde het van de controles en men liet duidelijk merken dat er niet gesuld kon worden met de regels die men hanteert. Nadat we de koffers van de band hadden gehaald konden we deze een stukje verderop weer opnieuw afgeven voor de aansluitende vlucht van Atlanta naar San Francisco. Deze keer moesten bij de controles zelfs de schoen uit. Je weet maar nooit. We hadden trouwens een verdachte persoon in onze groep, want Ineke werd er bij de controle in Frankfurt uitgepikt!. Bleek allemaal maar half zo erg. Gewoon routine controle. Nadat we een Starbucks hadden gevonden in de drukke concourse A konden we even onze benen strekken. Ook weer precies op tijd vertrokken we om 16.55 uur lokale tijd met inmiddels een tijdverschil van 6 uur vroeger richting San Francisco. Aan boord deze keer geen maaltijdservice, maar wel beverages. Eventueel was het mogelijk snacks te kopen. Omdat het schitterend vliegweer was kon men onderweg veel van het landschap zien. De rocky mountains en de colorado rivier waren vanaf 10 kilometer hoogte heel goed te zien. Even na 19.00 uur zette onze boeing 767 zijn voetjes weer op de grond in San Francisco. Op naar ons verblijfshotel voor de eerste 2 nachten in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Tijdens de vlucht had de schrijver van dit verslag het genoegen naast een jonge Amerikaanse advocate te zitten die woonachtig was in San Francisco en daar o.a college’s gaf op de universiteit. Zij vertelde enthousiast over haar stad waardoor we al meteen tips hadden om de avonduren door te brengen. Ook werd het mysterie opgelost waar we mee zaten;  Een van de kranten kopte nl. de USA heeft een schuld van 62 triljoen dollar. Aan haar de vraag hoeveel dit precies was. Schrik niet. Dit is omgerekend Euro 50.000.000.000.000!!!  Omgerekend was dat per gezin in de USA $ 54.000,- Hoe komen ze hier ooit nog vanaf.

Een kwartier voor de geplande tijd kwamen we met open helder weer in San Francisco aan.  De tourleader stond ons al op te wachten en nadat we in korte tijd de koffers hadden stapten we in een prachtige ruime bus om binnen een half uur naar ons hotel te rijden midden in het centrum van deze stad. Nadat iedereen zijn kamer had gevonden werd afgesproken om elkaar bij de receptie weer te treffen voor een kort bezoek aan de supermarkt en aansluitend een bezoek aan een lokaal Italiaans restaurant. Het was inmiddels een stuk frisser geworden dus een jasje of vest was geen overbodige luxe. Voor morgen staat een sightseeing programma door San Francisco op het programma met o.a. een bezoek aan Fishermans Wharf en de state of the union. De wekdienst van het hotel zorgt dat we dit niet mislopen, want om 7.00 uur lokale tijd loopt de wekker al af. Om 8.30 uur worden we bij de bus verwacht. Het tijdsverschil met Nederland is nu 8 uur.

Verslag dag 2 woensdag 8 juni
Al voordat de wekker afliep waren de meesten van ons al wakker vanwege de tijdomschakeling met een tijdverschil van 8 uur vroeger dan bij ons. Het ontbijt was echt op z´n Amerikaans met een ruime keuze uit vele zoetigheden en hartelijkheden zodat je meer van een lunch dan ontbijt kon spreken. Slecht voor de weegschaal!  Om klokslag 8.30 vertrokken we met een gloednieuwe setra bus voor een rondleiding door San Francisco met onze lokale gids. We mochten als Nederlandse groep als eerste de bus in zodat we bij elkaar konden zitten. Nadat we vertrokken waren werden we al snel bekend gemaakt met een stuk geschiedenis van de stad en het ontstaan van het vroegere en huidige San Francisco. De Spanjaarden waren oorspronkelijk de eerste Europeanen die hier aan wal kwamen. Daarna heeft zich regelmatig een wisseling voorgedaan van eigenaren. De invloed van Europa is ook hier weer terug te vinden in de bouwstijl van de overheidsgebouwen die vaak een copie zijn van een bekend bouwwerk bij ons. We maakten allereerst een fotostop bij het gemeentehuis. Hier stond een monument waar een aantal beelden omheen gegroepeerd zijn. Behalve de 49 heuvels waardoor San Francisco gevormd wordt was het ook in 1949 dat er voor het eerst goud gevonden werd in deze omgeving. Dit getal op een van de sokkels herinnerd aan deze belangrijke gebeurtenis die de omgeving in snel tempo ontwikkeld heeft. De prachtig opgetrokken overheidsgebouwen getuigen van een grote rijkdom die hierdoor ontstaan is. Daarna maakten we een stop bij een wel heel moderne kerk. Vanuit welke hoek je ook kijkt zie je altijd een kruis verschijnen. Zelfs het glas in lood vormt bij een zonnige dag een kruis op de vloer van het interieur. De enorme betonnen constructie rust op een met olie gevuld hydraulisch systeem dat voorkomt dat de kerk bij een aardbeving in kan storten. Dat is ook de reden dat alle gebouwen in deze stad met zijn bijna 760.000 inwoners waarvan bijna 70.000 Chinezen niet met steen gebouwd mogen worden maar met hout. De basis is wel een stenen fundering met daarop 3 verdiepingen in hout uitgevoerd. Omdat er in de groei van de stad veel woningen nodig waren werden er destijds diverse modellen bouwpaketten aangeboden die je in een deel van de stad dan ook meermaals tegenkomt. Omdat er vroeger belasting werd geheven over de frontbreedte van het perceel zijn de huizen allemaal slank en langwerpig gebouwd. Door de invloed van de Spanjaarden werden er in het begin alleen maar platte daken gebouwd. Door de aardbeving in 1906 verdween de stad geheel van de kaart. Maar door giften van buitenaf is de stad daarna weer in volle glorie hersteld. Maar nog steeds met de norm dat de verdiepingen in hout uitgevoerd moesten worden. Daarna reden we weer verder en kwamen we bij een mooi tuinencomplex aan waar een soort glazen theehuis in Engelse stijl was gebouwd met botanische planten en exoten. In de plantsoenen ervoor had men zojuist de tulpen verwijderd die plaatsmaakten voor een grote varieteit aan zomerbloeiers. Dit alles geplant in speciale patronen. Vanwege het klimaat vriest het nooit in  deze omgeving dus alle soorten planten en bloemen groeien en bloeien hier heel uitbundig. Daarna reden we weer een stukje verder naar een museum gebied waar een science en kunstmuseum gemaakt van een aarden dak en de andere van gerecyclede koperplaten een bijzondere aanblik boden. Een stuk verderop stonden de cala´s volop in bloei die hier in het wild voorkomen. Een verrasing was de hollandse molen die het landschap opsierde. Omdat koningin Wilhelmina gedurende de 2e wereldoorlog door o.a. Canada opgenomen was worden er nog elk jaar duizenden tulpenbollen vanuit Nederland naar San Francisco gestuurd als dank voor deze hulp destijds. Daarom lijkt San Francisco in de bloeiperiode bijna op een 2e Keukenhof volgens onze lokale gids. Daarna reden we door naar een van de vele andere plekken zoals de Japanse wijk en de hippiewijk waardoor deze stad ook bekend is geworden. Verder blijkt het ook de plek te zijn waar 40.000 gays wonen en een grote varieteit aan culturele activiteiten onderdak geboden wordt. Het is volgens hem vaak moeilijk een keuze te maken uit het overgrote aanbod dat er elke dag is. Toevallig reden we langs een theater waar op de dag de beroemde zanger James blunt een optreden zou geven. Na al deze indruk reden we naar het hoogtepunt van het bezoek aan deze stad. De Golden Gate Bridge. Begonnen werd de bouw in 1934 en opgeleverd in 1937. Destijds de hoogste en langste brug in de wereld met ruim 3 kilometer lengte. In het begin voorzien van een laag menie, maar tegenwoordig met om de zoveel tijd weer een laag van 20.000 kg oranje verf. Heel normaal is de nevel die elke dag in de baai hangt. Vaak echter trekt deze in de middag weg als hij door de zonnestralen verbrand wordt. Onze bus bracht ons naar de overkant waarna wij te voet terug konden lopen over de brug. Onderweg hadden we een schitterende uitzicht over de omgeving met een blik op het gevangeneiland Alcatraz en de skyline van San Francisco. Deze brug met zijn hoogte van 60 meter boven de zeespiegel en pilaren van 225 meter toornt hoog boven de omgeving uit. Vanwege de aanweigheid van de killerhaaien en witte haaien is het niet aan te raden om in dit water te gaan zwemmen. Ook de gevangenen destijds op Alcatraz werd het moeilijk gemaakt om maar te ontsnappen. Zo kregen zij bijv. alleen maar warm water om te douchen om bij een eventuele uitbraak niet naar het 4 kilometer verderop gelegen vasteland te kunnen zwemmen. Gelukkig is dit inmiddels geschiedenis en staat het complex nu leeg. Daarna reden we naar Fishermans warf waar het een drukte van belang was bij pier 39. Met zijn vele toeristenwinkeltjes en cafe´s en barretjes een kleurrijk schouwspel. Juist in deze periode komen de zeehonden massaal naar deze omgeving om daar lekker te luieren op grote houten vlotten in de haven. Een leuk schouwspel om te zien en te horen. De rest van de middag was vrij ter besteding en werden door de meesten gebruikt om een wandeling te maken langs de pier en een kijkje in het grote Chinatown met zijn talloze winkeltjes en restaurants. Hier genoten we ook onze lunch in een heerlijk restaurant met de Kantonese keuken. Daarna liepen we weer terug naar de kust om hier van het fraaie uitzicht te genieten. Tegen de avond reden we met een van de vele trolleybussen weer richting ons hotel waar we in de buurt een Japans restaurant vonden met een heerlijke en voor deze stad relatief goedkope menukaart. We werden heel vriendelijk bediend en konden genieten van het vele publiek wat massaal een soort wok aan het nuttigen was met vlees en groenten die ze zelf moesten koken. Terug naar het hotel zocht iedereen meteen zijn kamer op omdat morgenvroeg om 6.00 uur de wekker afloopt voor onze volgende bestemming Los Angeles.

Verslag dag 3 donderdag 9 juni.
Na onze vroege wake up call die wederom voor de meesten niet echt nodig was vertrokken we al voor schematijd richting onze nieuwe bestemming. Vanwege het spitsuur was er nogal veel verkeer in het centrum. Er volgde een uitleg over de werking van de cable cars die destijds door het heuvelachtige karakter van San Francisco door de toenmalige bewoners verwelkomt werd, omdat het daardoor mogelijk was hun boodschappen wat comfortabeler te doen en zich gemakkelijke te verplaatsen. Des tijds waren er 15 routes met zo´n 300 rijtuigen beschikbaar die via een onder de grond liggende kabel voortgetrokken worden. Na de grote aardbeving van 1907 was de gehele infrastructuur nagenoeg verwoest. Toch werd besloten een 3 tal lijnen te heropenen die tot op de dag van vandaag nog steeds in werking zijn. Ee ritje kost tegenwoordig 7 dollar voor het volledige trajekt. Omdat SA de 2e trekpleister in de usa is heeft deze stad 3 vliegvelden om aan de grote vraag van vervoer door de lucht te kunnen voldoen. Ook vertelde de gids over de inrichting van de wegen waaronder lokale wegen, provinciale wegen en interstates die door de regering onderhouden worden. Voor de zgn turnpikes dient tol betaald te worden. Omdat de usa zo groot is heeft men enige jaren geleden de maximumsnelheid op deze turnpikes verhoogd naar max 95 miles per uur. Het zgn puntensysteem functioneert hier ook al vele jaren wat zeer goed werkt. Ook het bestuursorgaan werd uitgebreid opgelegd. De USA telt maar weinig ambtenaren en iedereen kan in korte tijd ontslagen worden. De reden waarom er zoveel daklozen rondzwerven door deze stad is vanwege het feit dat er ooit een zwarte burgemeester was die medelijden had met deze mensen en ze daarom beschermde. Momenteel probeert men deze groep mense toch te verminderen door speciale programma´s in het leven te roepen. Onderweg passeerden we trouwens nog een bijzondere hippiewoning met allerlei attributen die buiten tegen de muur aan waren geplakt. De reden van de aanwezigheid van de grote gaycommunity komt vanwege het feit dat er in het verleden vele marineschepen aanlegden en het gay zijn niet geaccepteerd werd in het leger. Derhalve werden deze matrozen op staande voet ontslagen en bleven in het tolerante SA achter waardoor zich hier een grote groep uiteindelijk settlede. Kort nadat we de suburbs verlaten hadden reden we langs de ruige kust meer zuidwaarts. Er volgde een uitleg over het ontstaan van de usa door de ijstijd waardoor de Beringstraat dichtgevroren waren en er mensen en dieren over het ijs naar amerika kwamen om daar een betere toekomst te vinden. Paarden zijn dan oorspronkelijk ook geen dieren die op dit continent leefden. Indianen en Eskimo´s maakten deel uit van de eerste bewoners. De vele ontdekkingsreizigers hebben uiteindelijk het territorium van de 2.5 miljoen Indianen ingeperkt en hun vruchtbare land afgenomen. Vele Europese landen waren er op gebrand om een stuk van deze nieuwe wereld te bemachtigen. Zodoende zijn er ook zoveel verschillende religies te vinden. Zij konden hier ongestoord hun leven leven omdat ze in hun oorspronkelijke geboorteland verdreven werden. Zodoende tref je in de hele usa dan ook plaatsnamen aan van diverse Europese landen. Er volgen allerlei reisverhalen van Marco Polo tot Christofus Columbus die een deel van de USA geschiedenis opeisen. Ook het uitmoorden van de indianen kwam aan bod. Het koste bijv de Engelsen aanvankelijk heel veel moeite om staatsburgers te bewegen om naar het land van de nieuwe toekomst te verhuizen. Aanvankelijk waren het alleen Engelse mannen die er naartoe gingen. Ze eisten uiteindelijk ook dat er vrouwen naar de USA kwamen. Met hulp van de regering werden de prostituees naar dit nieuwe land gedeporteerd onder begeleiding van Usuline die van deze dames first ladies maakten. Een leuk verhaal over SA was ook een aanklacht van een vrouw die 7 miljoen dollar schadevergoeding eiste en heeft gekregen van de stad omdat ze tijdens een van de weinige ongelukken met de cable car haar maagdelijkheid zou zijn kwijtgeraakt en daardoor niet meer haar geloof kon blijven aanhangen waarbijt sexueel contact niet toegestaan was.

Onderweg werd een fotostop gemaakt langs de kust waar wederom drommen van zeehonden lagen te luieren op de rotsachtige kustlijn. Ook de vegetatie is hier heel afwisselend. `Destijds brachten de Spanjaarden o.a. planten mee die je nu dus ook langs deze kust volop ziet groeien. Veel herkenbare bloemen en planten dus, maar ook een aantal onbekenden. Door het milde klimaat is het dan ook mogelijk het hele jaar door planten in bloei te zien. Dat geldt ook voor de tuinbouwsector die op de 2e plaats staat ter wereld wat betreft de produktiehoeveelheid. Volgens een eerlijk systeem is het zo geregeld dat iemand die aan de andere kant van de usa woont net zoveel voor zijn groenten en fruit betaald als iemand die in CA zelf woont. Datzelfde geldt ook voor produkten die aan de andere kant van dit enorme continent gekweekt worden. Ook de citrusproduktie is bijv. voor 80% in handen van de de staat CA. Echter ook hiervoor gelden de zelfde gelijkheidsbeginsel regels. Inmiddels was het tijd voor een half uurtje sanitaire en koffiestop in Davenport. Een klein gehucht in the middle of nowwhere met een alternatieve bevolking met overal tatoes!. Een goede regeling is trouwens in Amerika dat gevangen ingezet worden bij de bouw van o.m. autowegen. Zij worden 12 uur per dag ingezet 7 dagen per week zodat ze ook funktioneel zijn en de staat niet alleen geld kosten. We passeren onderweg silicon Valley Hier ligt ook tevens de beroemde Andreas breuklijn. Hier zijn ook de overblijfselelen van de laatse grote aardbeving te zien. We rijden inmiddels al enige tijd over highway nr 1. Een heel vruchtbare omgeving. De altijd aanwezige nevel zorgt hier hoofdzakelijk voor de irrigatie. De enorme uitgestrekte tuinbouwgebieden zijn hier het hele jaar te gebruiken. Men hoeft alleen rekening te houden met de groeitijd die nodig is. Daarna rijden we voorbij aan Santa Cruz en San jose. Een vertelsel van de gids is dat onze gloednieuwe bus een half miljoen Euro heeft gekost en in 3 jaar terugverdiend moet worden. Hij is daarom dan ook continue in gebruik. Het wagenpark van deze onderneming bestaat uit 700 bussen. Ook passeren we Gilroy wat bekend is om zijn grote knoflookplantages. Er zijn wel 57 soorten knoflook waarvan de grootste het formaat heeft van een babyhoofd. Ook is dit het grootste gebied voor de aanbouw van aarbeien en bosbessen. Dan passeren we Capitola waar een voortdurende sysmografische meting plaatsvindt. Door de vrije beroepsvorming waarbij iedereen zich zomaar kan uitgeven voor electricien of bijv loodgieter kan het zijn dat je toilet te laag geplaatst is en de kraan met warmwater koud water geeft of andersom opendraait. Ook een electricien is niet zo secuur met het wegwerken van bedrading. Een geluk is dat er 110 volt gebruikt wordt anders waren er al vele ongelukken gebeurt. De landarbeiders die de oogsten binnenhalen zijn allemaal Mexicaanse maja´s. Ter vergelijking. Een politieagent in Mexico verdient per dag met 12 uur werken 3 dollar. Een landarbeider illegaal aanwezig 4,85 dollar per uur. Dit geld stuurt hij naar familie thuis die hiervan dan royaal kunnen leven. Hierdoor is er een grote deviezenverhuizing naar mexico want er werken en wonen zo ongeveer 11 miljoen illegale mexicanen in de USA. CA is trouwens oorspronkelijk van Mexico geweest. Een derde bestaat uit akkerland en twee derde is woestijngebied. Een artisjokplant gaat 8 tot 9 jaar mee. Waarbij er elke 2 jaar geoogst kan worden. De daklozen die men in San Francisco aantreft zijn de voormalige Vietnam veteranen. Onze gids was heel scherp in zijn veroordeling dat er destijds jonge soldaten van amper 19 jaar uitgezonden werden naar Vietnam en daar moesten blijven. Men wist op voorhand dat dit een slechte situatie zou worden. De volgende plaats is het beroemde Montery. Tegenwoordig een beroemde toeristenplaats. Vroeger de plek van de Sardientjesvangst. In een voormalige sardientjesfabriek is nu een seaquarium gehuisvest waar men het zeeleven van dit gebied kan bekijken. Door zijn vele aanwezige riffen biedt het een rijke afwisseling aan zeeleven aan. Overal langs de kust liggen volop zeehonden op het strand omdat de haaien in de buurt zijn en zij niet ten prooi willen vallen. Bij ons is het leger des heils kleinschalig aanwezig, maar hier staan deze mensen elke dag klaar om de daklozen van eten te voorzien. Het is bijzonder triest te zien dat hier op zo´n grootschalige manier gebruik van gemaakt moet worden. Ook hoorden we dat de eucalyptusboom de grootste waterverbruiker is. Men dacht door deze bomen te verwijderen het watertekort op te lossen. De gedachten veranderden toen bleek dat daardoor de erosie toenam. Derhalve is men gestopt met het vellen van deze bomen. Na de stop by monterey wharf voor de lunch en voor sommigen een bezoek aan het seaquarium reden we om 14.15 uur verder richting 17 miles drive. Een heel bekende lokatie met de duurste strandwoningen in de gehele usa! De bloemenpracht direkt langs de kust was overweldigend. Deze lokatie is bekend van de beroemde film Birds van Alfred Hitchcock die hier voor 80% geschoten is.Hier ligt ook de duurste golfplaats ter wereld met een contributie van $ 178.000 per jaar. Als je een los spel wilt spelen op dit golfterrein moet je $ 10.000,- meebrengen! Ook hier weer volop zeehonden-zeeleeuwen die hier op de rotsen lagen uit te rusten. Een vreemde verkeersregel t.o.v. Nederland is dat rechts hier op een kruising geen voorrang heeft. Als er meerdere auto´s gelijktijdig de kruising naderen heeft de eerst aankomende voorrang. Daarna reden we richting Carmel. Deze omgeving is het thuis voor vele beroemheden die hier hun optrekje hebben verscholen achter grote hekken. De bloemenpracht van Carmel is de overtreffende trap van mooist. De enorme variatie en het kleurenspel maken het een schitterend plaatje. De weelderige groei van alle bloemen en planten wordt verklaart door het bijzonder klimaar dat hier heerst. Het is er 2 maanden zomer met in de namiddag zonneschijn. De rest van het jaar is het meestal heel nevelig met een temperatuur van rond de 15 graden met een hoge luchtvochtigheid. Daarna reden we de heuvels van Carmel in. Op slechts korte afstand van Carmel bajo zagen we al blauwe luchten en kwamen we in een heel ander klimaat terecht. De omgeving was opeens geel door de droogte en de vele zon. Grote paardenranches en schitterende woningen lagen er in de heuvels. Ook wel gouden heuvels van CA genoemd. Een stukje verderop kwamen we in een enorme laagvlakte terecht waar het werkelijk wemelde van de tuinderijen. zover als je maar kon kijken rijkten de velden met allerhande gewassen zolas aardbeien, aardbeien en nog eens aardbeien. De oogst was in volle gang en werd niet alleen gedaan door Mexicanen maar ook door gevangenen die onder begeleiding van politie te paard hier te werk gesteld worden. Ook andere gewassen als broccoli, ijsbergsla en andere groentesoorten werden hier volop geteelt. De velden lagen op sommige plaatsen echt vol met landarbeiders die met de oogst bezig waren. Ook de enorme trucks volbeladen met merken als Del Monte en Carmel passeerden we in grote aantallen. Californie is dan ook de grootste producent van groenten en fruit ter wereld. Door deze enorme produktie is er een enorme behoefte aan water natuurlijk. Dit vormt ook hier een van de grote problemen. Het water komt veelal van de uitlopers van de Sierra Nevada en de Rocky  Mountains. Daarnaast wordt er massal grondwater opgepompt. We reden echt enkele uren door dit landschap voordat het langzaam veranderde in uitgebreide wijngaarden met aansluitend prairievelden die ieders eigendom zijn. D.w.z. iedereen kan er zijn vee laten grazen. Bij de geboorte van jong vee is de enige manier om je eigendom te beschermen door het meteen te brandmerken. Aan het einde van deze lange dag kwamen we in in Santa Maria waar we incheckten in het Radisson airport hotel voor diner en overnachting. Morgenvroeg weer op tijd uit de veren want het vertrek staat gepland om 7.45 uur.

Verslag dag 4 vrijdag 10 juni 2011
Na een goede nachtrust liep de wekker deze ochtend al weer om 6.00 uur af. De koffers hoefden we deze keer niet zelf mee te nemen naar de bus en konden voor de deur geparkeerd worden. Na een typisch Amerikaans ontbijt reden we klokslag 7.45 uur door het industriegebied richting de hoofdweg richting Los Angeles. Het was wel bijzonder dat we op slechts een paar honderd meter van de startbaan onze hotelkamers hadden. Zo konden we deze morgen nog enkele kleine vliegtuigen zien opstijgen en landen. Op weg naar LA kwamen we langs Los alamos die bekend staat om de uitvinding van de eerste atoombom. Bij de eerste test destijds stonden de mensen in Las Vegas niet wetend wat voor een gevaar dit kon opleveren op de daken van de hotels om deze atoomproef te zien. De mooie paddestoel die tevoorschijn kwam had achteraf gezien een heel andere uitwerking dan gedacht. Harry Trumann was destijds de opdrachtgever van dit projekt nadat de Japanners Pearl Harbour hadden platgebombardeerd. De atoombom op Hiroshima was het gevolg ervan. Wijngaarden, wijngaarden en nog eens wijngaarden passeerden wij op deze afwisselende route. wij dachten er in europa wat van kunnen, maar hier zie je echt eindig grote velden volgeplant. Vandaar dat er zo massaal Californische wijn bij ons aangeboden wordt. We zijn ook net op het juiste moment in deze omgeving want overal zien je volop de Yucca´s bloeien. Een prachtig gezicht. Ook de vele paardenranches en Argentijnse Angus runderen die massaal in de vrije natuur rondlopen trokken onze aandacht. Zodra er jong vee geboren wordt is het brandmerken de enige manier om je eigen vee veilig te stellen. In Europa wemelt het van de fietspaden. In de USA dus niet. Derhalve mag er op de vluchtstrook van een autosnelweg gefietst worden. Het leek wel een Tour de USA. Misschien wel 1000 wielrenners passeerden we tijdens onze rit richting LA. Uiteindelijk raakten we dit beeld kwijt bij een grote verzamelplaats voor de deelnmers eveneens langs de autosnelweg. Vanaf dat moment zagen we een spoorlijn die langs de kust richting LA aangelegd was. Eveneens kwamen de eerste eveneens grote citrusplantages in beeld. Omdat het subtropische klimaat dat er heerst erg aangenaam is zijn er ook vele campgrounds langs de kust ingericht waar gratis overnacht kan worden. Uiteindelijk kwamen we in Santa Barbara aan waar vele kunstenaars hun woonplek hebben gevonden. In de zomermaanden is er elk weekend wel een groot kunstfestival wat bezocht kan worden. Hier bezochten we ook het eerste klooster wat ooit gebouwd is in de USA gesticht door de paters franciscanen. Destijds waren de indianen in dienst van deze paters. Omdat ze echter geen trek hadden om voor deze paters te werken werden ze uiteindelijk bijna allemaal gedood. De hele stad Santa Maria ziet er trouwens uit als een groot park met mooi aangelegde tuinen en een weelderige planten en bloemenpracht. Deze plaats is tevens beroemd om het proces dat tegen Michael Jackson heeft plaatsgevonden en waarvoor nooit bewijs is geleverd van wat hem ten laste werd gelegd. Ook is het al de 3e keer dat we een filiaal van de Rabobank tegenkomen. Zelfs in de States zijn ze dus goed vertegenwoordigd. Een leuk weetje. In elk 5 persoons gezin rijden er 4 auto´s! In LA bestaat de autoweg uit maar liefst 2 x 8 rijstroken. In de stad zelf is er 24 uur per dag verkeersopstopping. De meeste bankovervallen worden nooit opgelost omdat de overvallers voldoende vluchtwegen hebben. LA wordt daarom ook wel vaker de stad van de bengels genoemd. Je heb twee en half uur nodig om de hele stad te doorkruisen per auto. In de buurt van LA worden er ook veel olie en gas gewonnen. Langs de kust treffen we veel zgn sneeuwvogels aan. Dit zijn de witte campers die direkt aan de kust geparkeerd staan en het strand als voortuin hebben. Dit zijn amerikanen die het hele jaar per camper rondtrekken en de plaatsen opzoeken waar het op dat moment van het jaar aangenaam vertoeven is. Een echt rijdens huis dus!!! De goldcoast zoals CA heeft zijn naam te danken aan de goudgeel gekleurde bergen die door de droogte in de zomermaanden deze kleur krijgen. De totale oppervlakte van LA stad bedraagt maar liefst 87972 vierkante kilometer. Ligt 32 meter boven de zeespiegel, een gemiddelde temperatuur van 18 graden het hele jaar door, heeft vaker met aardbevingen te maken vanwege de ligging op de andreas breuklijn, heeft een oppervlakte van 71 x 47 kilometer, bestaat uit 15 districten, telt 18,9 miljoen bewoners veelal in laagbouw ondergebracht. In de getto´s wonen 3,9 miljoen zwarten en ook hier weer vele tienduizenden daklozen. Dit dichtbevolkte gebied telt 3004 inwoners per vierkante kilometer. Als eerste stond een kort bezoek aan de Universal studio boardwalk op het programma. Een echte plastic wereld die hier gecreerd is. Het was voor iedereen wel indrukwekkend om te zien hoe de entertainmentindustrie hier zijn geld verdient. De eerste film die hier in  1908 gedraait werd was de Graaf van Monte Cristo en was meteen een groot succes. Een Jood was de eerste die een filmstudio gebouwd heeft. Daarna volgden er veel meer aangetrokken door het succes. Ook de hullahoop werd hier uitgevonden evenals de firma Mattel met de wereldberoemde Barbiepoppen. Daarna reden we richting Hollywood boulevard met een lengte van 11,3 km en 3000 sterren op de grond waarin de beroemde film en muzieksterren vernoemd worden. Sinds 1927 is er een academy voor de oscars. We kregen ruimschoots de tijd om rond te lopen op hollywood boulevard. We bezochten o.a. het Kodakcenter waar jaarlijks de oscars bekend gemaakt worden. Ook de Hollywood bowl een openlucht muziektheater met 18000 zitplaatsen werd met een bezoek vereerd. Playboy had er binnenkort een voorstelling. Ook konden we her en der op de bilboards zien welke filmproducties er binnenkort in premiere gaan. Destijds verkochten de boeren hun grond aan de celebretys die zich er vestigden. De naam Hollywood komt af van de Elix ofwel hulst met rode bessen. Een onroerend goed handelaar gaf in 1923 deze naam aan deze heuvel nadat hij hem aangekocht had en hem wilden verkopen aan de potentiele kopers. Nadat de berg was volgebouwd haalden men deze letters weer weg. De inmiddels toestromende toeristen kwamen aan in LA en waren op zoek naar deze letters tegen de heuvel. Daarom heeft men ze ondanks de beeindiging van de bouwactiviteiten toch weer teruggeplaatst. Tot op de dag van vandaag staan ze er nog steeds.

Verder kwamen we overal de prachtig bloeiende Jackajanda bomen tegen die iets weg hadden van seringenbomen. Beverly Hills was trouwens vroeger ook rijk aan olie en water. Bij het samenvoegen van de diverse districten willen zij derhalve niet meewerken aan deze samenvoeging. Derhalve is er een enorm waterkanaal gebouwd wat de stad nu constant van water voorziet. Huisnummers bestaan hier nooit uit 2 cijfers maar uit 4 Van noord naar zuid de oneven en van oost naar west de even nummers. Oplopennd van laag naar hoog komende vanuit het centrum. Ook kwamen we oog in oog met het huis van Steven spielberg die op een van de heuveltoppen een prachtig huis liet bouwen met maar liefst 24 kamers! Daarna liepen we rond op sunsetboulevard waar de rich en famous hun inkopen doen. Onze creditkaarten hadden een te lage limiet om een winkel binnen te gaan en maar iets te kopen. Heel extreem is het verhaal dat je soms een restaurant binnenloopt dat maar een paar tafels bezet heeft en waar men doodleuk zegt dat er geen plaats heeft. Vermogende mensen reserveren soms een restaurant voor een heel jaar af om er ongestoord te kunnen dineren! Het is dus echt zien en gezien worden in deze winkelwijk, wellicht de duurste van deze aardbol. Geen enkel prijskaartje is er te zien. Is voor de sterren ook niet belangrijk. Ze trekken gewoon hun rijk gevulde creditcard. Vanavond nemen een aantal van ons deel aan een lichttour door de stad. Morgen staat er een dagtocht naar San diego op het programma.

Verslag dag 5 zaterdag 11 juni 2011
Deze dag die eigenlijk als vrije dag stond door verschuiving van het programma werd door ieder van onze groep benut om mee te gaan voor een volle dagtocht naar San Diego. Gisteravond waren de meesten ook nog meegeweest met de lichttour naar LA. Als eerste werd een bezoek gebracht aan het fraai verlichte Hollywood boulevard. Daarna werd een langere stop gemaakt bij een marktgebied met talloze winkles en een uitgebreide keuze aan restaurants van allerlei nationaliteiten. Bij de ingang van deze markt stond een tankstation uit vervlogen tijden dat er uit zag alsof het nog elke dag gebruikt werd met ook een auto uit deze tijd die bij de pomp stond om getankt te worden. Daarna ging het verder bergopwaarts waarbij we ook nog enkele woningen van bekende Amerikanen passeerden. Uiteindelijk kwamen we bij het planetarium aan waar tevens een groot sysmografisch instituut gevestigd was. Hier hadden we een prachtig uitzicht op de skyline van LA en Beverly Hills by night. Op de weg naar beneden werd er een stop gemaakt bij het futuristische Walt Disney theater en het operagebouw van LA. Hier stond o.a. een delftsblauwe roos geschonken door Nederland met een doorsnee van maar liefst 27 meter in mozaik uitgebeeld. Placido Domingo is de manager van dit theather waar met grote regelmaat optredens zijn van wereldberoemde muzikanten en zangers. De delftsblauwe roos maakte deel uit van de zgn Blue ribbon garden.

Na ons ontbijt in het mexicaanse hotel wat ons onderkomen is in LA vertrokken we om 8.15 uur richting San Diego. De stad leek wel uitgestorven op deze zaterdagmorgen. Ook de autosnelweg met maar liefst 2 x 8 rijbanen waarvan er maar liefst 16 verschillende zijn in LA was erg rustig op deze ochtend. Onze eerste stop deze ochtend was bij de zgn kristallen kerk met zijn 10.000 ramen! Speciaal voor onze groep was er iemand die de deur van dit enorme complex opende. Een enorm modern gebouw met 2500 zitplaatsen en 27.000 orgelpijpen trok aan onze ogen voorbij. Elke zondag zit deze kerk afgeladen vol en kan er over de hele wereld naar deze dienst gekeken worden. Ook in Nederland. Vanwege de grote belangstelling is er om de kerk heen die trouwens voorzien is van een enorme parkeergarage onder de kerk en gesponsord word door de bezoekers die een vaste stoel met hun naam erop gesponsord hebben, is er een zgn. in/car warship een soort drive inn moviepark waar mensen op grote schermen de dienst vanuit hun auto kunnen bijwonen onder het genot van koffie en broodjes die ze zelf meebrengen! Om de kerk heen staan prachtige kunstwerken en bronzen beelden. Zelfs jezus loopt er over het water. Het reinigen van alle ramen kost zo,n 80.000 dollar per keer.

Omdat de gemiddeld 3,5 miljoen gevangenen de Amerikaans staasburger ongeveer 40.000 Dollar per persoon per jaar kosten worden ze ingezet om ook de snelwegen te onderhouden. Zodoende brengen ze toch nog wat geld in het laatje. Vanwege de hoge boetes en straffen op het besmeuren met graffiti zie je dit hier ook niet veel terug. De taakstraf bestaat naast het betalen van een flinke boete uit het wegschilderen met een grote emmer verf en een minimaal klein kwastje zolang totdat de sherrif het voldoende goed vindt weggewerkt. Een volgende keer halen ze het niet meer in hun hoofd om dit nog een keer te doen! De grote snelwegen hebben speciale rijstroken voor auto´s met 3 personen aan boord. Ook is er een speciale rijstrook voor bussen om de doorstroming te verbeteren. Er is een boete van 370 dollar voor het overtreden van de verkeersregels met daarnaast een aftrek van punten op je rijbewijs. Iemand zonder auto in de USA heeft geen status dus….  Bijna alle buitenlandse merken auto´s worden inmiddels in de USA zelf geproduceerd. Chauvinistisch als de Amerikanen zijn willen ze alleen auto´s kopen die in eigen land geproduceerd worden. Autofabrikanten hebben hier handig op in gesprongen door de fabrikage voor de Amerikaanse markt hier te laten plaatsvinden. Omdat hiermee werkgelegenheid gecreerd wordt zijn de Amerikan bereid een buitenlandse auto te kopen. Op het vervuilen van de autosnelwegen staat een boete varierend tussen 1000 en 2500 dollar. Dan laat je het wel uit je hoofd om iets uit je autoraam te gooien. Wie zich in Amerika aanmeld voor het leger is voor altijd een militair. D.w.z. zodra men het leger verlaat en er is een brandhaard ergens in de wereld is men verplicht op te komen draven om mee te helpen aan deze oorlog. Ook al heeft men een goede funktie, dan nog is men verplicht de baan vaarwel te zeggen en het leger te dienen. Vanwege de nabijheid van de Mexicaanse grens is er nabij San Diego een controleplaats waar alle trucks komende uit de richting van Mexico richting CA minitieus gecontroleerd worden. Invoer van agrarische produkten is sowieso uit den boze. Vaak worden echter ook illegale Mexicanen aangetroffen die de grens over willen. Rijdend richting San diego passeren we een enorm militair oefengebied waar de meesten Amerikaanse militairen gedrild worden om ingezet te worden. Kilometers rijdens we met links en rechts van ons militaire terreinen en gebouwen waarvan het meest nog niet eens zichtbaar is. Ook de wet op het nier roken is hier veel strenger omdat het de burgers die niet roken alleen maar veel geld kost. Op de meeste openbare plekken mag dan ook helemaal niet gerookt worden. Ook iets anders bijzonders is het feit dat miljoenen Amerikaanse burgers in zgn mobile homes wonen. Een gemiddelse US burger verhuis nl. 16x in zijn hele leven! Bij aankoop van een mobile home mag hij binnen 10 jaar verhuizen zonder hiervoor te hoeven betalen zolang het een staat is die grenst aan de staat waar hij woont! Deze kosten zijn bij de aankoopprijs inbegrepen. De gemiddelde levensduur vabn een mobile home dat variert in de prijs van 50.000 tot 200.00 dollar bedraagt ongeveer 20 jaar! Bij ons zouden mesen die in een mobile home wonen betiteld worden als zigeuners. Hier is dat een levenswijze. Een doorsnee Amerikaan trouwt gemiddeld 6x in zijn leven. Huizen in de USA hebben geen kelders. Derhalve wordt de auto buiten geparkeerd en de garage als kelder gebruikt. Deze puilen dan ook vaak helemaal uit.

De volgende bezienswaardigheid op de route naar San Diego is La Joja. Een missiepost van de franciscanen van vroeger. Mensen in deze plaats zijn allemaal heel sportief en leven in een heel gezonde omgeving waardoor hun levensduur verlengt wordt. Voor de Mormonen tempel die we passeren heeft Bryce Canyon model gestaan. Momenteel wonen er 28,4 miljoen mensen met dit geloof in de USA. In deze gezonde plaats heerst een gemiddelde temperatuur tussen 18 en 22 graden. Ook hier valt de enorme bloemenpracht wederom erg op. Iets verderop liggen enorme hallen waar ooit de Spirit of St. Louis gebouwd is waarmee Charles Lindberg in 33 uur van de USA naar Europa gevlogen is. Ondanks de lange reistijd had hij nog zoveel brandstof in zijn vleugels dat hij nog veel verder had kunnen vliegen. Net voor San Diego maken we een stop bij een kustplaats die niet bekend is bij de toeristen. Hier liggen massa´s zeehonden zgn seals lekker te luieren op de rotsen of op het strand. Milieuactivisten verzoeken iedereen om de dieren met rust te laten. Ook was men bezig een haai die het voorzien heeft op deze mooie dieren die in allerlei kleuren te zien waren, te slachten. De zeehonden worden in dit jaargetijde veel door de killersharks gedood. Aangekomen in San Diego rijden we over een speciale brug van 3,5 kilometer hoog over de baai. Het is een een speciale brug die bij een eventueel bombardement op zgn pontons meteen verwijderd kan worden zodat de marineschepen toch kunen uitvaren. San Diego is nl het kloppend hart van de Amerikaanse marine. Een kuststrook van maar liefst 72 kilometer herbergt alle marine eenheden van de usa. Vanwege de momentele inzet in vele brandhaarden in de wereld is nagenoeg de gehele vloot onderweg in de wereld. SD heeft zelf 1,1 miljoen inwoners. De gehele metropool 2,4 miljoen. Ook dit gebied wordt vaak getroffen door aardbevingen. Derhalve ook hier weer alles van hout gebouwd behalve de hoogbouw. Daarna rijden we door naar het Corona hotel. Dit is het eerste hotel dat hier ooit gebouwd is. Helemaal van hout met maar liefst 700 kamers! Geopend in 1888 en nog steeds helemaal in optima forma. Een suite huren kost hier maar 12000 dollar per nacht. We hebben de gelegenheid om het hotel van binnen te bekijken wat ook echt de moeite waard is. Dit hotel is vaak het decor geweest voor het draaien van vele films. Behalve de grootste marinehaven ter wereld beschikt San Diego ook over 170 kilometer zandstrand. Bijzonder is ook dat er geen speciale bouwregels waren en zijn. Iemand die particulier wil bouwen kan zijn gang gaan. Als zijn huis maar niet hoger wordt dan het hoogste punt in zijn direkte omgeving. Door de aanwezigeheid van de marine zijn het dan ook deze mensen die hier veelal een woning bezitten. Bijzonder is dat de grote winkelstraat zoals het vroeger heel gewoon was nog verlicht wordt dmv gaslampen. In San Diego werd trouwens ook de eerste elektrisch verlichte kerstboom ontstoken evenals de elektrische schakelaar aan de muur. De meest futuristische gebouwen vindt men in het nieuwe centrum van de stad. De meeste met een hotelvoorziening. Na de lunch bezoeken we het fraaie havengebied met naast heel veel kunstwerken ook een 5/tal aanlegplaatsen voor grote cruiseschepen. Verder liggen er een aantal vaartuigen uit de geschiedenis zoals een russische onderzeeboot, een stoomboot en het pronkstuk het enorme vliegdekschip de Midway die als museum is ingericht. aansluitend rijden we door naar het enorme stadspark Balbao van San diego dat in 1914 ingericht was voor de wereldtentoonselling. Heden ten dage vindt je er tal van musea in een prachtige omgeving. Vandaag aan het begin van de zomer schoolvakanties waren er tal van culturele activiteiten te zien. Een perfekte plek om te recreeren!. Het hele gebied is maar liefst 549 HA groot. De toegang tot al deze musea is vrij! Als herinnering aan de expo van destijds ziet men er nog een aantal voorbeelden van huizen uit de hele wereld. Deze lokatie veelal in barokstijl wordt ook veelvuldig door a.s bruidsparen als trouw en fotolokatie gebruikt. Ook wij waren hier getuige van. Onze laatste stop was old town waar destijds in 1846 4 jaar voordat mexico CA overdoeg aan de USA als 51e staat. Dit oude stadsgedeelte is geheel in Mexicaanse stijl gebouwd en ademt een heel gezellige sfeer uit. Jammer was dat we overal kort de tijd hadden om een goede indruk te krijgen van het geheel. Een reden temeer om wellicht nog eens terug te keren in de toekomst. Daarna ging het weer richting LA via een rit over een van de enrome highways.

Verslag dag 6 zondag 12 juni 2011
Om 6.15 uur liep vanochtend het hotelwekkertje af omdat we weer een stuk verder gingen op onze rondreis. Koffers op tijd voor de deur, ontbijtje en klokslag 8.15 uur reden we weg bij ons hotel. Omdat LA een echte wereldstad is duurde het geruime tijd alvoren we in het buitengebied waren. Onze eindbesstemming voor vandaag Las Vegas ligt op ongeveer 500 kilometer verwijderd. Het was vroeger de warmste plek in de USA. Tegenwoordig is het de derde warmste plek geworden. Phoenix Arizona prijkt nu bovenaan. LV ligt op 760 meter boven de zeespiegel. Onderweg passeerden we een spoorweg met daarop rijden een superlange goederenwagon. Een trein met 16 locomtieven met tot 300 wagons soms wel uit 3 verdiepingen bestaand rijdt met grote frequentie over dit trajekt wat bestaat uit vulkanisch gebied dat tussen de 1,8 en 1,9 miljard jaren oud is. Een woestijn hoeft niet alleen droog te zijn want de omgeving waarin we rijden is groen begroeit en op de achtergrond zelfs bergtoppen met sneeuw erop. In de Mojave woestijn wat steen betekent leven de bewoners van de mijnbouw. Het grootste gedeelte is echter militair terrein. Hier zou in het verleden ook een UFO geland zijn. E.T. van Steven Spielberg is n.a.v. deze gebeurtenis gemaakt. De mijbouwers winnen er uranium, kolen, koper, borax, zilver en edelstenen. De beroemde Airforce space base heeft hier ook zijn plek. Bij slechte weersomstandigheden in Florida landt hier de spaceshutle en wordt dan bovenop een boeing 747 bevestigd en teruggebracht naar cape canaveral. CA bestaat zoals reeds eerder beschreven uit 2-3 woestijn en 1-3 akkerland wat gedeeltelijk onttrokken is voor bewoning. Nadat we een tijd door een mooi berglandschap gereden zijn wordt de omgeving steeds vlakker. Een bijzondere en dure edelsteen die hier gevonden wordt is de rode opaal. Na enige tijd verder rijden bereiken we het spookstadje Calico wat mozaik betekent.  Nadat het stadje na verloop van tijd vanwege de grote ontberingen om zilver te vinden verlaten werd, heeft knottsberrie farm het als attraktie geopend. Omdat het niet het beoogde resultaat had is het sinds enige jaren overgedragen aan de gemeente waaronder Calico valt. Ook de omgeving van Calico is allemaal militair terrein. In de USA zijn er 4 staten waar gegokt mag worden. Daarnaast hebben de indianen woongebieden dit privilege ook. De inwoners van elke staat bepalen zelf uiteindelijk of er in hun staat gegokt mag worden. Ook missisippiboten en cruiseschepen zijn uitgesloten van dit verbod. Inmiddels passeren we een douanecontrole waarvoor kilometers lange rijen auto´s in slakkengang naartoe rijden. Hier wordt gecontroleerd op drugs en gewonnen casinogelden waarover men in de USA belastingen moeten betalen van 34 procent. Op de vele drooggevallen zoutmeren wordt vaak aan desertracing en dragracing gedaan. OOk heden ten dage is er nog veel mijnbouw in de woestijn. Het plaatsje Baker met zijn 600 inwoners is er een goed voorbeeld van. Nagenoeg iedereen is werkzaam in deze uit 97% mexicanen bestaande bevolking. De naam Baker betekent trouwens letterlijk gateway naar death valley.

Het is onvoorstelbaar dat er een 3 baans weg door dit woestijngebied aangelegd is die echt ook op deze zondag goed bezet is. Een stuk verder zien we opeens massa´s Yoshua bomen staan. Deze zitten vol met proteinen waardoor het vroeger mogelijk was enkele weken zonder watervoorraad toch te kunnen blijven leven door het eten van het vruchtvlees van deze boom. Inmiddels naderen we de grens van de staat Nevada. In 1864 toegevoegd als de 36e staat van de VS De hoofdstad is Carlson City met 42.500 inwoners. In totaal herbergt Nevada 2,9 miljoen inwoners waarvan 1,9 miljoen in Las Vegas. 70% van de totale zilverproduktie wordt hier gewonnen. Echter de hoofdinkomsten komen van de casino´s. Het woord Nevada betekent trouwens bedekt door de sneeuw. In 1864 werd Nevada de 36e staat van de VS. Hoofdstad is Carlton  City met 42.500 inwoners. In 1840 kwam een groep Spanjaarden richting dit gebied en kwamen niet verder door droogte en uitputting dan de rivier de Las Vargas. Vandaar de naam Las Vegas. In 1855 waren de Mormonen de eerste bewoners. Zij bouwden een postkoetsroute van Salt Lake city naar Los Angeles. Daarna waren ook zij degenen die de spoorlijn gebouwd hebben. Gelukszoekers kwamen via deze spoorlijn naar  deze streek om goud te gaan zoeken in Californie. In 1951 werd met veel tumult het gokken en de prostitutie verboden in deze staat. De bouw van de wereldbekende Hooverdam die Californie van permanent water moest voorzien starte in 1931 en zou oorspronkelijk 12 jaar duren. 10.000 mensen werden ingehuurd om deze gigantische klus te klaren. Om deze werklui die 6 dagen per week aan het werk waren toch enig vertier te geven werd het gok en prostitutieverbod opgeheven. Uiteindelijk duurde de bouw slechts 4 jaar en kwamen al deze mensen vroegtijdig zonder werk te zitten. de maffia die inmiddels ook aanwezig was heeft via een volksafstemming afgedwongen al deze mensen werk te bieden door er casino´s te bouwen. Echter er zou geen cent van de winst afgedragen hoeven te worden aan de staat. Aan het begin van de grensovergangen naar de staat Nevada staan ook overal casino´s die bedoeld zijn om de mensen die niet zo ver willen rijden toch de mogelijkheid te geven een gokje te wagen. Echter er moet wel 34% belasting over de opbrengst afgedragen worden. Daarom zijn er zeer regelmatig grenscontroles om zwart geld te voorkomen. Tot op vandaag is de groei van de casino´s niet te stuiten. In 1995 was er een jaaromzet van 385 miljard dollar. In 2000  trok de stad het record aantal van 200 miljoen bezoekers. Het grootste casino heeft maar liefst 24.500 kamers! Het gemiddelde aantal medewerkers bedraagt tussen de 14.500 en 28.000 medewerkers per casino! De grootse uitbetaling in 2010 was bij het Bellagio. Met een inzet van 75 dollarcent won iemand 213,5 miljoen Dollar. Er zijn 2 niveaus wat betreft het gokken. De straatcasino´s voor jan en alleman hebben een maximale inzet van 87.500 dollar. op de bovenste etages van de hotelcasino´s die alleen bezocht worden door de aller rijksten geldt geen maximum inzet. De grootste gokkers bij het gewone volk zijn de vrouwen die 90% uitmaken. Bij de grote gokkers zijn het de Aziaten op de 1e plaats en de zuid amerikanen op de 2e plaats. Het spitsuur in de casino´s is tussen 23.00 uur s´avonds en 5.00 uur s´morgens. Enkele jaren geleden was de strip nog ongever 5 kilometer lang. Inmiddels is hij meer dan 30 kilometer lang! Rond 15.00 uur kwamen we aan in Las Vegas en konden we inchecken. Met onze koffers in de hand liepen we midden door het casino naarf onze hotelkamers. Dit was wellicht bedoeld om alvast te wennen aan het gokken aan een van de tafels of fruitmachines. Vanavond gaan we Las Vegas onveilig maken. Paul neemt de groep op sleeptouw voor een bezoek aan een aantal van de grote gokpaleizen met ook veel entertainment voor de niet gokkers.

Verslag dag 7 maandag 13 juni 2011
Nadat we gisterenavond tot middernacht op de zgn strip waren geweest met alleereerst een uitgebreid dinerbuffet in het flamingocasino met echte flamingo´s in de hoteltuin, liepen we over de kleurrijke neon verlichte strip richting treasure island. Elke avond wordt daar enkele keren een piratenshow opgevoerd waarbij een schip met meiden het opneemt tegen een schip met stoere mannen. Deze show die elke keer duizenden bezoekers trekt per keer is specaculair te noemen, want behalve het nodige vuur en vuurwerk zinkt een van beide piratenschepen volledig onder water! Door de enorme drukte duurt het na afloop even voordat je de bezoekersplek kunt verlaten. Daarna liepen we weer verder en passeerden we o.a. Ceasars Palace waar Celine Dion 5 dagen per week een grote show heeft in het colloseum speciaal voor haar gebouwd. De duurste kaarten kosten rond de 1200 dollar per stuk! Een rondwandeling door het immense shoppingcenter met alle grote merken, een wolkenhemel en de nagebouwde trevifontein leverde weer bewonderende blikken op. Wat ook op val t is dat de toiletten in alle casino´s spiksplinter chique en kraakhelder schoon zijn. Daarna was het inmiddels bijna middernacht en namen we de shuttle weer terug naar ons hotel net buiten de strip. De volgende ochtend mochten we uitslapen! Om 10.00 uur zouden we ons verzamelen bij de hoofdingang. Het was niet voor iedereen mogelijk dit tijdstip bij de ingang te zijn. derhalve namen we de shuttle van even na 10.30 uur richting de strip. Als eerste werd een stop gemaakt bij de half price ticket shop. Hier werden na onderling overleg kaarten  voor de adultshow van circue de soleil Zumanity gekocht. Wat de inhoud ervan zou zijn was nog niet bekend. Daarna liepen we richting de Venetian waar we binnen op de 2e verdieping een copie van Venetie tegenkwamen met o.a het dogenpaleis, de rialtobrug, het Sant Marco plein en een canal grande waarop je met gondelboten een tocht kon maken! Aangekomen bij het San Marco plein was er net een komische opera voorstelling gaande die vol verbazing bekeken werd. Live gezongen en met een mooie act. Ook hier weer veel chique winkels met alle grote merken. Daarna even geshopt voor het vocht op peil te brengen en de aankoop van het e.a.a. Via een van de loopbruggen over de strip gingen we naar de overkant waar we uiteindelijk bij een moderne futuristische ufo achtige shoppingmall de bus namen richting het zuiden van de strip. Onze volgende bezoekplek was het Luxor waar in een reusachtige piramide aan de binnekant hotelkamers zijn gemaakt. Een heel bijzondere constructie. Hier werden zowel Marij alsook Jeu getrakteerd op een verjongingskuur! Daarna reden we met de skytrain naar Mandaly bay. Een wederom schitternde omgeving kwam ons tegemoet. Er was een Expo gaande waar ook endemol vertegenwoordigd was. Met de skytrain reden we van hieruit richting Excalibur. Dit casino heeft als thema de middeleeuwen. De volgende bestemming was NEw York waar een achtbaan door het gebouw raast. Hier gingen we eerste de kaartjes afhalen voor de show. Daarna wederom naar buiten voor een oversteek naar MGM Grand tot voor kort het grootste casino met maar liefst 5005 kamers. Bij het casino lagen 2 dierenverzorgers samen met de twee leeuwen in de kooi te relaxen! Omdat het MGM grand een erg luxe buffetvoorziening had zijn we uiteindelijk naar het Excalibur uitgeweken voor het avondeten wat wederom enorm uitgebreid was voor 20 dollar omgerekend 14 euro per persoon incl. onbeperkt softdrinks. Daarna weer terug naar New York voor onze avondvoorstelling van Cirq du soleil Zuminity. Het bleek een toch meer erotisch tintje te hebben dan we hadden gedacht, maar toch wel echt Cirq du Soleil met hoogstaande acrobatie zoals 2 nymphen in een waterbak die verbazingwekkende capriolen uithaalden, een slangenman die zich in allerlei onmogelijke bochten kon wringen, regelmatig opgeleukt door een ondeugende schoolmeisje en dito jongen die het publiek gebruikten om een stukje leuk entertainment te maken. Verder was het zoals Cirque du soleil betaamd een kwalitatief hoogstaand spektakel. Natuurlijk werd ook hier het publiek vooraf al bij de show betrokken wat de nodige hilariteit veroorzaakte. Zo waren er bijv. twee flink uit de kluiten gewassen dames met een flinke voorgevel en dito achterkant die door de rijen liepen als serveerster en hapjes uitdeelden. Omdat ze soms niet bij iemand uit de andere rij konden hingen zo of met hun boezem of met hun achterwerk in het gezicht van een van de gezetelde mannen. Dit liep ook als een rode draad door de overignes fantastische show heen met hoogstaande artiesten. Ook het theater waar de show plaatsvond was bijzonder sfeervol. Na afloop liepen we door diverse nieuwe casino´s met een werkelijk schitterende entourage die je in Europa echt nergens aantreft. Ook aan de architektuur van de casino´s zijn geen grenzen gesteld. Bij het cosmopolitan bijvoorbeeld was een rastaurant aan de buitenkant helemaal bekleed met nep swarovski kristallen. Even verdrop had een grote kledingzaak als eyecatscher zijn hele etalage volgezet met alle merken oude naaimachines uit de gehele wereld. Richting het Bellagio lopende boften we met een prachtige waterfonteinenshow die net begon toen we er langs liepen. Natuurlijk ook nog even binnen gekeken bij dit fraai luxe casino. Inmiddels was het alweer half 11 en vond iederen het weer tijd om huiswaarts te keren. Morgenvroeg om 6 uur loopt de wekker al weer af. Dan rijden we verder richting de Grand Canyon.

Verslag dag 8 dinsdag 14 juni 2011
Wederom lekker vroeg uit de veren. Om 6.00 uur liep de wekker af en vanaf 7 uur konden we gaan ontbijten. De meesten van ons stonden al netjes in de rij totdat het buffet open ging. Nadat we vertrokken waren konden we nog even een laatste blijk werpen op de stad des verderfs zoals LV ook wel genoemd wordt. Even buiten de stad passeerden we een vrouwengevangenis met wederom een eigen vliegveld om de gedetineerden af en aan te voeren. De tijd in LV is letterlijk omgevlogen. Na enige tijd rijden paseren we de staasgrens met Arizona. Slechts 295.000 A groot en daarmee de 6e in groote. Het wordt ook wel de valentijnsstaat genoemd want deze is op de 14e februari erbij gekomen. Arizona betekent letterlijk jonge bron. De hoofdstad is Phoenix met 1,7 miljoen inwoners. totaal wonen er in deze staat slechts 2,3 miljoen. We rijden inmiddels door de vallei van het vuur. Ook wel zo genoemd vanwege de enorme hitte in de zomermaanden. Phoenix is ook de warmste plek van de USA. We rijden door een kloof wat een voormalige rivierbedding is geweest met om ons heen gigantische rotspartijen. Niet veel later passeren we alweer een staatsgrens nl. die van Utah wat zoveel betekent als de mensen van de bergen. met een oppervlakte van 219.888 vierkante kilometer de 11e staat in groote. De grootste stad is Salt lake City met 268.000 inwoners. Utah is als 45e ataat destijds toegevoegd aan de USA. Het is vooral een industriestaat met als andere grote steden Ogan, Logan en ST. Geoerge. In totaal heeft deze staat echter slechts 2,1 miljoen inwoners. Dus erg dun bevolkt. Deze staat herbergt erg veel mormonen als burgers. Hun kerken zijn door de witte kleur erg herkenbaar. Deze staat heeft een enorme ijzerertsrijkdom. Tijdens onze eerste stop moest de klok een uur vooruit omdat we in een andere tijdzone gereden waren. Uiteindelijk zullen we vandaag eindigen op ongeveer 3000 meter boven de zeespiegel. Op sommige plaatsen is zelfs nog sneeuw te zien. Prachtige landschappen trekken aan ons voorbij met veel bergplateaus. Het wordt ook wel het land van de dinosauriers genoemd. Het gebied bestaat uit lava en uitgewerkte vulkanen. Beroemd zijn de Texas longhorn koeien die hier volop rondgrazen. We rijden door een dorpje waar men al voorbereidingen heeft getroffen voor independenceday op 4 juli a.s. Er hangen al volop vlaggen aan de straatkant. Op het verbranden in het openbaar ervan staat een straf!. De 13 rood-witte strepen op deze vlag stellen de 13 kolonien van de USA voor. De sterren de 50 staten. In dit stadje Rockville branden trouwens de straatlampen 24 uur per dag. Vanwege de hevige sneeuwval is het soms wel 2 maanden afgesloten van de buitenwereld. Zomer is het een geliefd toeristenoord. Staatsparken zijn door de staten in kwestie zelf gesticht. Nationele parken worden vanuit Washington aangestuurd. De rangers zijn de grootste bazen in de nationale parken. Zij nemen alle beslissingen. De indianen waren de eerste bewoners van dit gebied gevolgd door de mormonen. Even later rijden we het Zion nationaal park binnen. Het onderhoud is ontzettend kostbaar vanwege de vele aardverschuivingen. Derhalve wil men de tarieven vanaf volgend jaar flink opschroeven naar 65 dollar per auto en 750 dollar per bus. Hiermee hoopt men het aantal bezoekers drastisch in te perken. Vanwege de beperkte toegankelijkheid is er zelfs tot op 3000 meter een rijke vegetatie. De lucht is hier nog helemaal zuiver en de enorme warmte en UV straling dragen er ook aan bij dat de planten volop groeien en bloeien. Ook de afwezigheid van enige industrie is een belangrijke faktor. Een ander verschijnsel is dat de wolken door de enorme warmtestijging van onder plat zijn. Vervolgens rijden we door een tunnel van 1,7 kilometer die zo smal is dat er geen 2 voertuigen gelijktijdig door kunnen. Derhalve dient dit bij toerbeurt te gebeuren. Om er zeker van te zijn dat er geen auto meer in de tunnel zit neemt de laatste auto een wit stokje mee dat hij bij de uitgang aan de andere kant weer afgeeft. Het is indrukwekkend wat gletschers voor een schitterend landschap kunnen zorgen na miljoenen jaren. Ondanks de grote hoogte waar we rijden groeien hier volop bomen in de gletscherspleten waar zij hun water vandaan halen. Het zgn mozaik landschap waar we vervolgens doorheen rijden herbergt prachtige pinus bomen die wel tot 800 jaar oud kunnen worden. Op de hoogvlakte die we daarna passeren zijn volop ranches met paarden en buffels die op deze hoogte goed kunnen leven. De naamgever van Bryce Canyon is de schotse zeilmaker Bryce die hier als eerste buitenlander zich vestigde. Op een volgend gedeelte van deze meer dan prachtige tocht passeren we grote zandsteen monumenten. Dan wisselt het landschap opeens in een rode kleur met prachtige afgeronde steenformaties. In de red Canyon is het belangrijkste monument het peper en zout stel dat we naderen en waar we ook een fotostop maken. Het bijzonder van deze omgeving is dat de wolken hier aan de onderkant vlak zijn. Dit komt door de opstijgende warmte die dit veroorzaakt. Waar het gesteente intensief rood gekleurd is betekent het dat er veel ijzer in deze rotsen zit. En dan te bedenken dat we door een gebied rijden wat oorspronkelijk zeebodem was! De volgende stop die we maken is in Bryce canyon national park. Nabij ligt een lokaal vliegveld wat niet alleen gebruikt wordt bij calamiteiten als het weer eens flink ge onweerd heeft, maar ook als aanvliegplaats voor vliegtuigjes vanuit Las Vegas voor een dagtocht naar o.a. Bryce Canyon. Wat we hier zien is echt enorm imposant. Het lijkt net of dit gemaakt is met mensenhanden, maar niets is minder waar. Dit moet je met eigen ogen gezien hebben om het te geloven. Bij sunrise en sunset view kunnen we dit wonder van de natuur met eigen ogen aanschouwen. Daarna gaat het even goed mis. De afspraak was om 16.50 uur bij de bus voor vertrek. Echter een van onze gasten Jeu Smeets ontbrak. Nadat de bus nog extra 10 minuten gewacht had is Paul achtergebleven om de andere passagiers de andere twee uitzichtpunten niet te ontnemen. De parkranger werd ingeschakeld omdat Jeu kort voor vertrek van de bus nog gezien was. Hij ging op zoek in de richting waar hij het laatst gesignaleerd was. Uiteindelijk kwam hij bijna een half uur later aangerend met het verhaal dat hij de weg kwijt was geraakt. Hij had nog een lift van iemand gehad. Hij schrok dat de bus al weg was. Maar toen hoorde hij Paul roepen en was het eind goed al goed. De bus pikte ons een uur later weer op voor transfer naar ons hotel. Door een overboeking hadden wij het geluk in de suites van het hotel ondergebracht te worden. Schitterende nieuwe kamers net 4 jaar geleden gebouwd. Jammer genoeg kunnen we hier maar 1 nacht blijven er is er morgen weer een vroege wake up call om 5.45 uur want de dagtocht morgen heeft ook alweer 500  kilometer in het vooruitzicht. Maar het is absoluut waard. Zoveel indrukken als we opdoen in een hele vriendelijke wereld. De komende dagen staat ons nog veel meer moois te wachten.

Verslag dag 9 woensdag 15 juni 2011
Wederom vroeg uit de veren. De wekker liep om 5.45 uur alweer af. Gisterenavond tijdens het avondeten troffen we een serveerster die getrouwd was met een man die uit hilversum kwam. We vroegen haar hoe het met de hoogte van de salarissen zat. In Las Vegas waren de lonen een stuk hoger dan elders. Het minimum loon was ongeveer 8 dollar terwijl in Bryce Canyon de salarissen op 5 dollar lagen. Bovendien was de belasting op het loon in LV minimaal terwijl in de andere staten ook nog belasting afgedragen moest worden. Pensioen krijgen de meeste Amerikanen met 62 jaar waarvoor zij gedurende hun loopbaan al sparen. In haar geval kreeg zij straks ongeveer 600 dollar per maand. Geen echte vetpot dus. We rijden een stuk terug over de route die we gisteren gereden hebben. Na enige tijd wederom door een prachtig en afwisselend landschap gereden te hebben komen we in de buurt van Lake Powell genoemd naar een voormalig kolonel die dit gebied als eerste betrad. Hier is men in 1954 begonnen met de bouw van een stuwdam de 2e na het grote hooverdam projekt waar men 4 jaar bouwtijd voor nodig had. Dit projekt duurde maar liefst 10 jaar en is kleiner van omvang. In dit gebied leven zo ongeveer 886.000 Apache indianen. Vroeger leefden er in totaal 12.1 miljoen! Hiervan bleven er na de massale afslachting in totaal nog 1,2 miljoen over. De total omtrek van Lake Powell is 446 kilometer. Mormonen zijn in alle staten van de vs vertegenwoordigd. Polygamie wordt nog steeds bedreven. Mormonen roken niet en drinken geen alcohol. Eten veel fruit. Door de Polygamie zijn er meer vrouwen dan mannen binnen deze geloofsgemeenschap. De eerste vrouw waarmee een mormoon huwt bepaald wat er binnen het huwelijk gebeurt. Een mormoon kan wel tot 7 vrouwen hebben. Elke dag slaapt en eet hij met een andere vrouw onder hetzelfde dak. Deze huizen heb dan vaak ook meer schoorstenen!. Vaak zijn mormonen ook hoog opgeleid en zakelijk ingesteld. Ook kent de usa door de loop van de geschiedenis veel Joden tot zijn inwoners. Er is bij de mormonen families een groot verschil in leeftijd binnen een familie. Als je toe wilt treden tot deze sekte dan dien je echt alles af te geven en de eerste jaren als missionaris te leven. Elke mormoon spreekt meerdere talen. Men dient naast zijn dagelijkse bezigheden ook vrijwilligerswerk te doen. De winterspelen in Salt lake city hebben wel voor veel oproer gezorgd binnen de sekte. Er bleek namelijk smeergeld betaald te zijn aan het olympische commitee om de winterspelen naar SLC te halen. Dit met de bedoeling om meer leden te krijgen. Dit is uiteindelijk ook wel gelukt alleen met een grote kater achteraf. De mormonen vormen een grote economische grootmacht in de USA. Momenteel wonen er 28,4 miljoen mormonen in de USA. 87,5 miljoen katholieken, 56,5 miljoen protestanten, 58,5 miljoen baptisten, 2,8 miljoen joden en diverse splintergroepen en andere sekten.   De omgeving waar we nu doorheen rijden was ooit een groot binnenmeer. De Coloradorivier vindt zijn oorsprong in de Rocky Mountains en is in totaal 2300 kilometer lang. De indianen in dit gebied zijn in de zomer te vinden op de bergplateaus op jacht naar wild. In de winter trekken ze zich terug langs het water op jacht naar vis. Veel indianen spreken Engels en Spaans. Dit komt door invloeden van de Spaanse generaal Cortez.  Het lake Powell bevat heden ten dage nog maar 1-3 vande waterhoeveelheid vergeleken met vroeger. Hierna rijden we richting Grand Canyon. Dit gebied is volledig gevormd door lavasteen van miljoenen jaren geleden. Er zijn hier nog steeds gebieden waar nog nooit een mens geweest is! Van de 17 wereldwonderen die de USA in huis heeft naast de Niagara watervallen en het Yosemite park. Deze staan allen onder bescherming van Washington. We passeren inmiddels de toegangsborden van het Karbab national forest park. Even later volgt de entree naar het Grand Canyon national park. Om het Grand Canyon bereikbaar te maken werd er in 1901 een spoorlijn geopend van Williams tot het Grand Canyon national park. Daarna werd er pas een weg aangelegd om dit gebied ook voor het grote toerisme bereikbaar te maken. De Grand Canyon heeft een diepte van tussen 1600 en 1900 meter. Heeft een omtrek van 500 kilometer, is tussen 6 en 29 km breed met een doorsnee breedte van 19 kilometer. De ene kant van het plateau is 300 meter hoger waardoor ook de sneeuval verschilt evenals de plantengroei. De bergpuma´s hebben hier hun thuis en verstoppen zich meestal in de bergdalen. Hierna werden we afgezet bij het visitorcenter waar we enkele uren bleven wachten op degenen die een rondvlucht hadden gemaakt over de Grand Canyon. Het weer had hun echter parten gespeeld want nagenoeg iedereen was ziek geworden door de grote turbulentie die door de aanwezige thermiek flink parten speelde. Daarna maakten we nog een stop op een ander mooi uitzichtpunt de zgn meadow point. Daarna reden we door naar ons verblijfsadres voor de komende nacht. Morgen kunnen we een warme dag tegemoet zien met temperaturen van meer dan 30 graden.

Verslag dag 10 donderdag 16 juni 2011
Na een lekker ontbijt in het enige restaurant wat dit gehucht rijk is vertrekken we deze ochtend om 8.15 richting route 66. Deze weg die in 1932 gebouwd werd heeft een lengte van maar liefst 4300 kilometer. Amerika heeft maar liefst 1700 staats en nationale parken binnen zijn eigen grenzen. Hoe Amerikaanse koffie ook is, op veel plaatsen zijn we tot nu toe al kofiiemachines en zakjes met douwe Egberts koffie tegen gekomen! Natuurlijk is Sara Lee de eigenaar, maar toch leuk dat we ook hier weer Nederland terugzien. Ook in contacten met bewoners komt het heel vaak voor dat er mensen zijn die oorspronkelijk uit Nederland komen of er achterfamilie hebben wonen. Onderweg passeren we ontelbaar veel campercampings. Route 66 wordt ook wel de harley davidsonstraat genoemd. In de zomer zie je hier elke dag duizenden motoren overheen razen op weg naar een van de vele evenementen langs deze route. S´winters is deze weg vaak afgesloten vanwege de vele sneeuwverstuivingen waardoor hij onbegaanbaar is. Met de hitte van vandaag kun je je dat nauwelijks voorstellen. Het gehucht Seligman waar we een stop gaan maken heeft ook geschiedenis geschreven wat betreft route 66. Het ligt nl. aan het begin van deze beroemde  weg. In de omgeving leven de bewoners van veeteelt en mijnbouw. Via een verlaten autoweg rijden we uiteindelijk nadat iedereen wat souvernirtjes heeft kunnen kopen richting gokstadje Laughlin op de grens met Nevada en Californie. Deze plaats is gelegen aan de Colorado rivier en heeft ook een aantal grote casino´s. Hier maken wij onze middagstop bij een shoppingmall met een kleine foodcord met o.a een Mc Drec. Daarna zetten we onze reis voort over de route 66 richting San Francisco. Dit was vroeger de enige verbinding die toendertijd bestond. Parallel aan deze weg loopt een spoorlijn waar we regelmatig eindeloos lange goederentreinen zien rijden soms wel met 6 locomotieven ervoor. Het is bijna onvoorstelbaar hoe mense hier vroeger hebben kunnen werken aan de bouw van de straat en de aanleg van de spoorlijn in deze verzengende hitte. Onderweg komen we de gekste dingen tegen zoals een boom vol behangen met afgelopen schoenen en een stuk verderop een boom volbehangen met slipjes en bh´s. We stoppen op een plek waar vroeger de locomotieven weer voorzien werden van water. Hier is ook het speciale Rout 66 bier zonder alcohol verkrijgbaar, mierzoet!. Wat opvalt dat de prijzen voor brandstof hier bijna 1 dollar per gallon hoger liggen dan elders. De plek waar we stoppen is al in 1858 gesticht. Daarna rijden we nog een stuk verder over deze beroemde weg waarna we linksaf slaan richting Twenty nine Palms. Het is een enorme kale vlakte waar op grote schaal zout gewonnen wordt. Deze voormalige zeebodem zit er vol mee en wordt onderwater gezet en vervolgens door de zon gedroogd. Enorme bergen zout zien we aan ons voorbij trekken. Voorraad genoeg dus. Uiteindelijk rijden we Twenty nine Palms binnen wat onnatuurlijk groen is uitgedost. Alles met kunstmatige bevloeiing natuurlijk. Het is een plek waar veel mensen een 2e woning hebben als weekendverblijf. De temperatuur is hier ook iets aangenamer omdat het iest hoger gelegen is. Daarna rijden we bergopwaarts een fraai vulkaanenbied binnen wat bekend staat om zijn bekende yoshua bomen. Aanvankelijk zijn het enkele stammetjes die uiteindelijk uitgroeien tot echte bomen met veel zijstammen. Ze hebben veel weg van de zgn yucca´s op stam, echter de bladen zijn heel hard en groeien waaierachtig. Voortplanting en bestuiving vindt plaats door bestuiving door middel van vleermuizen. Een Yoshua boom kan wel tussen de 300 en 500 jaar oud worden. De grillige weersomstandigheden die het gebied kenmerken maken de aanwezigheid van een rijke flora en fauna mogelijk. Het is niet geheel ongevaarlijk om van gebaande paden af te gaan. Zo zitten hier ook veen ratelslangen. Enrorm grote steenformaties worden gepasseerd waarbij je in velen bepaalde fantasieafbeeldingen zoals dieren en een doodskop kunt zien. Bij de eerste fotostop is duidelijk een doodskop te zien. In de verte zijn zelfs nog besneeuwde bergtoppen te zien. Het totale gebied is maar liefst 285.000  Ha groot. Omdat er veel fantasieafbeeldingen voorkomen door de opeenstapeling van deze stenen hebben de meesten ook een naam. Onze laatste stop voordat we het park verlaten heer hidden valley en herbergt enorme opgestapelde steenformaties als waren het hunnebedden in combinaties met de  yoshua bomen. Wederom een prachtig stukje USA hebben wij vandaan mogen aanschouwen. Vanaf hier is het nog ongeveer 1.15 uur rijden naar Palm Springs; onze eindbestemming van vandaag. We treffen het wel want vanavond is er een groot festival gaande in straat waar ons hotel gelegen is. Morgen meer hierover. Nadat we het Joshua treepark verlaten hadden reden we via een slingerende weg door de bergen omlaag het dal in. Hier opende ze een groot open landschap voor onze ogen wat ontsierd werd door werkelijk duizenden windmolens. Een projekt ooit opgezet door president Nixon en beeindigd toen Ronald Reagan het voor het zeggen kreeg. Elke windmolen levert stroom aan 50 gezinnen. In dit land een slokje op een borrel. Maar elke kilowatt helpt natuurlijk. Daarna rijden we richting Palm springs. De plek voor de rich and famous. Vele beroemheden hebben hier een luxe onderkomen op grond die gedeeltelijk nog in handen is van de indianen. Als je hier iets koopt moet je opletten dat na 25 jaar je huis niet meer je eigendom is omdat de erfpacht verlopen is. Deze plek is erg geliefd in de winter met zijn milde klimaat. Het is volgens onze gids ook de 2e plaats in  de USA wat betreft de concentratie van Gays. Deze stad telt inmiddels 72.500 inwoners en is o.a bekend vanwege de luxe golfterreinen, wellness en schoonheidssalons. Ondanks het enorme tekort aan water ziet alles er heel groen uit. Hier wordt niet op bespaart. Ons hotel voor vannacht is het Zoso hotel een luxe resort met uiterst moderne inrichting en een luxe hoteltuin met pool. Morgenochtend kunnen we eens een keer wat langer genieten van ons onderkomen want we worden pas om 7.00 uur gewekt!

Verslag dag 11 vrijdag 17 juni 2011
Gisterenavond toch een leuke verrassing. Nadat we ingecheckt waren in ons echt luxe hotel met een heel aparte sfeer liepen we na het happy hour richting de hoofdstraat die heel dichtbij was. Er hing een leuke sfeer met allerlei soorten activiteiten waaronder straatartiesten, muziek, kunstenaars en natuurlijk eten en drinken. Eerst maar op zoek naar een restaurant. Het was moeilijk kiezen, want de keuze was enorm in deze stad die veel beroemdheden als inwoners telt. Heerlijk gegeten liepen we verder over deze kunstmarkt. Natuurlijk bleef er weer het e.e.a. aan de vingers plakken. Om 22.00 uur was het officieel afgelopen, maar waar nog mensen waren ging het feest gewoon door. De bewaking van het hotel wist ons nog meer te vertellen over zijn stad. Zo lopen de beroemdheden hier gewoon vrij rond omdat zij de locale politie financieel flink ondersteunen waarmee ze undercover overal in de stad aanwezig zijn en de beroemdheden niet lastig worden gevallen als ze ergens een kopje koffie gaan drinken. De stad telt maar liefst 139 golfbanen! Dus keuze te over. Het feit dat er zoveel gays hier wonen heeft te maken met het feit dat San Francisco te duur werd om zich daar te vestigen. Het betreft vaak al ouderen mannen en vrouwen die niet meer hoeven te werken en hier genieten van de zomerse temperaturen die hier het hele jaar door hetzelfde zijn. Als men een dag de kou op wil zoeken is dat ook geen probleem want binnen 40 minuten zit je hier in de sneeuw. Soms komen de auto´s terug in de stad met de sneeuw nog op de motorkap! Ook zijn de prijzen voor eten en drinken niet hoger dan doorsnee. Het is echter geen plaats met een echt stadshart omdat men hier nog niet zolang geleden begonnen is met het bouwen ervan. Een Duitser die hier een natuurlijke bron gevonden heeft is oorspronkelijk de aanleiding voor het bouwen van het huidge Palm springs. Een groot probleem vormt echter de energie die hier niet natuurlijk voorhanden is en derhalve erg hoog geprijst. Door deze omstandigheden is het een plaats die nog steeds verder groeit. Vandaag is het programma beperkt. D.w.z. we rijden ruim 600 kilometer en onderweg een ruim 2 uur durende stop om de lege plekjes in het koffer te vullen. We bezoeken nl. een enorme shoppingmall die net zo groot is als een kleine stad met ontelbaar veel winkels. Net nadat we bij ons hotel vertrokken maakten we nog een fotostop bij het enorme windmolenpark van Palm springs. Hier is ook het treinstation gevestigd waar toevallig 2 enorme goederentreinen passeerden. Het duurde ruim tweeeneenhalve minuut alvorens de enorme goederentreinnen gepasseerd waren met veelal dubbelhoog soms zelf 3 hoog geladen wagons met enorme zeecontainers. Na korte tijd gereden te hebben kregen we bijna tweeeneenhalf uur de tijd om te shoppen in een groot outletcenter. Menige reisdeelnemers kwam met leuke koopjes terug. Marij moest op het laats nog even sprinten voor een laatste aankoop. Nadat we direkt na het middaguur een tijd door de bergen gereden hadden, opende zich voor onze ogen een enorm uitgestrekte laagvlakte het zgn Jochems dal waar enorme land en tuinbouwbedrijven gevestigd zijn. Als eerste echter passeerden we een enorm distributiecentrum  van Ikea wat heel strategisch gelegen is t.o.v. grote steden. Hier worden volop citrusvruchten en planten gekweekt. Wil men prive een citrusplant kopen in de VS dan moeten men zich identificeren!. Deze plantensoorten zijn in de VS dus beschermd. Behalve citrusvruchten zien we gedurende onze rit door dit enorm grote gebied ook vele andere gewassen zoals druivenwijngaarden, walnoten, sinaasappelboomgaarden, pompelmoesgaarden, katoen, mais, tarwe, pistache, en ontelbaar andere tuinbouwprodukten aan onze neus voorbij gaan. Een sinaasappelboom heeft zijn topprodukite pas gedurende het 17e 18e en 19e jaar. De oogsttijd bedraagt ongeveer 1-2 maand per boom omdat de vruchten niet allemaal tegelijk rijp zijn. In een top jaar levert een sinaasappelboom tot wel 12000 vruchten op! De sapindustrie draait hier op volle toeren. Deze vruchten worden met de hand geplukt. Door de al dan niet illegale mexicanen die 90% van de bevolking uitmaken. Een grapefruitboom levert tot wel 8500 vruchten in zijn topjaren. Daarna worden de bomen vernietigd en is er nieuwe aanplant. Vanwege het hele jaar door zonnige klimaat kan ook hier het jaar rond geplant en geoogst worden. De watervoorziening geschiedt geheel met grondwater! Buck Owens de bekende muzikant komt ook uit de streek Bakersfield vandaan. In vroegere tijden was hier ook al enorm veel veeteelt. Het vee dat rijp was voor de slacht werd destijds naar Chicago vervoerd. Vanwege de enorme vervuiling van de rivier die gebruikt werd als afvalbak voor de urine en het bloed werd uiteindelijk besloten deze mega slachterijen in de direkte omgeving van de produktiebedrijven te bouwen. Met het gevolg dat er in deze omgeving ongezonde toestanden ontstaan zijn met o.a de aantasting van de ozonlaag, erfelijkheidsproblemen en geboorteproblemen. Per dag worden er in dit gebied ongeveer 350.000 koeien 200.000 varkens en miljoenen kippen geslacht. Het meeste voor de export. Bij de slacht van rundvee wordt 97% verwerkt, de rest is afval. Het beste rundvlees van de USA wordt geproduceert in de staat Kansas. Het slechtste in florida voor de hamburgers van Mc.Donald en Burgerking. Wat de meeste mensen ook niet weten is dat de hoofdinkomsten van het ook altijd warme florida niet het toerisme is, maar de verbouw van citrusvruchten en de intensieve runderveeteelt. In de USA gaan veel kinderen niet naar school. Zij volgen thuis via internet hun lessen. dit vanwege de grote afstand van huis naar school. Een keer per half jaar moeten ze voor een toets naar een school die het dichtsbij ligt om een toets te doen. Scoren ze niet voldoende dan kunnen ze voor bijlessen naar de zgn kerkscholen. De Chinese bewoners volgen allemaal hun schoollessen via de computer in de USA. Bij grote leerproblemen bestaat er de zgn fostercare of een internaat waar ze tegen betaling naartoe kunnen. Werkt dit allemaal niet dan is de laatste strohalm verhuizing van het hele gezin! Op de meeste scholen geldt een uniforme kledingplicht om discriminatie te voorkomen. Op de zgn privescholen lopen de studenten allemaal met merkkleding rond. Het gemiddelde jaarsalaris van een docent op een staatsschool bedraagt 37.500 dollar. Het salaris op een priveschool bedraagt gemiddels 65.000 dollar en hoger. Het geschatte aantal inwoners van de USA bedraagt op dit moment ongeveer 328 miljoen. Precies is dit niet te zeggen omdat er geen meldingsplicht bestaat. Ook bestaat er geen beroepsopleiding. 90% van de werkenden bestaat uit dagloners die zelf hun vak aangeleerd hebben. Dit geldt natuurlijk niet voor medici en hoger gekwalificeerd werk. Een dagloner kent wederzijds een opzegtermijn van slechts 24 uur! Voor iemand die bij de politie werkt is dat 1 week. Iemand in dienst bij de FBI heeft 2 weken. Na 7 jaar werken bij dezelfde baas heeft men pas recht op een vast contract. Dan heeft men ook pas het recht verworven om 7 dagen per jaar onbetaald verlof te nemen. Voor elke dag dat men niet werkt omdat men ziek is ontvangt men geen ziektegeld. Ook bestaat er geen ontslagrecht in de USA!. Wel is er een zgn discriminatierechtsbijstand. Deze wordt echter vaak vanwege de hoge kosten niet ingeschakeld. Een hoge leeftijd is bijv geen reden om iemand niet in dienst te nemen. Het ontslagrecht geldt trouwens wederzijds. Lonen worden in de USa bruto uitbetaald. Men dient zelf de afdracht te doen bij de belastingdienst voor 15 april van elk jaar. Om te voorkomen dat het personeel de volgende dag niet terugkomt vindt betaling pas de dag erna plaats. Een ober ontvangt gemiddeld bruto tussen 2,25 en 2,87 dollar. Om het werk gelijk te verdeling in een restaurant kan men niet gaan zitten waar men wil. De man of vrouw bij de ingang zorgt voor een eerlijke verdeling van het werk. De gemiddeld 15% fooi die op de rekening erbij geteld wordt wordt de volgende dag uitbetaald naast het minimumloon. 7% is voor de ober, 7 procent voor de kok en overig personeel en 1% voor de werkgever voor het werk dat hij ermee heeft. De belastingdienst zorgt na het ontvangen van de belasting voor het afdragen van de diverse preies aan de instanties. In de USA geldt echt, Iedereen zorgt voor zichzelf. Bill Clinton wordt tot nu toe als de beste president ooit gezien van de USA. Er bestaan 3 belasingschijven in de USA. Beneden de 5000 dollar betaald men niets. Tussen de 5000 en 25000 dollar bedraagt het tarief 28,5% Tussen de 25000 en 75000 dollar bedraagt het tarief maximaal 38,4% Boven de 75000 dollar is het tarief 29,7% De grootverdieners betalen minder omdat zij normaal de ondernemers zijn en banen verschaffen. zij worden daarvoor op deze manier beloont. Ook kan het zijn dat je op eenzelfde straat met 3 MC Donalds verschillende tarieven betaald wat betreft de btw. Dit is afhankelijk van hoe rijk of arm de desbetreffende buurt is. Iemand die het goed kan betalen zal het niet in zijn hoofd halen om bij de goedkopere Mac naar binnen te gaan! Iemand die geen belasting betaald heeft ook geen recht op hulp bij ziekte. Iedereen zorgt voor zichzelf is het principe. Gemiddeld werkt een Amerikaan 70 uur per week. Na de Japanners de vlijtigste mensen op de wereld. Je bepaald zelf de leeftijd waarop je stopt met werken. Gemiddeld is dat op 75-jarige leeftijd. Het hebben van meerdere banen is normaal om de eindjes aan elkaar te knopen. Het gemiddelde salaris van iemand met 1 baan bedraagt ongeveer 870 Dollar brutto per maand. Een receptioniste in een hotel ontvangt maximaal 5,75 dollar per uur bruto. In de USA werken gemiddeld 50 % van alle vrouwen en 50% van alle mannen. De mooie trucks met opleggers die je overal ziet rondrijden zijn niet van dezelfde eigenaar. De truck is meestal van de chauffeur zelf. Terwijl de oplegger is van de firma waarvoor hij rijdt. Vanwege de werkzaamheden van een chauffeur is hij vaak 10 maanden per jaar van huis. vandaar dat zijn vrouw de opvoeding van de kinderen alleen voor haar rekening neemt. De andere 2 maanden besteedt hij wel aan zijn familie. Een goede truckchauffeur heeft een jaarinkomen van ongeveer 115.000 dollar bruto. 15% van de grootverdieners in de USA zijn de Joden en de Mormonen.  De 4 belangrijkste dingen voor een amerikaan zijn! Als eerste een rijbewijs kan men al kopen voor 28,75 Dollar op 14 jarige leeftijd. Dan een auto die maar 1 derde kost t.o.v. de prijs in Europa. Een mobiele telefoon waarop hij 24 uur per dag voor zijn baas bereikbaar is. En tenslotte niet een maar gemiddeld 8 tot 10 creditcards! We rijden nog steeds door enorme plantages met o.a. eindeloze rijen Pistache noten en kiwi´s. Ook passeren we regelamtig enorme veeteeltbedrijven waarbij die in Nederland echt in het niet vallen. Beneden de 21 jaar mag men in de USA geen alcohol of cigaretten kopen.

Verslag dag 12 zaterdag 18 juni 2011
Onze reis loopt al weer bijna ten einde. De dagen zijn voorbij gevlogen. Ondanks dat we maar een klein gedeelte van dit immense land hebben bezocht waren de contrasten enorm. Voor vandaag staat als laatste een bezoek aan een van de bekendste parken van de USA op het programma. Het Yosemite park. Na een wederom typisch amerikaans ontbijt vertrekken we om 7.30 uur vanaf ons hotel. Voorlopig rijden we nog enige tijd door de enorme plantages met veelal citrusvruchten en druiven. Van deze druiven wordt geen wijn gemaakt maar rozijnen en krenten. De reuk van de veeteeltbedrijven is zo sterk dat deze zelfs doordringt tot in onze bus. Hier geen dichte stallen zoals in Nederland, maar alle grote open hallen en open veld. Hier worden niet alleen vleeskoeien vetgemest, maar zijn er ook veel enorme melkveebedrijven te vinden. Het seizoen van de steenvruchten is hier net begonnen met alleereerst de witte perziken en daarna de rode en abrikozen. We passeren ook een enorme conservenfabriek van Del Monte. Voordat we het Yosemite park inrijden maken we eerste nog even een toiletstop waar we tevens een zeer goed uitgeruste supermarkt bezoeken. De fruitafdeling ziet er oogstrelend uit, en de prijzen zijn ook normaal te noemen. Ook de amerikanen zijn grote zoetekauwen gezien de enorme gebakafdeling. Als aanloop naar de ingang van dit 384.000 Hectaren grote nationale park rijden we eerste nog een hele tijd door een enorm prairiegebied met op de achtergrond het Sierra Nevada gebied van de USA. De naam van het Yosemite park stamt af van de indianen. Momenteel vindt men in dit park bijna alleen nog maar de zgn zwarte beren. De Grizlybeer is nagenoeg verdwenen uit dit gebied. De zwarte beer is enorm intelligent en heeft een zeer sterk reukorgaan. Hij kan het kadaver van een dood hert op bijna 5 kilometer afstand nog ruiken. Bezoekers van het park hebben de verplichting om meegebrachte etenswaren goed luchtdicht afgesloten op te bergen. Deze dieren zijn zo intelligent dat ze zelfs de kleur van een koelbox of koeltas in hun geheugen opslaan. De vrouwtjesberen zijn de vleeseters. De mannetjesberen zijn de planteneters. In de winntermaanden houden ze een winterslaap waarbij de hartslag teruggebracht wordt tot 1 keer per minuut! Als er beren zich in de direkte omgeving bevinden plaatsen rangers borden om het publiek hiervoor te waarschuwen. Het is zaterdag en de vakanties zijn begonnen dus er staat een grote rij auto´s bij de ingang van het park. Middels een schitterende route rijden we het park binnen. Op sommige plaatsen is de weg zelfs 2 baans eenrichtingsverkeer om de toeloop in goede banen te leiden. De bomen worden steeds groter en dikker. Het zijn enorme reuzebomen waarachter je je gemakkelijk met fiets en al kunt verstoppen! In principe loopt er maar 1 weg door het hele park heen. Er zijn 1700 km wandelpaden aangelegd. Een van de beroemdste watervallen in het park dat regelmatig door aardbevingen wordt geplaagd waardoor de struktuur van het park weer veranderd is de Bridelfall waar we na enige tijd rijden een stop maken. Uiteindelijk zullen we vandaag rijden tot een hoogte van 2200 meter. Hier zien we nog veel sneeuwresten liggen. De watervallen zijn daarom nog lang niet opgedroogd na de wintertijd met enorme hoeveelheden sneeuw. Een van de machtigste granieten blokken is maar liefst 2312 meter hoog. Deze is ook door bergbeklimmers te bedwingen. Het record staat momenteel op 4 uur en 17 minuten zonder gebruik te maken van touw! Het park met zijn 2700 vaste inwoners dat oorspronkelijk kleiner was in omvang herbergt zelfs een golfbaan! De familie Rockefeller heeft destijds hun grond aan de staat cadeau gedaan waardoor het park uitgebreid kon worden. Bij deze golfbaan ligt een in Victoriaanse stijl gebouwd houten hotel. De vele waterpoelen vormen een perfekte broedplek voor muskieten. Hiervoor moet je dus bij hogere temperaturen echt rekening houden. In het gehele park vinden geen onnatuurlijke handelingen plaats om bijv de wildstand te verminderen of te vermeerderen d.m.v bijvoeren of afschieten. De natuur regelt dat zelf wel. Bij bosbranden die af en toe ook spontaan ontstaan door houtgas dat tot ontploffing komt wordt geen nieuwe aanplant gedaan. De natuur zorgt ook daar zelf voor. We passeren onderweg een stuk bos dat door het weggooien van een paar liefdesbrieven die in brand gestoken zijn helemaal verwoest is. Achteraf bleek dat het een hooggeplaatste medewerkster van het park was die dit veroorzaakt had. Zij heeft hiervoor een gevangenisstraf van bijna 30 jaar gekregen. Vroeger moest ze gedetineerden aan het werk zetten om oud hout te verzamelen. Nu loopt ze zelf in een gestreept pak rond om dit werk te verrichten. Een typische boom die men hier ziet is de zgn.  Secoya boom met een rode bast. Naarmate we het visitorcenter naderen voelen we ons steeds meer een dwerg met de enorme bomen om ons heen. We maken een middagstop bij dit visitorcenter waar het enorm druk is met wandelaars en fietsers. Dat de wilde dieren geen angst hebben voor de mensen blijkt wel uit het feit dat een hert temidden van de bezoekers zich niet laat storen bij het eten van de lekkere sappige boombladeren. Daarna verlaten we het park langs een snelstromende brede bergbeek vol met smeltwater. Door een aardverschuiving is even verderop een tweetal baileybruggen neergelegd. Na een lange rit door de bergen komen we uiteindelijk weer in het prairiegebied terecht waar we nog een stop maken bij een countrycity plek. Daarna vervolgen we onze rit richting San Francisco waar we later in de middag aankomen bij ons hotel waar we ook de eerste 2 nachten geslapen hebben. Morgen wordt een lange dag want de wekker loopt al vroeg af voor onze ochtendvlucht om 7.30 uur richting Europa met een korte tussenstop in Atlanta.

Zaterdag 5 Maart
Vandaag de grote reis richting China. Om half 2 stonden de busjes klaar die ons richting Duisburg moesten brengen. Onderweg nog enkele reizigers bij van der Valk Venlo opgepikt en verder richting Duisburg hauptbahnhof. Op deze zaterdag was het rustig op de weg dus de rit verliep zeer voorspoedig. Ruim op tijd op het station waar we even moesten wachten op onze ICE trein richting Frankfurt. Op het perron vele carnaval vierders. In de trein was het ook rustig en reden we comfortabel in krap 1,5 uur naar Frankfurt airport. Na een wandeling met vele roltrappen op en neer liepen we richting de in check balie. Ook hier rustig en we waren dan ook in no time ingecheckt.
Door de security controle waar we dus geen vloeistoffen meer bij ons mochten, werd menigeen gecontroleerd op hun schoenen; veiligheid voor alles. Vervolgens de paspoortcontrole en daarna hadden we de tijd om te winkelen of voor een kop koffie. Tegen half 8 werd er gestart met het instappen en had iedereen zijn plaats snel gevonden. Gevlogen werd met een Airbus A330. In 11 uur vlogen we naar Shanghai.

Zondag 6 Maart
Na een rustige vlucht met weinig turbulentie landen we op Shanghai Pudong airport. Een wandeling door het  enorme vliegveld van Shanghai was even goede ochtendgymnastiek. Door de paspoortcontrole kwamen we bij de bagage band aan waar we onze koffers terugzagen. Vervolgens stond onze lokale gids dhr. Chen ons al op te wachten in de aankomst hal. Even voorstellen en we liepen richting de bus waar we de koffers achterlieten om vervolgens terug het vliegveld in te lopen om naar het station van de Maglev magneet zweeftrein te gaan.

Ook hier weer een security check en vervolgens de rit gemaakt met de magneet zweeftrein welke met een topsnelheid van 430 km/u over de baan zweefde. Het traject van 35 km werd slechts in 8 minuten overbrugd.

Aangekomen op het station 35 km verder moesten we even wachten op de bus, die was natuurlijk niet zo snel.
De bus bracht ons vervolgens naar het hotel, want door de regen werd het bezoek aan de Jin Mao toren verplaatst naar de volgende dag. Voor de komende dagen is er zon voorspeld. Onderweg vertelde onze gids Chen en Chi wat meer over Shanghai met zijn 16 miljoen inwoners; echter volgens de laatste volksteling zouden het er 23 miljoen moeten zijn incl. de gastarbeiders uit eigen land. Aangekomen in ons Holiday inn hotel kregen we kamersleutels uitgereikt en konden we ons opfrissen op de kamer. Ook waren onze koffers snel op de kamer gebracht zodat iedereen even kon douchen. We werden om 17.10 in de lobby verwacht om vervolgens naar ons diner te rijden. Het uitgebreide diner viel goed in de smaak en was de eerste echte kennismaking met de Chinese keuken. De Chinese keuken is natuurlijk overal iets anders; maar enigszins logisch in zo’n groot land. Na het diner reden we naar het acrobatencircus waar we op het puntje van onze stoelen zaten om de halsbrekende toeren van deze acrobaten goed te zien. De anderhalf uur durende show was adembenemend en fantastisch om te zien.

Tegen half 10 bracht onze bus ons naar het hotel voor een welverdiende nachtrust. Morgen staas Shanghai op ons te wachten.
Iedereen is goed aangekomen en heeft de eerste indrukken gekregen. De groetjes aan alle thuisblijvers.
Het Chinese mobiele nummer van Chi (noodnummer) is buiten werking en zal in de loop van morgen hersteld worden, hetzij met het bekende nummer welke bij de thuisblijvers bekend is ofwel een nieuw nummer die we dan direct publiceren.

Groetjes uit regenachtig Shanghai

Maandag 7 Maart
Na een goede nachtrust in het hotel ging de weker om 7 uur af. Vervolgens hadden we ruim de tijd om te ontbijten. Een combinatie van Chinese buffet en westers ontbijt was mogelijk, met toast jam, yoghurt eitje , worstje en uiteraard koffie.

Na het ontbijt vertrokken we met de bus richting de Jade buddha tempel welke in de stad ligt. Uniek om een tempel midden in de stad te bezoeken want in de tempel waan je je in de oude geschiedenis en kijk je omhoog zie je de wolkenkrabbers het luchtruim in prikken. De Jade boeddha tempel is eigenlijk niet eens zo oud namelijk ruim 100 jaar. Een monnik die in India geweest is om het Boeddhisme te leren kwam terug via Birma met Jade boeddha beelden waarvan hij er 2 achterliet in Shanghai, waaronder de zittende en de liggende boeddha figuur. Ook stonden we even stil bij een koi karper vijver in het tempel complex. Na dit bezoek reden we naar de Yu tuinen en konden we een stukje Chinese tuinarchitectuur zien. Deze fijne wandeling door deze tuinen gaf ene goed beeld hoe een rijke beambte vroeger leefde in dit tuincomplex met de vele kleine authentieke Chinese huisjes. De Yu tuinen grenzen direct aan de bazaar waar er vele souvenirs gekocht konden worden maar Chi nam de reizigers mee naar een dakterras waar we prima uitzicht hadden op de oude bazaar die in originele staat is terug gebracht en de wolkenkrabbers van Shanghai. Ondertussen was het tijd vor de lunch en daar stond weer een complete rijsttafel klaar. Chinees eten wat licht verteerbaar is en gekookt of gebakken in plantaardige olie. Na de lunch bracht onze bus ons naar de Jin Mao toren van ruim 400 meter hoog en werden we met de lift omhoog geschoten. Deze lift bracht ons in 45 seconden naar de 88e verdieping welke op een hoogte ligt van 340 meter en waar we een prachtig uitzicht hadden op de stad. Ook het weer werkt goed mee want met een temperatuurtje van ruim 10 graden en een heerlijke zon was het goed toeven en was het uitzicht prima. Na dit bezoek reden we door een van de tunnels naar de oude zijde van Shanghai om een korte wandeling te maken op de boulevard van de Huangpu rivier. De Bund genaamd. De oude koloniale gebouwen staan nog allemaal fier langs de oever en geven een prachtige blik. Maar ook de overkant was de skyline van het nieuwe Shanghai natuurlijk prachtig om te zien.

Terug naar het hotel kregen we een uurtje pauze om vervolgens naar het Diner te gaan. Het diner liet zich goed smaken.
Na het diner kwamen we in de winkelstraat van China; namelijk Nanjing road. Een Las Vegas setting met veel neon reclame was het gevolg. Deze winkelstraat werd bezocht en daarna was het tijd voor een rondvaart op de rivier om prachtige plaatjes te schieten van de verlichte skyline van Shanghai. Helaas wel fris op het dek dus zocht iedereen een plaatsje binnen. Maar ook vanuit hier was het uitzicht fantastisch.

Morgen verlaten we Shanghai om onze reis te vervolgen naar Suzhou.

Chi heeft een nieuw Chinees mobiele nummer gehaald uitsluitend voor noodgevallen. Het oude Chinese nummer is dus niet meer bereikbaar!! Het nieuwe nummer is 0086 182 1711 4817 eerst belt u 0900-1765 vervolgens het nummer 008618217114817 en sluit af met # dan maakt deze verbinding voor 3 eurocent per minuut.

Dinsdag 8 maart
Vandaag wederom om 7 uur de wekker. Iedereen goed geslapen in de heerlijke bedden van het Holiday inn hotel. Het ontbijt werd vandaag wel wat ruw verstoord door een boormachine die in een ruimte naast de ontbijtzaal aan het werk was. Om half 9 in de bus voor een rit naar Suzhou wat op 1,5 uur rijden ligt. Langzaam veranderde het wolkenkrabber landschap naar meer laagbouw, alhoewel er overal wel weer flinke woontorens in aanbouw te zien was. Op 20 km van Suzhou bezochten we eerst het historisch waterdorpje Luzhi. Dit dorpje wat nog in originele staat is was een bezoek meer dan waard en met een heerlijk zonnetje was het een geslaagde wandeling door dit dorp. Ook de koffie in een lokale cafe waar de koffie nog met een perculator werd gezet was lekker sterk van smaak. Nadeel van deze ambachtelijk manier van zetten was natuurlijk wel dat het even duurde. Uiteindelijk reden we verder naar Suzhou waar we de zijde fabriek bezochten voorafgaand nuttigden we eerst de lunch. In een zaaltje kregen we een toelichting over de productie van zijde ern even later stonden we voor de oude mechanische machines die de zijde aan het spinnen waren. Zeer interessant om te zien. Ook liet men zien hoe men de dekbedden vulde met lappen zijde die men uit elkaar trok als vulling. Uiteraard mondde dit geheel uit in een mooie grote winkel waar er van alles te koop was op het gebied van zijde. Tussendoor pikten we ook nog een modeshow mee waar de slanke modellen de diverse kledij showde op de catwalk.

Na dit bezoek reden we richting de tuinen van de meester van de netten welke op het Unesco erfgoed lijst staat. Deze worden dus beschermd en de tuinen zijn dan ook eeuwenoud. Het was er fijn rustig en we konden op ons gemak de tuinen bekijken. Hierna bracht onze bus ons naar het kanaal voor een boottocht over het keizer kanaal. Al gauw vaarde we over de nauwe kanaaltjes waar we zowat binnen konden kijken bij de mensen thuis die direct aan het water woonde. Uiteindelijk mochten we uitstappen om eens over de lokale markt te lopen waar men vele interessante producten verkochten; en vers, nou ja verser kan niet. Levende vis, kippen, schildpadden, paling, kikkers en noem maar op. Het straatleven is er erg boeiend van een schoenmaker op een krukje op de hoek van de straat die tevens een emmer voor zich had staan waar die verse vis uit verkocht. Vervolgens bracht onze boot ons terug en reden we naar het diner een eindje verderop. Gezellig allemaal aan een hele grote ronde tafel kwamen er erg smaakvolle gerechten op tafel. Na even natafelen was reden we naar ons hotel waar we de rest van de avond vrij hadden. In de lobby bar was er live muziek in de vorm van 2 Indonesische dames begeleidt door een pianist.

Morgen hebben we een lange busrit voor de boeg naar Yellow mountain.

De groetjes vanuit zonnig China

Woensdag 9 maart
Vandaag wederom 7 uur wake up call en daarna een uitgebreid ontbijt in de ontbijtzaal met een mooi uitzicht op de binnentuin en vijver.
Daarna werden de koffers ingeladen door de bellboys en kon onze busrit naar Huangshan; Yellow mountain beginnen. Ruim 450 km in ruim 5 uur reden we naar het gele gebergte om daar in Huangshan city onze lunch te gebruiken. Daarna maakten we een wandeling in de historische winkelstraat van Huangshan city. Na deze gezellige wandeling met een lekker zonnetje reden we in een uur naar de voet van het gebergte. Hier checkten we in en stond om half 7 het diner op ons te wachten in een wel erg koude eetzaal. Onder de Yangtze rivier zijn de winters kort en is er dan ook geen centrale verwarming. Middels de airco wordt de ruimte verwarmd, maar ja de zaal was zo groot dat dit wel even duurde. Na het diner hadden we de avond vrij, maar helaas was de bar gesloten. Morgen staat de avontuurlijke bergwandeling van het gele gebergte op het programma. Deze gebergte zijn een van de mooiste van China en is beroemd om de bijzondere bomen die op de rotsen groeien en de vergezichten maar ook de zee van wolken waar we dan boven lopen. We gaan met de bus naar 800 meter hoogte om vervolgens met de kabelbaan naar 1800 meter hoogte te klimmen. Middels padden hiken we dan naar de meest bijzondere toppen. Vanavond een goede nachtrust voordat we morgen de wandeling zullen maken en met een goede weersvooruitzicht gaat dat helemaal lukken.

Donderdag 10 maart
Vandaag ging de wekker om 7.30 uur en konden we naar traditioneel Chinees ontbijt; helaas dus geen koffie maar Chinese thee en geen brood, maar veel warme gerechten zoals rijstepap en gebakken noodles. Na het uitchecken reden we met onze eigen bus 2 minuten naar de bergvoet om daar met openbaar vervoer bussen naar het kabelbaan station gebracht te worden. De bergweg slingerde links en rechts met prachtige bamboebossen. De dichte kabelbaan van Oostenrijkse makelij bracht ons op ruim 1600 meter hoogte en sommige dalen waren wel erg diep. Vanuit de gondel konden we al de prachtige gebergte zien. Nadat we uitgestapt waren begon onze wandeling door de bergen, prachtige aangelegde paden en trappen nodigden wel uit om te klimmen. Deze paden waren allen nog niet zo lang geleden aangelegd. De gids legde ook uit dat het toerisme in dit gebied pas is opgekomen. Met name westerse toeristen komen er maar weinig, terwijl dit door de Chinezen als een van de mooiste gebieden beschouwd wordt. De meeste westerse toeristen bezoeken eerst de bekende steden en de westerse toeristen die hier komen zijn vaak individuele toeristen of die al vaker in China geweest zijn. Het uitzicht was dan ook fenomenaal en in verschillende rotsen kon men met een beetje fantasie diverse figuren zien, zoals Maria beeld maar ook een kameel en 2 schakende personen. Ook een apen figuur werd goed herkend. Op de top hadden we prachtig uitzicht. De gids vertelde dat je na dit uitzicht de typische Chinese schilderijen ook begrijpt, bergtoppen/pieken met op de rotsen typische pijnbomen. De paden waren zo goed ingericht dat men om de aantal treden kon rusten. Tegen de top aan was een hotel gebouwd waar we koffie konden drinken en onze meegebrachte lunch konden nuttigen. Tijdens het klimmen kwamen regelmatig dragers voorbij die men voorrang moesten verlenen. Respect voor deze dragers die voorraden en andere spullen de berg op dragen  met naar schatting aan weerszijde van de bamboestok wel 20 tot 25 kg aan spullen.
Na de prachtige wandeling met geweldig weer liepen we terug naar de kabelbaan en uiteindelijk naar de bus. Een klein uurtje rijden naar Huangshan city om daar in te checken in het hotel en om ons op te frissen om daarna naar het diner adres te gaan. Voor de liefhebbers was er na het diner dan nog een voetmassage wat erg welkom kwam na de bergwandeling. De rest van de avond was het vrij en morgen staat er een 3 uur durende busrit voor de boeg naar miljoenenstad Hangzhou.

Vrijdag 11 Maart
Vanmorgen in het prima hotel werden we om 7 uur gewekt en na het ontbijt stapten we allemaal in de bus voor een 3 uur durende rit naar Hangzhou; door Marco Polo Paradijs op aarde genoemd. Deze stad met ruim 7 miljoen inwoners is de hoofdstad van de provincie Zhejiang en wordt dor ruim 45 miljoen toeristen bezocht per jaar vanwege de prachtige parken en natuurlijk het West meer. Bij aankomst in de stad nuttigden we eerst onze lunch in een hotel restaurant waar we o.a. gecarameliseerde ananas voorgeschoteld kregen. Na de lunch vervolgden we onze weg naar de historische binnenstad waar we  na een kleine wandeling bij een oude bekende apotheek aankwamen en we daar peperdure kruiden kregen te zien. De Gingseng wortel is daarvan de bekendste. Achter een oude houten balie waren de medewerksters allemaal recepten van kruiden aan het klaar maken; die de mensen dan thuis een thee drank van moeten trekken. Heilzame werking en onder het mom van beter voorkomen dan genezen is dit de typische traditionele geneeskunde.

Na dit bezoek kregen we een uurtje vrij om langs de vele winkeltjes te slenteren om uiteindelijk weer bij de bus terug te keren. Het was tijd om naar het hotel te gaan en daar kregen we vrije tijd om op eigen gelegenheid te dineren. Sommigen kozen voor de Kentucky fried chicken en andere gingen eens de westerse keuken proberen. Het bestellen van een biefstuk of pizza had nog heel wat voeten in de aarde. Moeilijk te begrijpen allemaal, maar uiteindelijk toch gelukt. Om kwart voor 7 verzamelden we ons in de lobby en reden we naar het West meer om daar een show bij te wonen. Een prachtige show geregisseerd door de regisseur van de openingsceremonie van de Olympischs spelen van 2008. Een waar licht, dans en muziek show op het water waarbij het podium enkele centimeters onder water lag zodat het leek alsof de acteurs op het water liepen. Met op de achtergrond de prachtige natuur als decor, prachtig verlicht met diverse kleuren. Een prachtig liefdesverhaal zonder woorden. Iedereen was dan na afloop ook helemaal in hogere sferen. Morgen avond nemen we een binnenlandse vlucht naar Zhengzhou ongeveer 1,5 uur vliegen en vervolgen we daar onze reis.

Zaterdag 12 Maart
Stipt op tijd ging de wake up call en volgens afspraak werden onze koffers opgehaald bij de kamers 45 minuten later. Het ontbijt was erg uitgebreid en erg smaakvol. Vervolgens reden we richting de Lin Yin tempel. Dit prachtige complex is ruim 1100 jaar oud met als een van de hoogtepunten een smiling boeddha beeld welke ook bijna 1000 jaar oud is en uitgehouwen uit een rotswand. Na een korte wandeling door het park kwamen we aan bij de daadwerkelijke tempel en daar stonden vele Chinezen met wierook te bidden. Of het werkelijk boeddhisten zijn valt te betwijfelen. Iedereen kreeg ruim de tijd om het complex verder op eigen gelegenheid te bekijken en om half 12 stonden we weer op onze afgesproken plaats om naar de lunch te rijden. De smakelijke lunch werd in het Lily hotel gebruikt en na de lunch reden we naar de 6 harmonie pagode. 6 Harmonieën geven de 4 windrichtingen aan en aarde en hemel. Uitkijkend over de rivier was de 60 meter hoge pagode mooi om te zien. Het houten buitenwerk stamt uit 1899 en het binnenwerk van steen nog veel ouder.

Nu was het tijd voor de theeplantage en wel de beroemdste namelijk de drakenbloesem thee. De thee terrassen doemden al op tegen de berg en al gauw mochten we het veld in om de struiken van dichtbij te bekijken. Hierna zagen we de woks waar de thee in gedroogd werden op 120 graden en de 2e keer op 80 graden wordt deze geroerbakt met de blote hand. Bij het beeld van de thee god werd door een enkeling een foto gemaakt en vervolgens konden we de drakenbloesem thee gaan proeven en werd er een duidelijke Engelse toelichting gegeven. O.a. waar de thee wel niet goed voor was. Na de proeverij liepen we dor een thee winkel en vervolgens reden we in een uur naar het vliegveld voor onze binnenlandse vlucht naar Zhengzhou. Op het vliegveld werd afscheid genomen van dhr. Chen onze lokale gids die een week met ons op pad is geweest.

De vlucht verliep met 40 minuten vertraging prima en we kregen aan boord nog een soort van lunch aangeboden op de late avond. Na landing en de koffers werden we met de bus naar het hotel prima hotel gebracht voor een welverdiende nachtrust. Morgen rijden we naar het Shaolin klooster en met een goed vooruitzicht van ruim 15 graden zon gaat dat helemaal goed komen.
Vanuit China de hartelijke groeten.

Zondag 13 maart
Vandaag kwart over 7 de wekker en om 8 uur de koffers voor de deur. Vervolgens aan het uitgebreid ontbijtbuffet en zo konden we dag weer goed beginnen. Nadat iedereen weer een plekje in de bus had gevonden reed onze bus richting FengDeng waar de Shaolin klooster gelegen is. 2 uurtjes rijden en we kwamen dit dorp van 100.000 inwoners binnen rijden en meteen al zagen we diverse campussen met de Kung fu instituten. In totaal ruim 40 kung fu scholen met campus waar de leerlingen in woonblokken verblijven. Kinderen vanaf 6 jaar to 16 jaar krijgen hier normaal school en als hoofdvak de kung fu vechtkunst. Normaliter staan de scholpleinen vol met leerlingen vol discipline te oefenen en allemaal in de rij, echter i.v.m. de zondag was het rustig en zagen we een enkele klas oefeningen doen. Bij het Shaolin klooster maakten we een heerlijke wandeling naar de tempel en kregen we een toelichting van dit complex waar oude bomen tot wel 1500 jaar oud stonden. In deze bomen zagen we allemaal gaatjes die door de eeuwen heen door de monniken er zijn gestoken door hun eigen vingers. Op dezelfde plek jaren de vingers tegen de boom steken om de vingers uiteindelijk ijzersterk te maken. De diverse gebouwen lagen tegen een heuvel en langzaam beklommen we deze. Na wat vrije tijd om op eigen gelegenheid de tempel te bekijken liepen we richting het pagodewoud waar pagoden staan. Deze pagoden zijn grafmonumenten waar de as van de monniken onder begraven liggen. De hoofdmonnik; het abt pagode zijn te herkennen aan de 7 etage tellende pagode. De overige zijn bijv maar 3 etages hoog en zijn massa graven waar de as van meerdere monniken liggen. Hierna liepen we richting de elektro karren die ons naar de hoofdingang bracht. De bus reed nu naar ons lunch adres. Vlakbij het lunchadres konden we een privé voorstelling/demonstratie bijwonen van een groep talenten wat betreft Shaolin vechtkunst. Deze jonge kinderen variërend van 8 tot 16 jaar lieten ons de verfijnde kunst zien waarbij ademhaling en lichaamsbeheersing zeer belangrijk zijn.  Zo sloeg een van de beoefenaar een stuk ijzeren staaf kapot op zijn hoofd. Na deze demonstratie waarbij we een donatie deden aan de school reden we naar de stad Luoyang met een kleine 1.8 miljoen inwoners. Het 25 verdieping tellende hotel lag vlakbij een mooi groot park.

Om 18 uur werd afgesproken voor het diner en de avond kon men zelf verder invullen door eens te shoppen of heerlijk door het park te slenteren waar de lokale bevolking massaal aanwezig is.

Maandag 14 Maart
Vandaag ging de wekker om 7 uur en moesten we onze koffers al 20 minuten later voor de deur zetten omdat deze al met een eerdere trein als een postpakket naar ons volgend hotel zou worden gestuurd. Het ontbijt was op de 25e verdieping. Met een goed uitzicht op Luoyang. Na het uitchecken bracht onze bus ons naar de Longmen grotten welke meer dan 1500 jaar oud zijn. Helaas was het weer vandaag aan de frisse kant met een harde wind. De wandeling bij de Longmen grotten duurde 2 uur en konden we op ons gemak de verschillende grotten welke door arbeiders en beeldhouwers in de oude tijd zijn uitgehouwen. In deze uitgehouwen grotten stonden allemaal boeddhabeelden. Er zouden ruim 100.000 beelden moeten staan maar die hebben we natuurlijk niet geteld ter controle. Men kon 2 verschillende stijlen ontdekken welke uit 2 verschillende keizerlijke tijden afstammen. Luoyang was dan ook in de 5e eeuw de keizerlijke hoofdstad. Na deze wandeling langs de grotten liepen we richting de bus en bracht deze ons naar een knip atelier, waar de dames aan een workshop deelnamen. Uit een stuk papier werden vervolgens onder begeleiding een mooi knipwerkje gemaakt. De heren konden aan het bier of de koffie. Ondertussen was het tijd voor de lunch en na de lunch bracht onze bus ons naar het gloednieuwe hogesnelheidstreinstation van Luoyang. Een grote hal waar we konden wachten. De trein kwam stipt op tijd aan en deze kogeltrein was dan ook hypermodern. De rit was dan ook erg comfortabel en met een topsnelheid op dit traject van 300 km/u bracht deze trein ons in 1,5 uur naar Xian wat 380 km verder ligt. Het grootste deel van het spoortraject is gebouwd op palen. Bij aankomst in Xian stapten we uit in wederom een gloednieuw hogesnelheids treinstation welke net in gebruik was genomen. Het 60 miljoen euro kostende treinstation heeft een vloeroppervlak van 330.000 m2 en zal een van de grootste van Azië worden. Op het station stond onze lokale gids mevrouw Han al op ons te wachten en liepen nwe naar de gereedstaande bus. Onze eerste stop was de oude stadsmuur welke 600 jaar oud is. Voor enkele liefhebbers werden fietsen gehuurd om een deel van de muur te fietsen. De muur welke 12 meter hoog, 14 meter breed is en een omtrek heeft van een kleine 14 km ontsluit de oude binnenstad. Na deze bijzondere fietstocht checkten we in in ons hotel en hadden we even vrije tijd om vervolgens aan het diner te gaan in het hotel. In de avond stond een lichttour op het programma waarbij we een immens waterorgel meemaakten.
Morgen doen we een van de hoogtepunten aan nl. het terracottaleger. In de avond nemen we nachttrein naar Beijing.

Dinsdag 15 maart
Vandaag stond een van de hoogtepunten op het programma namelijk het terracotta leger. Na het uitgebreid ontbijt vertrokken we naar dit 8e wereldwonder wat op ongeveer 40 km buiten de stad ligt. Echter voordat we daar aankwamen deden we een jade workshop aan waar we een uitleg kregen van deze kostbare mineraal. Uiteraard kon men hier ook diverse Jade figuren en sieraden aanschaffen. Na deze intermezzo reden we door naar het terracotta museum. Daar aangekomen was het niet erg druk en dat hebben we eigenlijk de hele reis al; overal waar we kwamen was het een gezellige drukte. We kregen eerst een film te zien in een koepel cinema om een beter beeld te krijgen van het ontstaan. Hierna liepen we naar de hoofdhal en bekeken we een maquette van het gebied. Eindelijk konden we dan de grote hal bekijken waar de beelden stonden opgesteld. Een enorme hal waar je langs kon lopen om een goed beeld te krijgen. Op diverse plekken kon je zien hoe men de beelden nog aan het opgraven was. Uiteindelijk liepen we gezamenlijk naar de museum shop waar een van de ontdekkers boeken signeerde. Vervolgens kregen we vrije tijd om de overige hallen te bezichtigen en verzamelden we ons in het theehuis. Waar enkele van ons een thee ceremonie deden. Anderen genoten van een kop koffie. Tijd voor de lunch welke in een groot restaurant was met eraan een enorme winkel. Hier was afdingen noodzaak. Na de lunch reden we terug naar de stad en bezochten de grote moskee. Deze moskee welke in de 7e eeuw is gebouwd en uitgebreid in de 14e eeuw had de keizer laten bouwen voor de gelovigen uit het midden oosten omdat Xian aan de zijde route ligt. Om bij de moskee te kunnen geraken liepen we door smalle steegjes waar de souvenir winkels uitpuilde van de handel. We kregen dan ook even de tijd om over deze bazaar te slenteren en er bleef wederom weer wat aan de vingers plakken. Rustig aan reden we naar het station waar we in een hotel naast het station ons diner nuttigden. Door een bevestigingsfout kwamen we om 7 uur er achter dat we de trein hadden van 19.30 uur i.p.v. 20.00 uur waardoor we ons even moesten haasten.

Over het grote stationsplein waar het een drukte van belang was en vervolgens door de security check door de volle hal naar het perron om ons vervolgens te settelen in de trein. Iedereen had zijn plekje gauw gevonden en werd de drank; chocolade en overige versnaperingen al op tafel gezet. Verwachtte aankomst tijd zou rond 8.15 uur zijn en dan rijden we naar het hotel voor ons ontbijt.

Woensdag 16 Maart
De tijd gaat zo snel als je lekker bezig bent met reizen. Onze trein rolde het station van Beijing binnen en onze lokale gids stond ons al op te wachten. Een wandeling door het enorme  stationshal en onze grote bus stond al klaar. We reden direct door naar ons ontbijt adres en daar konden we fijn genieten van het ontbijt. Omdat de kamers in ons hotel nog niet klaar waren en onze koffers ook nog niet waren aangekomen reden we eerst naar de tempel van de hemelse vrede. Van onze lokale gids Zoe kregen we een toelichting. Het enorme complex was een wandeling meer dan waard en in diverse parken op dit terrein waren vele groepen ouderen bezig met hun hobby’s van dansen tot muziek maken en zanggroepjes. De tempel van de hemelse vrede kwam de keizer 2 x per jaar om te bidden voor een goede oogst. Na dit bezoek bracht onze bus ons naar het hotel om in te checken en ons te verwennen met een frisse douche. Na deze break bracht onze bus ons naar Silkstreet; dit gebouw was een groot handelshuis waar men voornamelijk merk kleding, schoenen, koffers handtasjes en electronica kon kopen. Uiteraard wel allemaal nep. De verkopers spreken erg goed Engels en proberen je van alles te verkopen. Handelen is hier een absoluut motto. De late lunch was op de 7e verdieping in hetzelfde gebouw waar we een buffet konden gebruiken. Hierna was iedereen vrij en kon de dag zelfstandig worden ingevuld. Iedereen had de kaartjes van het hotel bij zodat men altijd met taxi terug kon komen in het hotel.

Voor het diner mochten we vanavond eens zelf op avontuur.

Morgen gaan we naar de verboden stad en het plein van de hemelse vrede.

Donderdag 17 maart
Wat gaat de tijd toch snel als het gezellig is. Het ontbijt liet zich wederom goed smaken en om half 9 stonden we dan ook weer klaar om de rest van deze enorme stad te ontdekken. Eerst deden we het plein van de hemelse vrede aan welke 600 bij 800 meet en 1 miljoen mensen tegelijk op kunnen. Een mooie wandeling met een lekker zonnetje was het goed toeven op het plein. Overigens een beetje wind, maar volgens ons is het een gezond weertje. We begonnen onze wandeling ten zuiden en liepen zo richting de verboden stad. Af en toe zag men enkele militairen marcheren en beveiliging was er natuurlijk ook. Via een tunnel kwamen we aan de overkant van de weg en liepen we gezamenlijk naar de ingang van de verboden stad. Dat het vandaag echt een wandel dag zou worden bleek wel. Bij diverse punten van de verboden stad kregen we een toelichting zodat we ons een goed beeld vormden van het geheel. De uitgestrektheid en de grootsheid is dan ook enorm van de verboden stad. De naam van dit paleis heeft men te danken omdat dit voor de burgers verboden gebied was. Het omvat 9999 kamers, omdat 9 het keizerlijke nummer betrof. Via de keizerlijke tuinen verlieten we de verboden stad en liepen naar de bus waar we naar onze lunchbuffet met op de achtergrond een wand met foto van ……….Holland.

Na de lunch bracht onze bus ons naar de dierentuin van Beijing om daar de panda beren te zien. Ook dit was weer een leuke en unieke stop. Helaas waren de pandas wel erg lui vandaag.

Het laatste onderdeel vandaag was de Hutong tour de de nauwe steegjes van de oude buurt van Peking welke gebouwd zijn in de Yuan dynasty stijl zo rond 800 jaar geleden. De meeste huidige lage huisjes met een patio tuin waaraan de diverse vertrekken liggen zijn tussen de 100 en 200 jaar oud en velen zijn gerenoveerd na een aardbeving in de jaren 60. De tour begon op een groente en fruit markt waar allerlei tropisch vruchten en diverse ons onbekende groente te koop lag, vervolgens liepen we door de hutongs om vervolgens de riksja te nemen door de steegjes. Deze riksjas zetten ons af bij een van de hutong huisjes waar we binnen plaats mochten nemen en de lokale gids ons een toelichting gaf. Nadat ook een van de bewoners aan het woord was geweest en we enkele vragen mochten stellen mochten we overal even rondsnuffelen hoe deze mensen leven. Vervolgens terug in de riksja en brachten ze ons naar een meer waar we een korte wandeling maakten. Na weer een korte rit met de riksja bracht onze bus ons naar het hotel wat echter door de files langer duurde dan de bedoeling was. De avond konden onze reizigers zelf invullen en velen gingen dan ook op avontuur. Het hotel is dan ook ideaal gelegen slechts 200 meter van de Tianan Men street een gloednieuwe winkelstraat met het lokale leven ernaast.
Morgen vroeg op voor onze laatste drukke dag waar we de Chinese muur gaan bezoeken op 70 km van Beijing.

Vrijdag 18 maart
Het beloofd een mooie maar lange en vermoeiende dag te worden want vandaag staat een van de laatste hoogtepunten op het programma. We werden dan ook om kwart over 6 gewekt en dat dit nodig was bleek wel uit de lange files waar we veelvuldig in stonden. Na het ontbijt reden we dan ook op tijd richting de Chinese muur met onderweg een stop bij de parel shop. Hier kregen we een toelichting van een medewerker en een video die ons exact liet zien hoe de parels gekweekt werden. Uiteraard bleef er hier ook nog wat aan de vingers plakken. De bus chauffeur stuurde verder richting de Chinese muur en al gauw kwamen we aan en maakte we de eerste klim om naar een iets hoger deel te lopen. Aldaar opende Chi een fles mousserende wijn en toasten vervolgens op de goed verlopen reis. Nu kregen we na dit zoete drankje ruim de gelegenheid om de muur te bedwingen, niet de zon en warmte was een element om tegen te vechten maar de harde wind en opstuivend stof en zand, aangezien Peking een behoorlijk droog gebied is. Na het bedwingen van de muur was het tijd voor de lunch en die liet zich uiteraard goed smaken na zo een muurwandeling waar de meesten de tel kwijt raakte hoeveel treden ze hadden gehad. De hele muur meet 6500 km en die hebben we maar niet helemaal gedaan. Na de smakelijke pikante lunch reden we richting de Ming tombes. Een dal waar de graven liggen van de keizers uit het Ming tijdperk. Hier konden we in de gedenkhal diverse artikelen zien welke uit een van de tombes is gehaald. Gouden eetstokjes tot jade riemen, alles wat een keizer nodig had om in het hiernamaals te gebruiken. Toe leidend naar de Ming tombes is er een laan der zielen die daarna aangedaan werd. Deze laan is 1.5 km lang en was met het doorgebroken zonnetje een prima wandeling. Deze laan met diverse sculpturen waren ruim 600 jaar oud en goed bewaard gebleven. Tijd om de rit terug richting stad te maken die niet meeviel gezien de file en dus de spits. Uiteindelijk kwamen we rond half 5 aan bij het Olympisch stadion waar we de gelegenheid kregen om dit imposante stadion op de gevoelige plaat te zetten. Als laatste onderdeel van deze dag reden we richting Silkstreet waar we in het Peking duck restaurant ons afscheidsdiner nuttigden. Tijdens deze bijzondere maaltijd werden de eenden aan tafel gefileerd. Op een pannenkoekje legde men wat stukjes vel van de eend en wat eendenvlees met saus en wat groente en rolde dit op om dit smakelijk te eten. Een beetje vet hoort erbij en maakt het sappiger. Tijdens het diner was er een leuke act waarbij een gemaskerde man vliegensvlugge maskerveranderingen bewerkstelligde.

Chi gaf de reizigers nog een klein beetje de tijd om te winkelen om vervolgens richting hotel te rijden zodat de koffers gepakt konden worden want morgen volgt de lange reis terug naar huis.

Zaterdag 19 maart
Vandaag de terugreis dag en omdat het vliegtuig pas tegen 14 uur zou vertrekken hadden we rustig de tijd en konden eindelijk eens lekker uitslapen, de wake up call was dan ook pas om 8 uur. Het ontbijt op de 2e verdieping en liet zich wederom goed smaken. Om kwart voor 9 de koffers voor de deur en stipt half 10 vertrokken we richting vliegveld wat op ongeveer 1 uur afstand ligt, echter met de bekende Beijing files was het nog een verrassing. Onderweg reden we nog langs het gebouw van CCTV; de Chinese staatstelevisie waarvan het ontwerp van dit kolossale glazen gebouw van de hand is van de Nederlandse architect Rem Koolhaas. Tegen half 11 kwamen we aan bij terminal 3 van het Beijing capital airport en volgde een hele vlotte check in. Na de check in afscheid genomen van onze lokale gids Zoe en rustig aan richting de security en douane hadden we ruim de tijd om nog wat te lunchen om tegen half 2 in te stappen in onze Air China vliegtuig in ons geval een Boeing 747-400 combi. Tijdens de comfortabele vlucht kregen we al gauw een maaltijd aangeboden. Na een half uur later dan geplande vertrek kwamen we toch ruim een half uur eerder aan op Frankfurt airport. Nadat onze koffers waren opgehaald van de bagageband liepen we gezamenlijk richting het treinstation van de luchthaven. Chi moest nog even de treintickets uit de automaat tappen en zo konden we met de ICE trein richting Duisburg. Hier aangekomen stond Paul al klaar met busjes om ons naar het Hollandse te vervoeren. Dit wat tevens ons laatste stukje van een fantastische reis waarin we in 15 dagen erg veel hebben gezien en beleefd en met deze gezellige groep mensen hebbe we vaak gelachen.

Wij bedanken dan ook deze groep voor hun vertrouwen in ons en hopen dat ze samen een onvergetelijke reis hebben gehad.
Heel graag tot de reünie op Zaterdag 16 April a.s.

Mensen BEDANKT!!!

Na een gedegen voorbereiding dat met een land als Tsjechië nog steeds echt nodig is vertrokken we met een comfortabele touringcar allereerst om 22.00 uur vanaf het parkeerterrein bij de Wetteling in Venray waar iedereen al op tijd stond te wachten en daarna met een andere stop in Horst waar ook een gedeelte van de gasten te wachten stond richting Venlo. Hier stapte nog een passagier op en werd tevens de chauffeur gewisseld zodat we na aankomst in Tsjechië ook nog een aantal uren over de eigen Reishuis.nl bus konden beschikken. Na een voorspoedige nachtelijke rit met enkele verplichte stops kwamen we om 8.00 uur in de ochtend aan bij ons verblijfshotel van de komende week. Het zonnetje straalde ons al tegemoet en de hellingen van het skigebied waren nog volop met sneeuw bedekt.

Na aankomst kon bijna iedereen zijn kamer al in gebruik nemen wat sowieso al weer een extra comfort met zich meebrengt. Officieel zouden we eigenlijk pas vanaf de middag de kamersleutels  krijgen. Blijkbaar waren er toch nog enkele ongeduldigen onder ons die zelf probeerden de gasten die nog op de kamer waren hiervan voortijdig te verwijderen wat natuurlijk niets de bedoeling was! Na een lekker ontbijt ging iedereen weer mee de bus in om naar het skigebied te rijden. De wintersporters gingen hun uitrusting ophalen terwijl de andere gasten een lekkere wandeling gingen maken. S’ middags om 16.00 uur kwam een lokale bus iedereen weer ophalen om vervolgens terug te rijden naar ons hotel in Ostrov. De eerste avond wilde iedereen wel op tijd zijn bedje opzoeken vanwege de nachtelijke rit.

De volgende ochtend (zondag) was iedereen al weer op tijd uit de veren. Het ontbijt was weer rijkelijk en ook de koffie smaakte prima!. Om 9.00 uur vertrokken we weer richting de bergen met een stralend blauwe hemel. Omdat Tsjechië toch iets oostelijker ligt is het s’ morgens ook eerder licht dan in Nederland. De wintersporters werden keurig afgezet op de grote parkeerplaatsen nabij de liften en de overige reisdeelnemers konden blijven zitten voor een dagtocht in de omgeving. Allereerst reden we naar Loket nabij Karlovy Vary. Hier ligt een burcht op een berg met een dorpje eromheen. Vanwege de zondag waren er weinig mensen op de been. In de zomermaanden is dat duidelijk wel anders! Aansluitend  reden we voor een lunchadres naar een winkelcomplex dat 24 uur per dag geopend is. Een kwartiertje verwijderd hiervandaan werden we afgezet in het centrum van Karlovy  Vary waar iedereen ruim de tijd kreeg om deze prachtige stad te bezoeken. Omdat de wintersporters ook weer graag naar huis wilden reden we aansluitend weer terug naar de bergen waar iedereen enthousiast terug kwam de bus in. Even lekker ontspannen in het hotel waar om 19.00 uur het diner geserveerd werd. Omdat iedereen zelf kon kiezen wat het hoofdgerecht zou zijn moest dit de dag van tevoren wel gemeld worden. Vandaag zat er een lekker ijsje als toetje bij. De avond kon iedereen zich bezig houden met een van de vele meegebrachte spellen.

De volgende morgen extra vroeg uit de veren want verreweg de meeste deelnemers hadden er voor gekozen om mee te gaan met de dagtocht naar Praag. Om er zeker van te zijn dat niemand te laat zou komen was de persoonlijke wekdienst van Paul  ingeschakeld. Degenen die gingen wintersporten werden wat later die ochtend met een lokale bus naar de skipiste gebracht en s’ middags ook weer opgehaald. Om 8.15 uur reden we met een stralend zonnetje richting de hoofdstad van dit 10 miljoen inwoners tellend land. De rit verliep heel voorspoedig zodat we even na 10.00 uur onze lokale gids Bozena al troffen bij de parkeerplaats van de bus. Na een korte uitleg van het dogprogramma volgde een wandeling naar de Praagse burcht en de regeringsgebouwen. Het zonnetjes maakte alles nog kleurrijker dan het al was. En dit keer nagenoeg geen steigers te zien van de voortdurende renovatie projecten.  Om 11.00 uur was de kleine wachtaflossing die we van heel dichtbij konden meemaken. Daarna had iedereen wel trek in een kopje koffie. Het nabijgelegen koffiehuis serveerde tevens verrukkelijke Marlenka ofwel honingtaart. Daarna liepen we over steile straatjes richting de Karlsbrug. Ondanks een duidelijke waarschuwing van onze gids voor zakkenrollers was er jammer genoeg toch iemand in de groep die daarvan de dupe werd tijdens de wandeling over deze beroemde brug. Tijdens het aanraken van een van de standbeelden om een wens te doen waren er vliegensvlugge handjes die Truss ontdeden van haar portefeuille met inhoud. We liepen verder de stad in en omdat we ruim in de tijd zaten werd ook nog een bezoek gebracht aan de joodse wijk. Hier konden we o.a. het kerkhof zien waar mensen soms wel 5 hoog opgestapeld liggen. Ook de diverse synagogen passeerden we tijdens deze wandeling.  Aangekomen bij het beroemde uurwerk waar elk uur de apostelen naar buiten komen liepen we nog verder het centrum in richting treinstation. Nadat onze gids hier uitleg had gegeven nam ze afscheid van de groep zodat iedereen zelf nog rond kon kijken in deze immer schitterende stad en gingen we met Truus Lankes aangifte doen bij de politie. We werden zeer vriendelijk te woord gestaan an na bijna een 1 uur wachten kwam de medewerkster met de papieren aanzetten. Om 17.30 uur stapten we in de bus om vervolgens weer terug te rijden naar Ostrov. Na het diner konden geïnteresseerden meedoen met een aantal dansworkshops of natuurlijk toekijken bij dit gebeuren.

Van wandelen bleek uiteindelijk niet veel terecht te komen bij de meesten want de volgende dag na het ontbijt stapte bijna niemand uit in het skigebieden behalve de wintersporters natuurlijk. De rest ging mee met een dagtocht richting porseleinfabriek. Aangekomen bij dit complex bleek dat er iemand achtergelaten was in de bus omdat zij op het toilet zat terwijl de bus afgesloten werd. Uiteindelijk is ze toch nog kunnen ontsnappen door de nooduitgang en zich kunnen voegen bij de rest van de groep. Deze fabriek waar momenteel nog ruim 250 medewerkers dagelijks aan het werk zijn maakte hotelporselein waarvan menig een wel een collectie thuis wilde hebben. Dit was helaas echter niet mogelijk. We kregen een zeer uitgebreide rondleiding door het enorme complex waar we het gehele productieproces konden volgen. Ook hier heeft inmiddels de modernisering toegeslagen waardoor er inmiddels met de helft van de oorspronkelijke medewerkers geproduceerd wordt. Behalve een perfecte kwaliteitscontrole konden we uiteindelijk ook zien hoe het witte porselein gedecoreerd werd. Met de hand beschilderd, gespoten of beplakt met sjablonen. Een boeiend schouwspel. Na deze rondleiding van bijna 1 ½ uur reed de bus een stukje verder richting Moser glasfabriek. Hier konden de toilet gangers even op adem komen en bezochten we de expositie van het kunstglas in alle soorten en maten. Inmiddels was het tijd voor een lunch en bezochten we wederom een ander groot winkelcomplex waar je voor een appel en een ei lekker kon lunchen of koffie drinken. Omdat op zondag de meeste winkels in Karlsbad gesloten waren werd er nog een korte stop ingelast voor degenen die zich niet konden bedwingen.

Mooi op tijd arriveerden we weer op de berg. Onderweg waren de meesten al uitgestapt in Ostrov zodat ze niet in de bus hoefden te wachten op de wintersporters. Na het diner deze dag was het Bingo! Middels enkele verhalen waarin de bingogetallen zaten verborgen waren er leuke prijzen te winnen. Ria de la Roy was wel erg fortuinlijk. Ze moest bijna van Gend & Loos bellen om haar prijzen op te komen halen! Deze avond was ook weer zo voorbij op deze manier natuurlijk.

De volgende ochtend (woensdag) nadat iedereen weer door Paul persoonlijk gewekt was reden we al voor negenen de bergen in. Zoals elke ochtend werd iedereen door Paul in de bus weer bijgepraat met het nieuws nationaal en internationaal, maar ook lokaal, want zelf de klokkentoren van Oirlo kwam aan bod. Natuurlijk was er ook elke dag een weerpraatje inbegrepen. Nadat de wintersporters weer de bergen in gestuurd waren staken we met de bus de grens over richting Oberwiesenthal. Hier stapten we even an 9.30 uur op de stoomtrein uit 1980 richting Cranzahl. Bij de kaartenverkoop werden we nog getrakteerd op heerlijke Krapfen; een lokale traditie met carnaval. Na een rit van een uur en diverse stops bij kleine stationnetjes kwamen we na 17 kilometer smalspoorbaan aan in Cranzahl. Hier stond onze eigen Reishuis bus weer op ons te wachten. We reden verder Duitsland in en gingen een bezoek brengen aan een grote hal waar op schaal de omgeving was nagebouwd met daarin een modelspoorbaan opgenomen. Hilarisch waren sommige situaties die men uitbeeldde. Ook Oostduitsers zijn echt niet preuts bleek nu. Ook werd dag en nacht gesimuleerd in het complex waar met 10 jaar aan gebouwd heeft en nog steeds bezig blijft. Hierna reden we weer terug naar Annaberg Buchholz waar we in een aangrenzend dorpje werden verrast met een uitleg en demonstratie houtsnijden. De enthousiaste vakman liet zien hoe hij dit materiaal bewerkte en er ware kunstwerken uit zijn handen kwamen. Ook de likeurproeverij was een succes, want menig flesje werd gekocht om thuis te nuttigen. Via een landelijke route reden we weer terug naar Bozidar. Op de terugweg naar het hotel konden zwemliefhebbers uitstappen in Jachymov waar het Aqua agricola uitnodigde voor een frisse duik in het verwarmde binnenbad van het Radium Palce. Na het diner stond er een gezellige dansavond op het programma. De vlijtige voetjes gingen van de vloer en iedereen kon meedoen als hij wilde. Behalve met dansen werd de tijd ook ingevuld met het favoriete dobbelen van een aantal dames die ook andere gasten wegwijs maakten met dit spel. Ook het zgn. vakantiespel viel in goede aarde alhoewel niet iedereen meteen doorhad wanneer hij wel mee mocht op vakantie!

Donderdagochtend na het ontbijt werden de winterliefhebbers andermaal met een lokale bus naar de skipiste gebracht. De anderen konden deze ochtend op hun gemak een wandeling maken door Ostrov. Nadat we de wintersporters om 12.30 uur op hadden gehaald en hun skimateriaal was ingenomen reden we weer terug naar het hotel voor een laatste lunch. Hier kon men zich nog omkleden en daarna konden de koffers weer in de bus geladen worden. Rond 14.15 uur reden we richting grens om vervolgens over de Duitse autosnelweg met een tussenstop in Eisenach en net voor Dortmund  rond middernacht weer terug te keren in Venray.

Iedereen heeft kunnen genieten van een heerlijke week. Volgend jaar staat het hotel alweer gereserveerd voor de eerste week van Januari die in 2012 in dezelfde periode valt als de schoolvakantie dus ideaal voor gezinnen met kinderen en  voor de carnavalsperiode die valt in het weekend van 19 februari. Dit alles natuurlijk ook weer met dezelfde reishuis service zoals u van ons gewend bent.